Drie mannen van 100, 101 en 102 jaar kregen op 2 oktober 2026 in Henri-Chapelle een staande ovatie. Frank Stellar, Truman Christian en Russell Sattazahn stonden er tussen de graven van de Amerikanen die niet terugkeerden, in aanwezigheid van Koning Filip en ambassadeur Bill White. De reportage van indegazette.be over die hulde blijft niet in België.
In de dagen daarna kwamen reacties uit Pennsylvania, Virginia, Maine, Illinois, Oklahoma, Rhode Island en Alaska. De Battle of the Bulge Association kent de drie veteranen, herinnert aan hun eerdere hulde in de Belgische residentie in New York en stuurde het verslag naar de redactie van The Bulge Bugle, de historicus en het bestuur. Honor Flight Network bezorgde het aan zijn mediateam. Ron Russell schreef dat zijn vader infanterieluitenant was in de Tweede Wereldoorlog. Jeff Wilson herkende het verhaal van zijn eigen vader en van zijn dienst bij de Amerikaanse marine. Tammy Harrigan deelde het artikel met Vic Mellor en noemde de Belgische dankbaarheid hartverwarmend. Vanuit Alaska, Oklahoma en Illinois volgden dankbetuigingen van politieke teams. Ook uit de correspondentie rond het Paleis kwam een korte waardering. Dat is geen persoonlijke boodschap van de koning.
Geen van die brieven is een publicatie, en geen ervan levert een bezoekerscijfer op. Wel tonen zij wat de plechtigheid waard is zodra de laatste getuigen nog kunnen worden geëerd: een Belgische ovatie die in Amerikaanse families en veteranenkringen wordt herkend als hun eigen geschiedenis.
