L’ikigaï maakt indruk bij avant-première in Oostende
4 februari 2026
Op woensdag 4 februari 2026 om 17.15 uur vond in De Grote Post in Oostende de avant-première plaats van de Belgische langspeelfilm L’ikigaï. De debuutfilm van regisseuse Gwenny Nurtantio werd vertoond in het kader van het Filmfestival Oostende 2026. Deze productie ontstond zonder subsidies en met een budget onder 25.000 euro. De film behandelt zingeving in werk, de Aziatische diaspora, feminisme en neurodiversiteit. Het verhaal baseert zich op het boek Il en faut peu pour travailler mieux.
Synopsis
Lynn Sumarni, een 25-jarige Euraziatische ingenieur, zoekt naar haar ikigai, het Japanse begrip voor levensmissie. Met humor confronteert zij de absurditeiten van de professionele wereld. Tussen nutteloze vergaderingen en surrealistische modeshows onderzoekt zij op tedere doch kritische wijze hoe zij haar plaats opnieuw inneemt. Haar traject vormt een oproep om risico’s te nemen, een eigen pad te kiezen en het leven te waarderen volgens persoonlijke voorwaarden.
Regisseur en productie
Gwenny Nurtantio, geboren in 1995 in Brussel met Sino-Indonesische roots, trad op als autodidact regisseuse, auteur en keynote-spreker. Zij studeerde handelsingenieur aan de Solvay Brussels School en woont nu in Oostende. Voor L’ikigaï vervulde zij meerdere functies: scenario, regie, fotografie en montage. Zij verwierf deze vaardigheden in één maand via YouTube en ChatGPT. De film ontstond na een familiebrainstorm in juli 2025, naar aanleiding van het boek dat zij schreef met haar zus Yoneko en moeder Marie-Louise Bruyère. De productie verliep via de familiale vzw Nurtantio Projects, met Yoneko als producente. Het gezin leverde bijdragen: Marie-Louise als regie-assistente en Wahyudi voor logistiek. Met 150 deelnemers, onder wie veel Oostendenaars, en opnames op locaties zoals de dijk, KAAP, Rock Strangers en Altar, kwam de film tot stand. Merken als Maison Dandoy, Kidywolf en Drink a Flower steunden het project via productplaatsing. Kleine bijdragen bleken een groot effect te hebben.
Zoektocht naar zingeving in werk
De film kritiseert onzinnige banen en uitputting op de arbeidsmarkt. Lynn doorkruist functies waar energie vaak naar controle gaat in plaats van creatie. Personages zoals Chantal na haar burn-out, ingenieurs Philippe en Greg, en een scrum master illustreren dit. Generatieverschillen komen aan bod, met opmerkingen over jongeren die niet willen werken en het Rodekoninginparadox waarin men rent om op dezelfde plaats te blijven. De film hekelt tevens het onderwijssysteem als voorbereiding op werk. Lynn kiest uiteindelijk haar eigen weg, wat kijkers aanzet om verwachtingen te bevragen en verlangens te volgen. Chantal droomt van bijen beschermen maar voelt zich gevangen door materiële bezittingen.
Verhalen uit Aziatische diaspora
L’ikigaï pleit voor betere representatie van Aziatische personages. De vader, gespeeld door A’an Yayak, komt over als aantrekkelijk en niet stereotiep. Lynn ervaart overal misplaatstheid, van school met blonde leerlingen tot kantoren met mannen in pak. Humor brengt clichés aan het licht, zoals verwarring met andere Aziaten, foute uitspraak van Sumarni als Surimi, en opmerkingen over Azië tijdens de lunch. De culturele mengeling opent deuren naar diversiteit, met talen als Frans, Engels, Indonesisch en West-Vlaams. De familie spreekt twee talen, wat zelden in films voorkomt. Bedrijfs-Engels dient als masker voor leegte. Een slotknipoog naar Afrika als nieuwe Silicon Valley daagt stereotypen uit.
Feminisme
De film toont een vrouwelijke protagonist die haar ikigai zoekt zonder mannelijke bevestiging. Relaties met vrouwen zoals haar zus, grootmoeder en gepensioneerden in Oostende staan centraal. Lynn draagt warrig haar als reactie op reductie tot uiterlijk, maar hecht waarde aan kleding. Haar zelfbeeld botst met idealen tijdens een modeshow. Fotografie vermijdt de mannelijke blik. Een scène waarin kind- en volwassen Lynn elkaar fotograferen roept vragen op over zelfperceptie. In 2075 veranderen genderrollen in schoonheid, met opgemaakte mannen. Traditionele relaties en moederschap worden ironisch bekeken, zoals in de kinderwagenscène. Lynn faalt in relaties maar suggereert evenwichtige verdeling van ouderschap. De vader lakt nagels en doet huishouden, buiten stereotypen.
Neurodiversiteit
Neurodiversiteit omvat autismespectrum, hoogbegaafdheid, multipotentieel denken, hyperactiviteit en dysstoornissen. De film sensibiliseert subtiel via scènes zoals Scrabble of snoepjes tellen op Sinterklaas. Lynn erkent haar multipotentiële karakter en vindt een passend pad, wat inspireert.
Cast en team
Marie Phan vertolkt Lynn Sumarni. David Jeanmotte speelt de tv-presentator, Clément Corrillon Hippolyte en componeerde muziek. Sylvie Honoré is leraar Frans, Julien Lanquetin scrum master, Eric Cyuzuzo Diego, Laura Liberatore Madame, A’an Yayak papa. Gwenny Nurtantio verzorgde scenario, regie en fotografie, Yoneko productie, Clément Grumberg geluid, Marie-Louise en Wahyudi regie-ondersteuning. Muziek kwam van meerdere artiesten. De cast omvat vele figuranten.
Gwenny Nurtantio ziet regie als haar dertiende baan na ervaringen in stage, management, mode en farma. Marie Phan beschrijft Lynn als hongerig naar zoektocht, met adem als basisbehoefte. Opnames verliepen vlot ondanks het debuut.
Technisch betreft het een kleurfilm in digitaal formaat, DCP 4K, 2,39:1, 5.1 geluid. De taal is Frans met Indonesisch, Engels en West-Vlaams, ondertitels in Nederlands en Engels. Het genre is tragikomische drama.
Bronnen:
Nurtantio Projects
Andy Vermaut +32499357495 met medewerking van Fadi El Lawand (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel)
