18 juni 2026

Brecht Warnez is in West-Vlaanderen uitgegroeid tot een politieke cijferjager die Vlaamse beleidsdossiers telkens opnieuw terugbrengt naar één vraag: wat krijgt West-Vlaanderen, wat blijft liggen en wie kan dat controleren? In een reeks recente dossiers rond onderwijs, mobiliteit, zorg, studenten, erfgoed, natuur, energie en toegankelijkheid komt een opvallend patroon naar voren. Warnez kijkt niet alleen naar bedragen en percentages. Hij zet de cijfers naast de dagelijkse realiteit van scholen, woonzorgcentra, studenten, lokale besturen, weggebruikers en mensen met een beperking.

Brecht Warnez is Vlaams volksvertegenwoordiger en schepen in Wingene. Zijn politieke stijl is herkenbaar: hij vraagt cijfers op bij Vlaamse ministers, legt die naast de West-Vlaamse situatie en vertaalt ze naar lokale dossiers. Dat levert geen losse incidenten op, maar een reeks verhalen die samen een beeld geven van de positie van West-Vlaanderen binnen het Vlaamse beleid. Onderwijsgebouwen in slechte staat, fileleed op de E403, flexbussen zonder passagiers, woonzorgcentra die jobstudenten nodig hebben, studenten met een leefloon, erfgoedprojecten op wachtlijsten, natuurprojecten die afhangen van subsidieprocedures, dakscans die niet overal beschikbaar zijn en verkeerslichten zonder auditieve signalen vormen samen een stevige politieke aanklacht tegen onduidelijkheid, traagheid en ongelijke spreiding.

Het fenomeen Brecht Warnez gaat niet alleen over de man zelf. Het gaat over de manier waarop hij West-Vlaanderen gebruikt als stresstest voor Vlaams beleid. Als Vlaanderen miljarden verdeelt voor infrastructuur, wil hij weten waar dat geld belandt. Als er subsidies bestaan voor scholen, zorgvoorzieningen, erfgoed of natuur, kijkt hij hoeveel dossiers West-Vlaanderen effectief binnenhaalt. Als er nieuwe systemen worden opgezet voor openbaar vervoer of verkeersveiligheid, legt hij de cijfers naast de praktijk in landelijke gebieden. Daar zit zijn politieke kracht: grote Vlaamse dossiers worden plots heel concreet. Ze krijgen straatnamen, gemeenten, kruispunten, scholen, woonzorgcentra en bedragen.

Schoolgebouwen krijgen geld, maar de druk blijft groot

Op donderdag 18 juni 2026 kwam Warnez met cijfers over schoolinfrastructuur. West-Vlaamse scholen ontvingen in 2025 samen 58.741.965,40 euro aan infrastructuursubsidies via AGION, het Agentschap voor Infrastructuur in het Onderwijs. Dat is een stijging tegenover 2024, toen 56.115.660,39 euro naar West-Vlaanderen ging. Op papier is dat goed nieuws. In werkelijkheid vertelt het bedrag ook een tweede verhaal: de noden in het onderwijs blijven groot en de wachtlijsten blijven zwaar wegen op schoolbesturen die willen bouwen, verbouwen, uitbreiden of energie besparen.

AGION ondersteunt schoolbesturen bij nieuwbouw, uitbreidingen, renovaties, aankopen van gebouwen en energiebesparende ingrepen. De subsidies worden toegekend op basis van ingediende dossiers en uitbetaald volgens de volgorde van facturen. Warnez ziet de stijging voor West-Vlaanderen als positief, maar koppelt ze meteen aan de vraag of scholen snel genoeg geholpen worden. Want achter elk bedrag zit een school die wacht, een directie die plant, leerlingen die dagelijks les volgen in gebouwen die aan vernieuwing toe zijn en lokale besturen die mee zoeken naar oplossingen.

Voor deze legislatuur is in Vlaanderen 3,2 miljard euro voorzien voor onderwijsinfrastructuur. Daarbovenop komt een bijkomend groeipad van 370 miljoen euro. Dat klinkt fors, maar Warnez wijst op de blijvende druk. West-Vlaamse schoolbesturen staan vaak jarenlang te wachten op de realisatie van hun project. De energiecomponent maakt het dossier nog actueler. Energierenovaties zijn in 2025 de populairste aanvraagcategorie, met 198 ingediende aanvragen voor het traject Versneld investeren in energie. Dat betekent dat scholen niet alleen investeren in stenen, maar ook in lagere energiekosten en betere leeromstandigheden.

Op dezelfde dag kwam Warnez met een tweede zwaar dossier: Vlaamse mobiliteits- en infrastructuurinvesteringen. Het Rekenhof had kritiek op het vernieuwde Vlaamse investeringsprogramma, dat jaarlijks ongeveer 2,5 miljard euro verdeelt voor verkeersveiligheids- en infrastructuurwerken. Voor West-Vlaanderen is vooral de controleerbaarheid van dat geld een pijnpunt. Het is nauwelijks na te gaan welk deel van de middelen effectief in West-Vlaamse gemeenten terechtkomt. Dat raakt aan een kernvraag: hoe kan een provincie weten of ze correct behandeld wordt, als de cijfers niet helder per regio te volgen zijn?

In dat mobiliteitsdossier verwijst Warnez naar projecten die voor West-Vlaanderen zwaar doorwegen. De KR8 in Kortrijk, de N8 tussen Veurne en Ieper en het kanaal Bossuit-Kortrijk zitten nog in de planningsfase zonder duidelijk budgettair perspectief. Dat zijn geen kleine dossiers. Ze gaan over bereikbaarheid, verkeersveiligheid, economische ontsluiting en de leefbaarheid van woonkernen. Warnez vraagt dat Vlaanderen niet alleen beslist en aankondigt, maar ook geografisch leesbaar rapporteert. Eerlijke verdeling begint voor hem bij meten, weten en kunnen controleren.

In het dossier klinkt een gevoel door dat in West-Vlaanderen herkenbaar is: de provincie moet vaak hard duwen om in Brussel voldoende zichtbaar te blijven. Warnez stelt dat er een gevoel leeft dat veel geld naar Antwerpen stroomt. Tegelijk zegt hij dat het grootste probleem is dat niet transparant gecontroleerd kan worden. Dat maakt de discussie groter dan één partij of één minister. Het gaat over vertrouwen in de manier waarop Vlaanderen investeringen plant en verdeelt. Zonder duidelijke regionale rapportering blijft de vraag hangen of West-Vlaanderen krijgt wat het nodig heeft.

Het E403-dossier past perfect in die lijn. In februari 2026 schoof cd&v een spitsstrook tussen Roeselare en Brugge naar voren als snelste en veiligste oplossing. Nieuwe studies wezen volgens het dossier uit dat een spitsstrook sneller en goedkoper te realiseren is dan een volwaardige derde rijstrook en ook beter scoort op verkeersveiligheid. De dagelijkse files tussen Lichtervelde, Torhout en Brugge zorgen voor vertragingen, economische schade en sluipverkeer door woonkernen. Dat maakt de E403 tot een symbooldossier voor de hele regio.

Warnez koppelt de E403 niet alleen aan verkeer, maar ook aan geloofwaardigheid. Als uit studies blijkt dat een spitsstrook haalbaar is, moet Vlaanderen volgens hem vooruit. Minister Annick De Ridder bevestigde in de commissie Mobiliteit dat de spitsstrook op dat moment als meest haalbare alternatief naar voren kwam. Cd&v vraagt dat vergunnings- en aanbestedingsprocedures snel kunnen starten. Het dossier toont hoe Warnez druk probeert te zetten op de overgang van studie naar uitvoering. Voor wie dagelijks vaststaat, is nog een nota geen oplossing.

Flexvervoer rijdt te vaak leeg

Ook het flexvervoer kreeg een harde cijfermatige analyse. In 2025 reden flexvoertuigen in Vlaanderen bijna 18 miljoen kilometer. Daarvan werd 52 procent zonder passagiers afgelegd. In West-Vlaanderen ging het om 47 procent lege kilometers. Tegelijk werd tot 16,6 procent van de ritten geweigerd. Die cijfers zijn politiek gevoelig, want flexvervoer moet net een antwoord bieden op vervoersarmoede en slechte bereikbaarheid in minder dichtbevolkte gebieden. Als bijna de helft van de kilometers in West-Vlaanderen leeg wordt gereden, terwijl gebruikers toch ritten geweigerd zien, staat het systeem onder zware druk.

De gemiddelde bezettingsgraad van het flexvervoer lag op anderhalve reiziger per rit. Dat wijst op een lage benutting van de capaciteit. Warnez vraagt daarom een grondige evaluatie en bijsturing. Minder lege kilometers, een hogere bezetting en meer zekerheid voor wie reserveert, moeten het systeem opnieuw geloofwaardig maken. In West-Vlaanderen is dat extra belangrijk. Veel dorpen en landelijke kernen zijn sterk afhankelijk van bruikbaar openbaar vervoer, zeker voor wie geen auto heeft, ouder is, jong is of een beperking heeft.

Ook de woonzorgcentra komen sterk naar voren. Op dinsdag 29 april 2026 bleek dat 164 West-Vlaamse woonzorgcentra samen 1.188.087 euro ontvangen via de Vlaamse subsidieregeling voor jobstudenten in de zorg. De regeling vergoedt 14,25 euro per gepresteerd uur van een jobstudent in ondersteunende functies. In heel Vlaanderen dienden 797 van de 816 erkende woonzorgcentra een aanvraag in. Geen enkel dossier werd geweigerd. Dat is een krachtig signaal: de sector maakt massaal gebruik van de maatregel omdat de nood hoog is.

In West-Vlaanderen is de subsidie goed voor een derde plaats op Vlaams niveau, na Antwerpen en Oost-Vlaanderen. De jobstudenten worden ingezet in logistieke en ondersteunende functies, waardoor vast personeel tijdens drukke periodes wordt ontlast. Tegelijk krijgen jongeren de kans om kennis te maken met de zorgsector. Warnez ziet daarin een dubbele winst. Woonzorgcentra krijgen versterking en jongeren krijgen een eerste ervaring in een sector die de komende jaren veel personeel nodig heeft. De vraag is alleen of een tijdelijke maatregel voldoende is, zeker in een provincie waar de vergrijzing snel toeneemt.

Op woensdag 22 april 2026 kwam een sociaal dossier op tafel dat zwaar binnenkomt. In West-Vlaanderen leven 1.769 studenten van een leefloon. Dat is 17,6 procent van alle Vlaamse leefloonstudenten. In heel Vlaanderen gaat het om 10.064 jongeren, een stijging met 14 procent op vijf jaar. De hoogste aantallen in West-Vlaanderen zitten in Oostende met 274 studenten, Kortrijk met 262 studenten en Brugge met 216 studenten. Ook Roeselare met 182, Harelbeke met 83 en Izegem met 64 tellen duidelijke groepen. Het arrondissement Kortrijk telt in totaal 550 leefloonstudenten, Oostende 347 en Brugge 338.

Warnez maakt het debat breder dan de officiële leeflooncijfers. Het leefloon bereikt alleen wie aan strikte voorwaarden voldoet. Er is ook een groep jongeren van wie de ouders net te veel verdienen voor steun, maar te weinig om de studies volledig te dragen. Die jongeren moeten soms veel werken om inschrijvingsgeld, huur en levensonderhoud te betalen. Voor een alleenstaande student bedraagt het leefloon 1.340 euro per maand. Wie daar net buiten valt, heeft die basis niet. Warnez vraagt daarom onderzoek naar de werkelijke financiële druk bij studenten, voorbij de groep die al in de officiële cijfers zit.

Het studentenverhaal raakt aan een fundamentele kwestie: kan elke jongere in West-Vlaanderen studeren zonder financieel kopje-onder te gaan? Warnez vraagt overleg met studenten, hogescholen, universiteiten en lokale besturen om de totale studiekost structureel te bekijken. De vraag is niet alleen hoeveel studenten een leefloon krijgen, maar hoeveel studenten onzichtbaar blijven omdat ze geen steun krijgen en toch financieel onder druk staan. Dat maakt van studentenarmoede geen randdossier, maar een dossier over kansen, diploma’s en sociale mobiliteit.

Erfgoed krijgt steun, maar wacht ook jaren

In het erfgoeddossier is het beeld dubbel. Enerzijds scoort West-Vlaanderen sterk bij de onderzoekspremie voor onroerend erfgoed. In 2025 werd in de provincie slechts 4,6 procent van de aanvragen afgewezen, tegenover een Vlaams gemiddelde van 6 procent. Er werd voor 353.615 euro aan onderzoekspremies toegekend. Dat wijst erop dat lokale besturen en erfgoedorganisaties hun dossiers vaak degelijk voorbereiden. Anderzijds worden aanvragen vooral om administratieve redenen geweigerd en worden de exacte weigeringsredenen niet systematisch geregistreerd. Daardoor blijft onduidelijk waar aanvragers precies vastlopen.

Het tweede erfgoeddossier is veel zwaarder. 38 West-Vlaamse erfgoedprojecten staan op de wachtlijst voor een restauratiepremie, zonder concrete datum van toekenning. Eigenaars wachten gemiddeld acht jaar op zo’n premie. Voor wie een beschermd pand of erfgoedsite wil bewaren, is dat een lange en dure periode. Kosten stijgen, werken worden uitgesteld en gebouwen kunnen verder achteruitgaan. Warnez koppelt dit aan onzekerheid bij mensen die willen investeren in behoud. Erfgoedbeleid wordt zo geen abstract cultuurthema, maar een kwestie van geld, tijd en verantwoordelijkheid.

Op donderdag 7 mei 2026 kwamen drie West-Vlaamse natuurprojecten in beeld. Via de oproep Natuur in je Buurt krijgen projecten in Brugge, Kortrijk en Ieper samen 227.875 euro subsidie. De oproep ondersteunt kleinschalige natuur- en groenprojecten met waarde voor biodiversiteit en buurtbewoners. In heel Vlaanderen werden 57 projectaanvragen ingediend, waarvan 30 werden goedgekeurd. Drie daarvan bevinden zich in West-Vlaanderen. Dat levert mooie projecten op, maar ook een harde vaststelling: van de negen West-Vlaamse aanvragen werden er zes niet geselecteerd.

In Brugge gaat 98.973,50 euro naar de natuurinrichting Foreest van Stad Brugge aan Foreest Abdijbeke. Daar wordt een voormalige akker heringericht met aandacht voor biodiversiteit, insectenpopulaties van heide en schrale graslanden en zachte recreatie. In Kortrijk ontvangt Revalidatiecentrum De Kindervriend 28.902 euro voor een therapeutische buitenruimte voor kinderen met leer- en ontwikkelingsproblemen, met aandacht voor wilde bestuivers en biodiversiteit. In Ieper krijgt Stad Ieper 100.000 euro voor de herinrichting van de oude openluchtzwembadsite, met een nieuwe waterverbinding, ecologische oevers, oeverplanten, bloemrijk grasland, hoogstambomen en een houten ponton.

Subsidies vragen begeleiding

De natuurprojecten tonen opnieuw een typisch Warnez-punt: er is niet alleen geld nodig, maar ook begeleiding om dat geld effectief binnen te halen. Drie West-Vlaamse dossiers werden onontvankelijk verklaard door ontbrekende of laattijdige documenten. Drie andere haalden de vereiste minimumscore niet of vielen buiten het beschikbare budget. Warnez ziet daarin een risico. Gemeenten en organisaties willen investeren in groen, maar botsen op procedures. Goede projecten mogen niet verloren gaan omdat de aanvraag te moeilijk of te laat is.

Het energiedossier rond thermografische dakscans toont een positievere kant. West-Vlaanderen is de best presterende provincie voor de dakscans van Fluvius. Van de 62 West-Vlaamse gemeenten staan er 46 op dakinzicht.fluvius.be. Dat is 74 procent. Oost-Vlaanderen zat op dat moment op 36 procent. De dakscans maken warmteverlies zichtbaar en kunnen inwoners helpen om renovatie en energiebesparing beter te plannen. In een tijd van hoge energiekosten zijn zulke instrumenten niet louter technisch. Ze bepalen mee of gezinnen en lokale besturen gerichter kunnen investeren.

Een voorsprong die niet vanzelf spreekt

Warnez gebruikt de dakscans als voorbeeld van wat goed loopt, maar ook hier blijft de vraag naar volledige uitrol. Als 46 van de 62 gemeenten in beeld zijn, blijven er nog 16 West-Vlaamse gemeenten over zonder diezelfde zichtbaarheid op het platform. De vergelijking met andere provincies toont tegelijk dat West-Vlaanderen vooruitloopt. Dit dossier wijkt dus af van de wachtlijsten en knelpunten in andere thema’s. Hier staat de provincie bovenaan. Maar ook dan blijft Warnez kijken naar de gemeenten die nog niet mee zijn.

Op maandag 30 maart 2026 stond toegankelijkheid centraal. In West-Vlaanderen zijn 60 van de 331 lichtengeregelde kruispunten op gewestwegen uitgerust met auditieve signalisatie voor blinden en slechtzienden. Dat is 18 procent, iets beter dan het Vlaamse gemiddelde van 13,6 procent. Maar het andere cijfer is veel harder: 271 kruispunten blijven zonder auditieve ondersteuning. Voor blinden en slechtzienden zijn rateltikkers, drukknoppen met klanksignaal en voeltegels geen luxe. Ze maken zelfstandig oversteken mogelijk.

Sinds 2023 geldt een proactief beleid waarbij auditieve signalisatie en podotactiele aanpassingen standaard worden voorzien bij nieuwe kruispunten en grondige herinrichtingen in de bebouwde kom. De evolutie gaat vooruit. In 2023 kregen 4 van de 26 heringerichte West-Vlaamse kruispunten auditieve signalisatie. In 2024 waren dat er 8 van de 26. In 2025 ging het om 10 van de 15. Dat toont verbetering, maar ook afhankelijkheid van geplande werken. Wie in een gemeente woont waar geen herinrichting gepland is, kan lang wachten.

Voor bestaande kruispunten zonder grote werken blijft de individuele aanvraagprocedure bestaan. Die werd vereenvoudigd, maar het uitgangspunt blijft dat iemand zelf moet aantonen dat er nood is aan auditieve signalisatie. Warnez plaatst daar een principiële vraag tegenover. In een landelijke provincie, waar zelfstandige mobiliteit extra belangrijk is, zouden mensen met een visuele beperking niet moeten lobbyen voor een basisvoorziening. Het dossier is daardoor meer dan een technisch kruispuntendossier. Het gaat over zelfstandigheid, veiligheid en waardigheid.

Alle dossiers samen tonen één rode draad. Warnez weigert West-Vlaanderen te laten verdwijnen in Vlaamse gemiddelden. Een Vlaams bedrag zegt weinig als niet zichtbaar is welk deel naar de provincie gaat. Een Vlaams gemiddelde voor verkeerslichten klinkt minder slecht, tot duidelijk wordt dat 271 West-Vlaamse kruispunten nog geen auditieve signalen hebben. Een subsidiepot voor natuur klinkt positief, tot blijkt dat zes van de negen West-Vlaamse aanvragen niet werden geselecteerd. Een stijging in middelen voor schoolgebouwen is goed, maar niet voldoende als de wachtlijsten lang blijven.

Het opvallende aan Warnez is niet één dossier, maar de opeenstapeling. Schoolgebouwen, mobiliteitsgeld, E403, flexvervoer, woonzorgcentra, studentenleefloon, erfgoedpremies, natuurprojecten, dakscans en auditieve verkeerslichten lijken op het eerste gezicht aparte thema’s. Toch gebruikt Warnez telkens dezelfde politieke hefboom: cijfers opvragen, West-Vlaanderen apart bekijken, knelpunten benoemen en druk zetten op Vlaamse ministers. Daardoor ontstaat een profiel van een parlementslid dat zijn provincie voortdurend op de Vlaamse agenda probeert te houden.

Als schepen in Wingene kent Warnez de lokale bestuursrealiteit. Als Vlaams parlementslid kan hij ministers ondervragen en cijfers opvragen. Die dubbele positie maakt zijn communicatie herkenbaar. Hij spreekt niet alleen over beleidslijnen, maar over de gevolgen voor scholen, woonzorgcentra, erfgoedbeheerders, studenten en weggebruikers. De toon is vaak bestuurlijk, maar de onderliggende boodschap is duidelijk: West-Vlaanderen mag niet tevreden zijn met vage beloften of globale cijfers.

De aanpak werkt omdat ze herkenbare frustraties raakt. Wie in de file staat op de E403, begrijpt het mobiliteitsdossier. Wie in een oud schoolgebouw lesgeeft, begrijpt de druk op AGION. Wie een woonzorgcentrum kent, begrijpt de nood aan handen op de werkvloer. Wie een student ondersteunt, begrijpt de financiële druk. Wie erfgoed wil restaureren, begrijpt de impact van jaren wachten. Wie blind of slechtziend is, begrijpt waarom een kruispunt zonder auditieve signalen geen detail is. Warnez zet die ervaringen in cijfers om en maakt ze politiek bruikbaar.

West-Vlaanderen ligt niet altijd in het centrum van de Vlaamse besluitvorming. Net daarom werken de dossiers van Warnez als een constante herinnering. De provincie heeft scholen die vernieuwd moeten worden, wegen die vastlopen, landelijke gebieden met vervoersnoden, woonzorgcentra onder druk, studenten die financieel worstelen, erfgoed dat wacht op restauratie, natuurprojecten die steun zoeken en inwoners die veilige oversteekplaatsen nodig hebben. Zijn boodschap is niet dat elk probleem uniek is voor West-Vlaanderen, maar wel dat de provincie niet mag wegzakken in gemiddelden.

Het fenomeen Brecht Warnez in West-Vlaanderen is dus niet alleen een verhaal van persberichten. Het is een methode om politieke druk te zetten. De dossiers worden niet gebracht als losse cijfers, maar als bewijsstukken in een groter debat over verdeling, tempo, zichtbaarheid en verantwoordelijkheid. Wie 58,7 miljoen euro voor schoolgebouwen noemt, moet ook de wachtlijsten benoemen. Wie 2,5 miljard euro mobiliteitsgeld verdeelt, moet kunnen tonen waar dat geld belandt. Wie flexvervoer organiseert, moet uitleggen waarom ritten leeg rijden en tegelijk geweigerd worden. Wie toegankelijkheid belooft, moet uitleggen waarom 271 kruispunten zonder auditieve signalen blijven.

Daarmee houdt Warnez de Vlaamse overheid een ongemakkelijke spiegel voor. Niet elk dossier toont een tekort. De dakscans tonen dat West-Vlaanderen soms vooroploopt. De lage weigering bij onderzoekspremies toont dat erfgoedaanvragers in de provincie degelijk werk leveren. De stijging in middelen voor schoolgebouwen is positief. Maar telkens blijft de tweede vraag komen: is dit genoeg, gaat het snel genoeg en is de verdeling controleerbaar genoeg? Die volgehouden vraag maakt de reeks dossiers politiek krachtig.

De elf recente dossiers vormen samen bijna een West-Vlaamse agenda in cijfers. 58.741.965,40 euro voor schoolinfrastructuur. Ongeveer 2,5 miljard euro aan Vlaams mobiliteitsgeld dat niet geografisch helder te volgen is. Een spitsstrook op de E403 als snelle oplossing tussen Roeselare en Brugge. 47 procent lege flexkilometers in West-Vlaanderen. 1.188.087 euro voor jobstudenten in 164 woonzorgcentra. 1.769 studenten met een leefloon. 38 erfgoedprojecten op een restauratiewachtlijst. 227.875 euro voor drie natuurprojecten. 46 van de 62 gemeenten met dakscans. 60 van de 331 kruispunten met auditieve signalen. Het zijn cijfers die samen een politieke kaart tekenen.

In een tijd waarin Vlaamse politiek vaak met grote budgetten en brede plannen werkt, kiest Warnez voor een provinciale vertaling. Dat maakt zijn dossiers bruikbaar voor lokale media, burgemeesters, schepenen, directies, organisaties en inwoners. Ze krijgen een cijfer waarmee ze kunnen werken. Ze krijgen een vergelijking. Ze krijgen een vraag die op tafel blijft liggen. Voor West-Vlaanderen is dat belangrijk, want zonder zulke vertaling dreigen grote beleidsdossiers ver weg te blijven van de mensen die de gevolgen dragen.

Bronnen:
E-mail en persdocument “West-Vlaanderen krijgt 58,7 miljoen euro voor schoolgebouwen”, Brecht Warnez, 18 juni 2026
E-mail en persdocument “West-Vlaanderen kan zijn investeringsgeld niet natellen”, Brecht Warnez, 18 juni 2026
E-mail en persdocument “Drie West-Vlaamse natuurprojecten krijgen samen bijna 228.000 euro subsidie”, Brecht Warnez, 7 mei 2026
E-mail en persdocument “164 West-Vlaamse woonzorgcentra ontvangen subsidie voor jobstudenten”, Brecht Warnez, 29 april 2026
E-mail en persdocument “1.769 West-Vlaamse studenten leven van een leefloon”, Brecht Warnez, 22 april 2026
E-mail en persdocument “18% van West-Vlaamse verkeerslichten uitgerust met auditieve signalen”, Brecht Warnez, 30 maart 2026
E-mail “38 West-Vlaamse erfgoedprojecten wachten op subsidie”, Brecht Warnez, 27 maart 2026
E-mail “West-Vlaanderen koploper dakscans: 74% in beeld”, Brecht Warnez, 25 maart 2026
E-mail “Slechts 4,6% weigeringen in West-Vlaanderen bij erfgoedpremies, maar evaluatie blijft nodig”, Brecht Warnez, 9 maart 2026
E-mail “47% van de flexkilometers in West-Vlaanderen rijdt zonder passagiers, toch worden ritten geweigerd”, Brecht Warnez, 26 februari 2026
E-mail “Cd&v wil nu doorpakken: spitsstrook op E403 is snelste en veiligste oplossing”, Brecht Warnez, 5 februari 2026

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)