Brute aanval na voetbalavond: onder invloed zijn is geen excuus voor geweld (opinie)

14 juli 2026

Een avond die onschuldig begon

Ik ging naar het voetbal aan het Pax-hotel in Diksmuide om België tegen Spanje op een groot scherm te bekijken. Het was pas de tweede keer deze maand dat ik effectief buitenkwam, afgezien van een bezoek aan de 4AD voor een leuke avond met mijn mama. Ik wilde geen dossier behandelen, geen conflict uitpraten en niemand overtuigen van een politieke of journalistieke visie. Ik wilde gewoon voetbal kijken, mensen ontmoeten en enkele uren deelnemen aan het gewone leven in mijn eigen stad tussen de vele artikels door. De avond begon zoals zulke avonden horen te beginnen. De televisiecommentator probeerde met iedere aanval van de Rode Duivels de aandacht naar het scherm te trekken, terwijl aan de tafels andere verhalen werden verteld. Er waren gesprekken over ondernemen, werk, kansen geven, personeel correct behandelen en plannen voor de toekomst. Een vrouw vertelde dat ze al haar hele leven droomde van een eigen zaak. Ze wilde vrij zijn en beloofde dat ze haar toekomstige medewerkers nooit als minderwaardige mensen zou behandelen. Echt toffe gesprekken met echte mensen die in het echte leven staan in Diksmuide en omstreken. Een jonge werkneemster vertelde mij daarnaast nog hoe dankbaar zij was omdat iemand haar een echte kans had gegeven om haar te bewijzen. Er werd gesproken over een toekomstig evenement in de Boterhalle met ook iemand die zich inzet om Diksmuide meer en meer op de kaart te zetten, over nieuwe producten, over lange werkdagen en over de onzekerheid achter een onderneming en het ondernemen in het algemeen. Over wegenwerken die roet in het eten gooien en die het allemaal een beetje moeilijker maken. Het was een avond waarop ik grootste plannen vernam van meerdere mensen die vol enthousiasme mij op de hoogte brachten van zoveel mooie projecten en ondernemingen in Diksmuide, niet geforceerd, maar spontaan tussen de mensen en met de mensen. Alles vloeide in elkaar. Zelfs de kleine problemen aan de toog, zoals een betaling die niet meteen lukte, werden met wat gelach opgelost. Niets wees erop dat de avond later op geweld zou uitdraaien, want alles voelde zo goed, zo leuk en zo tof in het hartje van Diksmuide.

De omslag kwam zonder waarschuwing

Na afloop van de match ging ik naar het toilet, waar de uitbaatster van het hotel bezig was met de vrouwelijke toiletten aan het schoonmaken. We sloegen nog een leuk babbeltje en tegen haar dochter zei ik dat mijn dochtertje Sarah ook toegekomen was. Ik voelde me blij en gelukkig, na een mooie avond, ondanks het feit dat onze Rode Duivels hadden verloren… We zeiden nog dat het een waardige ondergang was en dat we mochten trots zijn dat we zo ver zijn gekomen… Toen ik nietsvermoedend terugkwam van het toiket, kwam een man die ik op dat moment niet kende plotseling op mij af. Zonder waarschuwing begon hij mij gewoon te slaan. Ik wist totaal niet wie hij was, waarom hij mij aanviel of wat ik volgens hem verkeerd had gedaan. Ik had hem nooit eerder ontmoet en had geen gesprek noch woordenwisseling met hem gehad. Voor mij kwam de aanval uit het niets. Het ene ogenblik bevond ik mij nog tussen mensen die over voetbal, werk en hun toekomst praatten. Enkele ogenblikken later moest ik mij beschermen tegen de vuisten van een onbekende. Dat is misschien het meest ontwrichtende aan willekeurig geweld: er is geen overgang. Er is geen waarschuwing die iemand de kans geeft weg te stappen. Een gewone avond wordt in enkele seconden een bedreigende situatie. Het lichaam reageert nog voor het verstand begrijpt wat er gebeurt. Pas achteraf komen de vragen. Waarom ik? Waarom daar? Waarom op dat moment? Wat had er kunnen gebeuren als niemand had ingegrepen?

Mijn dochter moest haar vader verdedigen

Mijn 19-jarige dochter Sarah reageerde meteen. Zij zag dat haar vader werd aangevallen en kwam spontaan tussenbeide. Ik ben ongelofelijk trots op haar moed, maar tegelijk doet het mij pijn dat zij in die positie werd gebracht. Een dochter hoort na een voetbalavond niet tussen haar vader en een aanvaller te moeten gaan staan. Zij hoort niet te moeten inschatten of een onbekende man opnieuw zal slaan. Zij hoort niet verantwoordelijk te worden voor de bescherming van een ouder. Dat zij zo snel reageerde, zegt veel over haar karakter. Het zegt ook iets pijnlijks over de situatie waarin wij terechtkwamen. Sarah had zelf gewond kunnen raken. De aanval had zich tegen haar kunnen keren. Geen enkele ouder wil dat zijn kind risico loopt omdat een andere persoon zijn agressie niet beheerst. Dat zij mij verdedigde, zal ik nooit vergeten. Maar ik wil niet dat haar moed wordt gebruikt om de ernst van het voorval kleiner te maken. Haar optreden was moedig omdat de situatie gevaarlijk was. Niet omdat het een onschuldige aanval betrof… De man sloeg keihard op mijn hoofd: ik diende zelfs nog enkele dagen pijnstilling te nemen. Ik dacht nog: dat moet toch echt pijn doen aan je handen, als je zo hard op iemands schedel klopt.

De dreiging stopte niet na de eerste aanval

Na het eerste geweld en de moedige verdediging van mijn dochtertje, werd ik in bescherming genomen door Roemeense en Moldavische mensen die in Diksmuidse fabrieken en firma’s werken. Zij hadden ook gezien dat de de man ondertussen terug was gekomen, boos en bedreigend in mijn richting bleef kijken en klaar stond als een roofdier om mij opnieuw aan te vallen. Aangezien hij zag dat ik nu door meerdere mensen was omringd, bleef hij op enkele meters afstand. Ik kreeg sterk de indruk dat hij mij nogmaals wilde aanvallen. Daardoor ging het niet langer alleen over enkele plotselinge slagen. De dreiging bleef aanwezig. Ik moest rekening houden met een tweede confrontatie op het ogenblik dat ik de plaats verliet. Wie zelf nog nooit in zo’n situatie heeft gezeten, onderschat misschien wat dat met iemand doet. Je kijkt anders naar iedere beweging. Je probeert tegelijkertijd je kind te beschermen, een vluchtweg te vinden en ales in het oog te houden en te begrijpen wat de aanvaller van plan is. De ontspanning van enkele minuten eerder is weg. Er blijft alleen waakzaamheid over. Ik vertrok niet met het gewone gevoel na een voetbalavond, maar met de gedachte dat iemand die mij niet kende bereid was mij opnieuw aan te vallen. Het gevoel van veiligheid verdwijnt niet alleen tijdens het geweld. Het blijft daarna in het lichaam aanwezig. Ook wanneer de aanvaller niet langer in de buurt is, blijft iemand luisteren, omkijken en mogelijke gevaren inschatten en toen ik plots zag, dat de aanvaller, even naar de andere kant keek, ben ik vlug met mijn dochtertje gevlucht langs de Schipstraat, voortdurend omkijkend om te zien of hij mij niet gevolgd was. In de Generaal Baron Jaquesstraat gekomen, voelde ik en mijn dochtertje eindelijk opluchting. Niemand had ons gevolgd.

Ik ken intussen zijn identiteit

Op het ogenblik van de aanval wist ik niet wie de man was. Intussen ken ik zijn identiteit. Ik zal zijn naam hier niet publiceren. Dat is geen teken van zwakte en evenmin een poging om de feiten te verbergen. Een opiniestuk is geen rechtbank en een sociaalmediapagina is geen politieverhoor. Informatie over een verdachte hoort op een correcte manier te worden onderzocht. De politie en het gerecht moeten bepalen welke feiten bewezen kunnen worden en welke verantwoordelijkheid daaruit volgt. Ik weet wat mij persoonlijk is overkomen. Ik weet wie mij heeft geslagen. Over andere elementen wil ik alleen schrijven met de nodige voorzichtigheid. Een naam openbaar maken kan onomkeerbare gevolgen hebben, ook voor familieleden die niets met de feiten te maken hebben. Bovendien mag niemand worden veroordeeld door een publiek dat slechts een deel van het dossier kent. Dat betekent niet dat ik moet zwijgen over mijn ervaring. Het betekent dat ik een onderscheid maak tussen mijn recht om te spreken en de taak van het gerecht om te oordelen.

Ook andere mensen zouden zijn aangevallen

Na de feiten kreeg ik te horen dat dezelfde man die avond nog andere mensen zou hebben aangevallen. Dat is ernstige informatie. Omdat ik niet al die incidenten zelf heb gezien, formuleer ik dit bewust als iets wat verder moet worden onderzocht. Wanneer blijkt dat meerdere mensen door dezelfde persoon werden aangevallen, gaat het niet langer om één geïsoleerde confrontatie. Dan rijst de vraag hoelang het agressieve gedrag duurde, hoeveel mensen gevaar liepen en op welk ogenblik de situatie had kunnen worden gestopt. Ieder afzonderlijk slachtoffer heeft recht op erkenning. Geweld wordt niet minder ernstig omdat iemand slechts één slag kreeg of erin slaagde weg te komen. Ook een poging tot een nieuwe aanval kan angst veroorzaken. De mogelijke aanwezigheid van meerdere slachtoffers maakt duidelijk waarom signalen van agressief gedrag snel ernstig moeten worden genomen. Het gaat niet om achteraf gemakkelijk oordelen. Het gaat om de noodzaak om te voorkomen dat één gewelddadig persoon de kans krijgt van de ene confrontatie naar de andere te gaan.

Onder invloed zijn verklaart misschien iets, maar verontschuldigt niets

Mij werd eveneens meegedeeld dat de man onder invloed was. Waarvan precies, laat ik bewust buiten beschouwing zolang dat niet officieel is vastgesteld. Het kan gaan om alcohol, drugs, medicatie of een samenloop van factoren, maar speculeren heeft geen waarde. Wat wel duidelijk moet zijn, is dat onder invloed zijn geen vrijbrief vormt om mensen te slaan. Het kan remmingen verminderen, het beoordelingsvermogen aantasten of agressie versterken, maar de gevolgen voor het slachtoffer blijven dezelfde. Mijn gezicht krijgt geen kleinere klappen omdat de aanvaller gedronken had. Mijn dochter loopt niet minder gevaar omdat iemand zichzelf niet meer onder controle had. De angst verdwijnt niet omdat achteraf wordt gezegd dat de dader zichzelf niet was. Bovendien wordt niet iedereen die alcohol drinkt of een ander middel gebruikt gewelddadig. Miljoenen mensen kunnen iets drinken zonder een onbekende te slaan. Het middel draagt mogelijk bij aan het gedrag, maar het neemt de persoonlijke verantwoordelijkheid niet automatisch weg. Wie weet dat hij onder invloed agressief wordt, draagt bovendien een extra verantwoordelijkheid om niet opnieuw in dezelfde toestand terecht te komen.

Geweld begint niet pas bij een zware verwonding

In gesprekken over incidenten wordt soms gekeken naar het lichamelijke eindresultaat. Was er een ziekenhuisopname? Waren er breuken? Was er blijvend letsel? Zulke vragen zijn begrijpelijk voor een juridisch of medisch dossier, maar ze mogen niet de enige maatstaf worden voor de ernst van geweld. Iemand onverwacht in het aanvallen is op zichzelf ernstig. Een persoon buiten opwachten om mogelijk opnieuw toe te slaan, maakt de dreiging nog zwaarder. Ook wanneer een slachtoffer kan rechtstaan en naar huis kan gaan, blijft de ervaring bestaan. Het geweld verplaatst zich naar het hoofd. Kan ik de volgende keer opnieuw buitenkomen? Moet ik voortdurend rondkijken? Weet de aanvaller waar ik woon? Was dit willekeurig of had hij mij herkend? Zal iemand anders hetzelfde doen? Geweld beperkt zich niet tot kneuzingen. Het tast het vertrouwen aan waarmee mensen zich in hun eigen stad bewegen.

Zichtbaarheid mag nooit een uitnodiging tot geweld worden

Als journalist en opiniemaker ben ik zichtbaar. Ik publiceer artikels, stel vragen, neem standpunten in en deel informatie die niet iedereen graag leest. Kritiek hoort daarbij. Een journalist die alleen waardering verwacht, begrijpt zijn beroep niet. Mensen mogen mij tegenspreken. Zij mogen mijn argumenten zwak vinden, mijn toon afwijzen of een recht van antwoord vragen. Zij mogen mij aanspreken en uitleggen waarom zij het met mij oneens zijn. Dat is debat. Vuistslagen zijn geen debat. Bedreigingen zijn geen argument. Iemand opwachten is geen antwoord op een artikel. In dit geval weet ik nog altijd niet of mijn journalistieke werk iets met de aanval te maken had. Misschien wist de man helemaal niet wie ik was. Dat maakt de gebeurtenis niet minder ernstig. Integendeel: wanneer iemand bereid is een onbekende aan te vallen, kan in principe iedereen het volgende slachtoffer zijn. De winkelier, de buurman, een toerist, een oudere man, een jongere of iemand die toevallig op het verkeerde ogenblik voorbijloopt.

Mijn gevoel van veiligheid in Diksmuide is beschadigd

Ik woon in het mooie Diksmuide. Het is de stad waar ik mensen interview, evenementen bezoek, verhalen verzamel en probeer zichtbaar te maken wat inwoners bezighoudt. Ik wil niet telkens wanneer ik buitenkom moeten nadenken over de mogelijkheid dat iemand mij bedreigt of aanvalt. Toch is dat gevoel na deze avond sterker geworden. De voorbije periode kreeg ik al bedreigende telefoontjes. Nu werd ik lichamelijk aangevallen tijdens een van de weinige keren dat ik naar buiten ging. Het is dan te eenvoudig om te zeggen dat ik mij daardoor niet mag laten tegenhouden. Natuurlijk wil ik mij niet laten opsluiten door angst. Maar moed betekent niet dat iemand moet doen alsof geweld geen gevolgen heeft. Veiligheid is niet alleen de afwezigheid van ernstige criminaliteit in statistieken. Veiligheid is ook het vertrouwen dat je naar een voetbalwedstrijd kunt gaan, naar het toilet kunt stappen en daarna zonder klappen naar je tafel kunt terugkeren. Dat vertrouwen is bij mij beschadigd.

Dit is geen aanval op het Pax-hotel

Het is belangrijk om de verantwoordelijkheid juist te leggen. Ik beschuldig de organisatie totaal niet van de slagen die ik kreeg. De verantwoordelijkheid voor geweld ligt in de eerste plaats bij degene die geweld gebruikt. Een horecazaak, organisator of personeelslid kan niet iedere menselijke reactie voorspellen. Toch moeten incidenten aanleiding geven tot evaluatie. Hoe wordt gereageerd wanneer iemand zichtbaar agressief wordt en al in de vooravond op iemand heeft geslagen? Een persoon die daardoor vanop het evenement is vetrokken, om verdere problemen te vermijden. Wie neemt de beslissing om een persoon buiten te zetten of de politie te bellen? Hoe worden andere aanwezigen beschermd? Wat gebeurt er wanneer dezelfde persoon meerdere mensen zou aanvallen? Zulke vragen zijn geen beschuldiging. Ze zijn noodzakelijk om een volgend incident te vermijden. Een plaats waar veel mensen samenkomen, heeft belang bij duidelijke afspraken over agressie, overmatig middelengebruik en gevaarlijk gedrag. Ook bezoekers moeten weten dat geweld onmiddellijk gevolgen heeft.

De stad moet geweld ernstig blijven nemen

Ik verwacht niet dat op ieder plein en bij iedere tafel een politieagent staat. Geen enkele stad kan elk incident voorkomen. Toch moeten inwoners erop kunnen vertrouwen dat signalen van geweld ernstig worden genomen en dat er snel wordt ingegrepen wanneer iemand verschillende personen bedreigt of aanvalt. Dat vraagt samenwerking tussen aanwezigen, uitbaters, organisatoren, hulpdiensten en politie. Het vraagt ook dat slachtoffers niet worden ontmoedigd om melding te maken. Te vaak denken mensen dat een klacht weinig zin heeft, zeker wanneer de verwondingen op het eerste gezicht beperkt lijken. Daardoor kan een patroon onzichtbaar blijven. Wanneer verschillende slachtoffers afzonderlijk zwijgen, lijkt het alsof er maar één klein incident was. Wanneer de feiten samen worden gebracht, kan blijken dat één persoon gedurende een avond herhaaldelijk gevaar veroorzaakte. Veiligheidsbeleid begint daarom ook bij luisteren naar mensen die zeggen dat zij werden bedreigd, geslagen of achtervolgd.

Een slachtoffer hoeft zich niet te verontschuldigen

Na geweld begint een slachtoffer vaak zichzelf te ondervragen. Had ik ergens anders moeten zitten? Had ik eerder moeten vertrekken? Had ik niet naar het toilet moeten gaan? Dat zijn menselijke gedachten, maar zij draaien de verantwoordelijkheid om. Ik ging naar een openbare voetbalavond. Ik sprak met mensen. Ik ging naar het toilet. Geen van die handelingen is een aanleiding om mij te slaan. Ik hoef mij niet te verontschuldigen omdat ik aanwezig was. Sarah hoeft zich niet af te vragen of zij anders had moeten handelen. De andere personen die die avond ook werden aangevallen, dragen evenmin verantwoordelijkheid voor de agressie van een ander. De verantwoordelijkheid ligt bij de persoon die beslist zijn handen te gebruiken tegen mensen die hem niets hebben aangedaan.

Geen publieke afrekening, wel duidelijke grenzen

Ik schrijf dit niet om een digitale jacht op de aanvaller te organiseren. Daarom noem ik zijn naam niet. Ik vraag niet dat mensen hem online bedreigen, zijn familie lastigvallen of zelf verhaal gaan halen. Dat zou dezelfde logica van intimidatie voortzetten die ik juist afwijs. Ik vraag wel duidelijke grenzen. Geweld moet worden benoemd als geweld. Onder invloed zijn mag niet worden gebruikt als vergoelijking. De mogelijke andere aanvallen van die avond moeten ernstig worden onderzocht. Slachtoffers moeten worden gehoord. Wie iemand slaat, moet weten dat dit gevolgen heeft. Een rechtsstaat beschermt niet alleen de rechten van een verdachte. Hij beschermt ook het recht van slachtoffers om veilig te leven en om hun verhaal te vertellen.

De vrouw die van haar eigen zaak droomde

Wat mij misschien het meest treft, is het contrast tussen het begin en het einde van die avond. Enkele uren eerder luisterde ik naar een vrouw die vertelde dat zij al haar hele leven droomde van een eigen zaak. Ze wilde vrij zijn. Ze wilde haar medewerkers correct behandelen en hen nooit het gevoel geven dat zij minder waard waren. Dat gesprek ging over vertrouwen, verantwoordelijkheid en de wens om iets op te bouwen. Later werd ik aangevallen door iemand die met zijn vuisten iedere regel van respect naast zich neerlegde. De woorden van die vrouw kregen daardoor achteraf extra betekenis. Vrijheid is niet alleen een eigen zaak kunnen beginnen. Vrijheid is ook naar een voetbalwedstrijd kunnen gaan zonder te worden geslagen. Respect is niet alleen personeel correct betalen. Respect begint bij de eenvoudige grens dat je een ander mens niet aanvalt.

Ik wil niet dat geweld de hele prachtige avond wegneemt

De aanvaller mag niet het volledige verhaal van die avond krijgen. De avond bestond ook uit mensen die elkaar hielpen met een betaling. Uit een jonge medewerker die blij was met zijn kans. Uit ondernemers die spraken over hard werken en verantwoordelijkheid. Uit plannen voor een nieuw evenement in de Boterhalle. Uit foto’s, grappen en gesprekken die van voetbal naar landbouw en van lokale politiek naar nieuwe ideeën gingen. Het was een avond waarop mensen naar morgen keken. Eén persoon veranderde de afloop, maar hij mag niet alles uitwissen wat daarvoor gebeurde. Tegelijk zou het oneerlijk zijn om te doen alsof het geweld slechts een onaangename voetnoot was. Het veranderde de betekenis van de avond. De gesprekken over vrijheid en respect werden plotseling persoonlijk.

Het verhaal eindigt bij Sarah

Uiteindelijk blijft voor mij één beeld boven alle andere staan. Niet het grote scherm. Niet de uitslag van België tegen Spanje. Niet de man die mij sloeg. Ik zie mijn dochtertje Sarah. Zij zag haar vader in gevaar en handelde onmiddellijk. Zij twijfelde niet en keek niet weg. Ik ben trots op haar, maar ik wou dat zij die moed die avond niet nodig had gehad. Een jongvolwassen dochter, hoort niet de beschermende rol te moeten opnemen omdat een man onder invloed zijn agressie op anderen afreageert. Ik wil opnieuw buiten kunnen komen zonder dat Sarah zich moet afvragen of zij mij zal moeten verdedigen. Ik wil dat zij onthoudt dat haar vader naar mensen luisterde, verhalen schreef en deelnam aan het leven in zijn stad, niet dat zij hem tegen een aanvaller moest beschermen. Daarom schrijf ik dit. Niet om haat te zaaien en niet om een naam aan de publieke schandpaal te hangen. Ik schrijf dit omdat geweld niet normaal mag worden. Omdat onder invloed zijn geen excuus is. Omdat mogelijke andere slachtoffers gehoord moeten worden. En omdat niemand in Diksmuide een avond over voetbal, dromen en vrijheid zou mogen afsluiten met de vraag of hij in zijn eigen stad nog veilig buiten kan komen.

Bronnen:
Persoonlijke waarneming en getuigenis

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)