Iran versnelt executies: ‘Tijd om historische zuivering te herhalen’

23 juli 2025

Maryam Fakhar was zes jaar oud toen haar moeder in 1988 werd geëxecuteerd. Haar vroegste herinnering begint in dat jaar, tijdens een van de gruwelijkste misdaden tegen de menselijkheid sinds de Tweede Wereldoorlog. Het Iraanse regime vermoordde toen ruim 30.000 politieke gevangenen, merendeels aanhangers van de oppositionele Volksmojahedin (PMOI/MEK). Haar moeder, elektrotechnisch student en verzetsstrijdster, was een van hen.

Vandaag herhaalt de geschiedenis zich. Onder president Pezeshkian zijn in elf maanden minstens 1.344 executies uitgevoerd. Een alarmerende versnelling, bevestigt VN-rapporteur Dr. Mai Sato. Het regime gebruikt de recente spanningen met Israël als dekmantel voor een interne terreurgolf. Politieke gevangenen verdwijnen in isoleercellen of worden stilletjes geëxecuteerd.

Op 7 juli 2025 prees het aan de Revolutionaire Garde gelieerde Fars News Agency de bloedbad van 1988 openlijk. In een hoofdredactioneel commentaar noemde het de massa-executies een “briljant hoofdstuk”. Het artikel spoorde aan tot herhaling: “Vandaag is het tijd dit historische succes te herbeleven.”

Executies zijn geen gerechtigheid, maar terreur. Iran Human Rights Monitor documenteert schrijnende gevallen: jongeren die protesteerden, vrouwen die decennia vastzaten. Het patroon is eenduidig. De doodstraf dient slechts één doel: angst zaaien. Het regime vreest zijn eigen bevolking.

Niemand werd ooit vervolgd voor de slachting van 1988. Geen tribunaal, geen onderzoek. Internationale stilte moedigde het regime aan door te gaan. Mensenrechtenorganisaties moeten executies nu als politieke repressie benoemen. Regeringen moeten normalisatie opschorten tot executies stoppen.

Maryam Fakhar ziet vandaag geen eenzame ster meer, maar een hemel vol lichtpunten: “Onze gevallenen voor vrijheid.” Haar droom? Een Iran waar kinderen opgroeien zonder angst. Waar executiemachines zwijgen. Waar het verzet, geleid door Maryam Rajavi’s Nationale Raad van Verzet (NCRI), een seculiere democratie bouwt. Een beweging die als eerste in het Midden-Oosten de doodstraf afschafte.

Sinds 1988 verloor Iran tienduizenden zonen en dochters. Maar het verzet groeit. Stakingen, protesten, een volksleger. Het regime wankelt. De vraag is niet óf het valt, maar wanneer. Tot die dag blijft de executiemachine draaien. Zonder tussenkomst. Zonder gerechtigheid.

Bronnen: Bericht Maryam Fakhar (22 juli 2025), Iran Human Rights Monitor, VN-rapportage Dr. Mai Sato, Fars News Agency (7 juli 2025).

Andy Vermaut +32499357495