Kiss The Anus Of A Black Cat en Bauke Meersman tekenen voor intense avond in 4AD
26 april 2026
Gisterenavond, zaterdag 25 april 2026, stond muziekclub 4AD in Diksmuide in het teken van twee uiteenlopende maar inhoudelijk verwante optredens. Bauke Meersman opende met een geconcentreerde soloreeks op tenorsaxofoon en basklarinet, waarna Kiss The Anus Of A Black Cat in oorspronkelijke bezetting het podium innam voor een reünieconcert rond de vijftiende verjaardag van Hewers of Wood and Drawers of Water. Het optreden werd gesmaakt en bracht een publiek samen dat bereid was te luisteren, te volgen en zich mee te laten trekken in een avond waarin herhaling, spanning en inhoud centraal stonden.
Een terugkeer met gewicht
Kiss The Anus Of A Black Cat, het project van Stef Heeren, keerde terug naar een zaal waar de band veertien jaar eerder al stond. Die terugkeer werd niet uitgespeeld als nostalgisch moment, maar als een vaststelling die meteen de toon zette. Heeren sprak het publiek direct aan, informeerde of iedereen hem kon verstaan en schakelde zonder omwegen over naar de muziek. De afstand tussen podium en zaal verdween snel, zonder dat het optreden zijn ernst verloor.
De groep ontstond begin jaren 2000 in Gent en bouwde sindsdien een eigen plaats uit binnen de alternatieve muziekscene. Met vroege platen als If The Sky Falls, We Shall Catch Larks, An Interlude to the Outermost en The Nebulous Dreams werd een basis gelegd die in 2010 werd aangescherpt met Hewers of Wood and Drawers of Water. Die plaat vormde gisterenavond het inhoudelijke middelpunt.
Een plaat die blijft doorwerken
Hewers of Wood and Drawers of Water bracht destijds een verschuiving naar meer uitgewerkte songs, zonder de duistere folkbasis los te laten. In 4AD werd duidelijk dat die plaat geen afgesloten hoofdstuk is, maar een werk dat nog altijd doorwerkt. De nummers werden gebracht met dezelfde traag opgebouwde spanning, waarbij herhaling geen versiering is, maar een dragend principe.
De teksten lieten zich niet reduceren tot één betekenis. Ze werkten met religieuze taal, maar zonder zich te beperken tot geloofsverklaringen. Engelen, zondaars, vadershuizen, rivieren, wonden en ogen die verbranden kwamen terug in een wereld waarin schuld, strijd en verantwoordelijkheid elkaar voortdurend kruisen. De muziek maakte die beelden voelbaar zonder ze te verklaren.
De titel van de plaat, Hewers of Wood and Drawers of Water, verwijst naar mensen die ondergeschikt werk verrichten. In de context van het optreden kreeg dat een bredere invulling: figuren die blijven dragen, blijven werken en blijven zoeken naar betekenis, ook wanneer die niet onmiddellijk zichtbaar is.
Stem en herhaling als kern
Het optreden werd gedragen door de stem van Stef Heeren en de manier waarop woorden en zinnen terugkeerden. Zanglijnen werden herhaald tot ze een eigen kracht kregen. Beelden rond vleugels, engelen en tekenen verschenen opnieuw en opnieuw, telkens met een kleine verschuiving. Dat gaf de muziek een bijna bezwerend karakter.
In verschillende passages ging het over blijven doorgaan, over het trotseren van grenzen en over het dragen van schuld zonder die te kunnen afleggen. Zinnen over het door het oog van een naald gaan en het oogsten van wat gezaaid werd, gaven de avond een duidelijke morele onderlaag. Het ging niet om losse fragmenten, maar om een wereld waarin daden gevolgen hebben en waarin geen eenvoudige uitweg wordt geboden.
Seven Fold als ijkpunt
Een belangrijk moment kwam er met Seven Fold. Het nummer werd voorgesteld als het meest beklemmende werk uit het repertoire van de band. De uitvoering maakte duidelijk waarom. De structuur draaide rond herhaling, met een tekst die cirkelt rond zeven nachten, zeven dagen en een voortdurende spanning tussen overgave en weerstand.
Het getal zeven, dat vaak een religieuze betekenis draagt, werd hier gebruikt als een patroon dat zich blijft herhalen. De figuur in het nummer lijkt gevangen tussen verlangen en angst, tussen een roep om troost en een besef van schuld. De uitvoering in 4AD hield dat spanningsveld strak vast, zonder het te verlichten.
Een wereld zonder ontsnapping
Doorheen het optreden ontstond een beeld van een wereld waarin keuzes blijven doorwerken. De muziek verwees naar oorlogstaal, naar tekenen van geweld en naar een voortdurende dreiging. Tegelijk bleven er momenten van stilstand, waarin de herhaling net zorgde voor een vorm van houvast.
De kracht van Kiss The Anus Of A Black Cat lag gisterenavond niet in variatie of tempo, maar in volgehouden spanning. De groep bleef dicht bij haar eigen taal en liet die zonder toegevingen spreken. Dat maakte het optreden zwaar, maar tegelijk coherent.
Bauke Meersman opent met concentratie
Voorafgaand aan dit optreden bracht Bauke Meersman een soloreeks die een andere vorm van aandacht vroeg. Hij speelde op tenorsaxofoon en basklarinet en gebruikte circulaire ademhaling om lange, doorlopende lijnen te creëren. Zijn muziek was opgebouwd uit herhaling en kleine verschuivingen, zonder duidelijke onderbrekingen, maar ook vaak met opvallende snijdende stiltes ertussen.
Meersman stelde zichzelf eenvoudig voor en gaf toelichting bij zijn debuutalbum, dat hij op lp bij zich had. Het album bestaat uit vijf studio-opnames en vijf live-opnames van Dunk! Festival in de Vooruit in 2024. Hij maakte ook duidelijk dat hij een mailinglijst bij zich had voor wie op de hoogte wilde blijven van toekomstige optredens.
Song for My Mother als persoonlijk moment
Een centraal moment in zijn set was Song for My Mother. Meersman gaf aan dat het stuk geschreven werd als eerbetoon aan zijn moeder, die er gisterenavond niet bij kon zijn. Hij speelde het op multisax, waarbij meerdere klanklagen tegelijk hoorbaar werden.
Hij liet ook verstaan dat hij tijdens het spelen geregeld het gevoel voor tijd verliest. Dat verklaarde waarom hij af en toe naar zijn klok keek. Die opmerking gaf inzicht in zijn manier van werken: het gaat niet om het afwerken van een set, maar om het ontwikkelen van klank in de tijd.
Aan het einde bedankte hij het publiek, de techniekers, zijn vaste technieker Lander en de organisatie.
Twee benaderingen, één avond
De combinatie van Bauke Meersman en Kiss The Anus Of A Black Cat werkte omdat beide optredens een gelijkaardige houding vroegen van het publiek. In beide gevallen stond luisteren centraal. Bij Meersman ging het om ademhaling, klank en minimale beweging. Bij Kiss The Anus Of A Black Cat ging het om tekst, herhaling en een opgebouwde spanning die niet werd doorbroken.
De avond in 4AD toonde hoe twee verschillende benaderingen toch samen kunnen vallen in één lijn. De ene vertrok vanuit instrument en adem, de andere vanuit stem en tekst. Beide kwamen uit bij een muziek die tijd nodig heeft en die pas werkt wanneer die tijd ook genomen wordt.
Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)
