De meester, de vader en de collegiale reporter: Koekelare nam afscheid van Roger Willems

1 juli 2026

Koekelare heeft op woensdag 1 juli 2026, om 10.30 uur, in de Sint-Martinuskerk afscheid genomen van Roger Willems, gewezen leerkracht, schooldirecteur, reporter en bestuurslid van verschillende verenigingen. Hij werd geboren in Klemskerke op 27 november 1936 en overleed op 22 juni 2026 in Torhout, omringd en gesteund door zijn familie en gesterkt door de ziekenzalving. In de kerk werd niet alleen afscheid genomen van een echtgenoot, vader, schoonvader, opa en familielid, maar ook van de man die voor velen altijd meester Willems bleef. Een man met krijt aan de vingers, papier onder de arm, geloof in het hart en aandacht voor wie naast hem stond. De praktische rouwleiding was in handen van Rouwcentrum Logghe, dat de viering ordelijk, discreet en met zorg voor de familie begeleidde. Daardoor kregen de woorden van de kinderen en kleinkinderen, de muziek en de kleine rituelen rond de kist de ruimte die ze verdienden.

Een kerk die sprak in stilte, muziek en herinnering

Nog voor de viering begon, kreeg het afscheid een eigen toon. Vanaf 10.00 uur kwamen de kinderen en Georgette Pleysier samen voor de begroeting. Op het scherm verschenen foto’s uit het leven van Roger Willems. Beelden van vroeger en later. Gezichten, momenten, tafels, reizen, feesten, familie. Ondertussen klonk muziek die niet duwde, maar droeg: Spiegel im Spiegel van Arvo Pärt, Ave Maria van Fischer Chöre en stukken uit The Chopin Project van Ólafur Arnalds en Alice Sara Ott. De kerk werd zo geen zaal van woorden alleen, maar een plek waar beelden, klanken en herinneringen elkaar aanvulden. De lijkbaar werd begroet door de priester, met gebed en buiging, waarna de kist naar voren werd gedragen. De muziek van Nel Devoghel gaf de intrede een ingetogen kracht. Het was een afscheid waarin elk detail iets vertelde: het licht bij de kist, de foto vooraan, de kinderen dicht bij hun moeder, de familie in de banken, en tussen alles door de naam die steeds terugkwam: Roger.

Meester Willems bleef meester Willems

Koen Willems verwelkomde de aanwezigen met woorden die meteen de toon van de dienst vastlegden. Hij noemde zijn vader Roger, maar ook meester Willems. Dat was niet toevallig. Voor Koekelare was Roger Willems niet alleen een familienaam op een rouwbrief, maar een gezicht uit de klas, een stem in de school, een man die generaties kinderen had zien binnenkomen met boekentas, twijfel, lef, tranen en talent. In de woorden van zijn zoon klonk dat wie afscheid nam, afscheid nam van iemand die mensen graag zag. Zijn vader was oprecht gelovig, en de familie vertrouwde hem toe aan de hemel waarin hij zelf had geloofd. Dat geloof was geen versiering aan de rand van zijn leven. Het zat in zijn manier van kijken, in zijn geduld, in zijn rechtvaardigheid, in zijn aandacht voor de ander.”

Vijf kaarsen voor een groot hart

Tijdens de lichtritus werden vier kaarsen bij de kist ontstoken en één kaars bij het portret. Het was een eenvoudig gebaar, maar juist daardoor sterk. Licht bij het lichaam. Licht bij het beeld. Licht bij een leven dat nu niet meer tastbaar aanwezig is, maar wel blijft branden in wie hem heeft gekend. De kinderen droegen dat moment. Niet als plechtigheid op afstand, maar als familie die nog één keer rond hem ging staan. In de dienst werd Roger Willems omschreven als een man die licht en warmte bracht in het bestaan van velen, in de eerste plaats in dat van zijn gezin. Daar lag misschien de kern van zijn leven: hij stond niet alleen voor een klas of achter een schrijftafel, hij stond vooral naast mensen.

Van Klemskerke naar Koekelare op een brommer

In het afscheidswoord van Johan Willems kwam het leven van zijn vader opnieuw in beweging. De familie ging terug naar 1959. Roger Willems kwam toen vanuit Klemskerke op zijn brommer naar Koekelare. Hij werd de nieuwe meester van het eerste leerjaar in de vrije basisschool. Dat beeld blijft hangen: een jonge onderwijzer op een brommer, onderweg naar een dorp waar hij zijn leven zou opbouwen. In Koekelare leerde hij Georgette Pleysier kennen. Ze trouwden op 24 augustus 1960. Er werd een huis gebouwd. Er kwamen vijf kinderen: Johan, Beatrijs, Kristien, Peter en Koen. Wat begon als een aanstelling in het onderwijs, werd een levensverbond met Koekelare.

Een gouden kindertijd aan huis en tuin

De kinderen blikten terug op een jeugd die zij als goud omschreven. De tuin en de buurt waren hun wereld. Er was gras om te spelen en te voetballen. Er waren bomen, grachten, crossfietsparcours, bergritten en vriendjes in de buurt. Het klonk niet als nostalgie om de nostalgie, maar als dankbaarheid voor een huis waar ruimte was. Ruimte om te spelen, te vallen, op te staan, te proberen en te groeien. Niemand had het beter dan zij, klonk het in het afscheid. Die zin droeg veel. Hij zei iets over Roger Willems, maar ook over Georgette Pleysier. Samen maakten zij van hun gezin geen vitrine, maar een thuis.

Een vader die luisterde zonder haast

Roger Willems had veel te doen en was vaak onderweg, maar zijn kinderen voelden dat zij het belangrijkste waren in zijn leven. Hij maakte tijd voor hen samen en voor elk van hen afzonderlijk. Hij luisterde echt. Niet met een half oor, niet met zijn gedachten elders, maar met aandacht. Daarna gaf hij raad met zachte stem. Hij was vastberaden, gedragen door zijn christelijke waarden en door zijn karakter. Hij leerde zijn kinderen niet alleen wat juist of fout was, maar ook hoe zij konden denken, hoe zij naar de wereld konden kijken en hoe zij hun plaats daarin konden vinden. Hij gaf geen voorgekauwde antwoorden. Hij hielp de juiste vragen stellen. Dat is misschien het mooiste wat een vader en een leraar kan doen: niet het pad invullen, maar een mens leren stappen.

Onderwijs als roeping

Als onderwijzer en later als schooldirecteur zag Roger Willems het goede in kinderen. Hij keek naar talenten en mogelijkheden, niet alleen naar cijfers op een rapport. Onderwijs was voor hem geen gewone baan, maar een roeping. Wie leerling bij hem was, zal zich hem herinneren als iemand die rekening hield met kinderen. Hij kon streng zijn, zoals dat toen vaker hoorde bij de tijd, maar zijn strengheid had een bodem van rechtvaardigheid. Als directeur bleef hij dezelfde leerkracht in hart en ziel. Hij leidde niet vanuit afstand, maar vanuit nabijheid. Hij stond tussen zijn mensen, wist wat er leefde en gaf vertrouwen. Zijn gezag kwam niet uit een titel, maar uit de manier waarop hij verantwoordelijkheid droeg.

Reporter met een pen voor mensen

Zijn inzet stopte niet aan de schoolpoort. Roger Willems werd ook een gepassioneerd lokaal journalist. Hij hield van verhalen van mensen. Hij had oog voor wat in Koekelare en omgeving gebeurde, voor kleine feiten en grote gebeurtenissen, voor verenigingen, sport, cultuur, schoolleven en dorpsleven. Hij schreef niet alleen woorden op papier. Hij gaf plaats aan wat anders snel voorbijgaat. Hij registreerde het lokale leven met respect, nuance en oprechte interesse. Zijn pen was geen afstandelijk instrument, maar een verlengstuk van zijn aandacht. Wie hij beschreef, werd niet tot onderwerp herleid, maar bleef mens.

Een man uit de polders die zijn kans greep

Het leven van Roger Willems overspande bijna negen decennia. Hij werd geboren in een eenvoudig arbeidersgezin in de polders. Zijn kindertijd viel samen met de Tweede Wereldoorlog. Daarna kreeg hij de kans om te studeren en hij greep die kans met beide handen. Later bewoog hij mee met de economische ontwikkeling vanaf de jaren zeventig en met de technologische en digitale versnelling van de 21ste eeuw. Toch was hij geen volger. Op zijn eigen minzame manier ging hij zijn weg. Hij werd een voorbeeld voor anderen, niet door zichzelf naar voren te schuiven, maar door zijn werk goed te doen, verantwoordelijkheid op te nemen en vertrouwen te geven. Thuis, op school, in de krant en in verenigingen liet hij sporen na in levens van mensen.

Georgette als rots en kaartmaatje

In het portret van Roger Willems kreeg Georgette Pleysier een plaats die niemand anders kon innemen. De kinderen zeiden het helder: hun vader zou niet geworden zijn wie hij was zonder hun moeder aan zijn zijde. Zij was er voor hem, voor de kinderen, voor de kleinkinderen en achterkleinkinderen. Zij steunde hem in alles wat hij deed, met toewijding die niet om aandacht vroeg. Zij was zijn rots in de branding en zijn beste maatje in het kaarten. Na ruim 65 jaar samenzijn blijft zij nu achter. Dat gemis is zwaar. De familie sprak uit dat ze haar zo goed mogelijk zal bijstaan. In die belofte zat dezelfde zorg die Roger Willems zelf zijn hele leven had doorgegeven.

Kleinkinderen gaven het verdriet woorden

Ook de kleinkinderen kregen een stem in de viering. Ine bad voor opa, dat hij vrede en rust mocht vinden en dat de verbondenheid met hem niet verloren zou gaan. Elise bad voor allen die moeten leven met een lege plaats aan hun zijde, voor mensen die treuren om een verlies waarvoor woorden tekortschieten. Fidèl bad voor zieken, dat zij steun en geborgenheid mogen vinden bij hun naasten. Lars bad voor de mensen die veel liefde kunnen geven, maar het nog te weinig doen, en vroeg om meer aandacht voor elkaar. Die voorbeden waren geen grote redevoeringen. Ze waren klein, helder en menselijk. Precies daarom raakten ze de kern van de dienst.

Muziek als draad door het afscheid

De muziek gaf het afscheid adem. Na het openingsgedeelte klonk Wat de toekomst brengen moge. Tijdens de rondgang van de schalen werd You Raise Me Up gebracht. Bij de voorbeden klonk Ubi caritas et amor. Tijdens de offerande volgde De Roos. In de eucharistie kreeg ook het Sanctus een muzikale invulling, waarna het Onze Vader samen werd gebeden. Het Lam Gods werd gedragen door Dona nobis pacem. Tijdens en na de communie klonk instrumentale muziek en Samen voor altijd. Aan het einde, bij de absoute met doopwater en wierook, werd In paradisum gezongen. Daarna kreeg iedere aanwezige de kans om bij het afscheid een bloemblaadje op de kist te leggen. Een klein blad op hout. Een eenvoudig gebaar. Een laatste aanraking zonder woorden.

Dank aan wie zorg droeg

De familie dankte de directie, het personeel en de vrijwilligers van WZC Meunyckenhof in Koekelare en allen die Roger Willems met liefde en warme zorg hebben omringd en verzorgd. Ook dat hoorde bij dit afscheid. Een leven eindigt niet alleen in familiekring, maar ook in de handen van wie verzorgt, waakt, helpt, wast, luistert en nabij blijft wanneer de krachten afnemen. De rouwbrief en de dienst maakten duidelijk dat die zorg werd gezien en gewaardeerd.

Roger Willems was de echtgenoot van Georgette Pleysier. Hij was pa en opa van Johan Willems en Anita Smeets, met Arne zaliger, van Beatrijs Willems en Rik Van den Berghe, Ine en Jasper, Ava, Bes en Lars, van Kristien Willems en Franky Gotelare, Elise en Jonas, van Peter Willems en Sabine Willaert, Wiebe en Florence, Louise en Kengi, en van Koen Willems en Caroline Vanden Bulcke, Noortje Fee en Fidèl. Hij was broer, schoonbroer en nonkel van Achille Willems zaliger, Marie-Louise Vanwonterghem en familie, Lorette Pleysier zaliger, Marcel Vandaele zaliger, Raphaël Pleysier, Frieda Salenbien en familie, Maurits Pleysier zaliger, Bernadette Boeckelandt en familie, Gilbert Pleysier, Ingrid Blancke en familie. Hij was verwant aan de families Willems-De Smit en Pleysier-Vanmassenhove. Na de crematie volgt de bijzetting in een urnengrafkelder op de begraafplaats De Warande in Koekelare.

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt af en toe gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)