Drie Mussen opent met plonsen, groene vlag en verhaal van boten tot ijzeren pinnen

3 juli 2026

Aan de Drie Mussenbrug in Diksmuide was op vrijdag 3 juli 2026, om 18.30 uur, nauwelijks geduld voor lange toespraken. Zwembroeken en handdoeken lagen klaar, de eerste deelnemers stonden al bij het water en vanuit het publiek kwam geregeld dezelfde vraag: wanneer mochten ze erin? Eerst moest de officiële foto worden genomen. Daarna ging de groene vlag omhoog en namen inwoners de vrije zwemzone Drie Mussen meteen in gebruik. De opening vormde het eindpunt van een jarenlang dossier waarin de stad verschillende locaties onderzocht en telkens opnieuw tegen praktische of veiligheidsproblemen aanliep.

Zwemmers stonden al klaar tijdens de toespraak

De belangstelling was groot. Bestuurders, buurtbewoners, ervaren openwaterzwemmers, nieuwsgierige inwoners en gezinnen verzamelden zich op de groene strook naast het water. Terwijl burgemeester Koen Coupillie de voorgeschiedenis van het project toelichtte, werd vanuit de groep al gevraagd of er gesprongen mocht worden. De ongeduldige zwemmers kregen hem zelfs zover dat hij zijn uitleg inkortte. “Ze willen allemaal in het water. Ik ga afronden”, reageerde hij met een glimlach. Toch moest iedereen nog even wachten. Fotografen wilden eerst een groepsbeeld en vanuit verschillende hoeken klonk de oproep om nog niet te vertrekken. Pas toen iedereen naar de camera had gekeken, kon het inzwemmen beginnen.

Thierry Hardy bracht de vraag naar de gemeenteraad

Het initiatief kwam er na een voorstel van Thierry Hardy. Hij vroeg tijdens de vorige bestuursperiode in de gemeenteraad of Diksmuide een plaats kon inrichten waar inwoners op een toegelaten manier in open water konden zwemmen. Het stadsbestuur ging met die vraag aan de slag, maar de uitvoering bleek minder eenvoudig dan aanvankelijk gedacht. Coupillie gaf dat bij de opening ruiterlijk toe. “Dat project heeft wel wat meer voeten in de aarde gehad dan ik zelf verwacht had”, zei hij. De stad moest niet alleen een geschikte oever vinden, maar ook rekening houden met scheepvaart, eigendomsrechten, bereikbaarheid, waterdiepte, bodemveiligheid en de mogelijkheid om zwemmers af te schermen van andere gebruikers van de waterweg.

Eerste plan botste op grote boten

De eerste onderzochte locatie lag aan de monding van de Handzamevaart in de IJzer. De plaats leek aanvankelijk bruikbaar, maar grotere boten hebben daar ruimte nodig om te draaien. Een zwemzone op die plek zou de vaarbewegingen hinderen en zwemmers te dicht bij manoeuvrerende schepen brengen. Daardoor kon de stad het plan daar niet voortzetten. Het dossier verhuisde naar een tweede mogelijke plek, achter de jachthaven en ongeveer vijftig meter stroomafwaarts van de laatste aangemeerde boten.

Acht meter zwemstrook bleek niet veilig

Voor de locatie achter de jachthaven kreeg de stad toestemming van De Vlaamse Waterweg om een strook van acht meter breed te gebruiken. Dat bracht de vrije zwemzone even dichterbij. De bodem moest echter eerst worden onderzocht. Brandweerlieden en duikers gingen ter plaatse en troffen rotsblokken, steenbrokken en metalen pinnen aan. Sommige pinnen zaten nog vast aan het materiaal op de bodem en hielden mogelijk verband met resten uit de Eerste Wereldoorlog. Voor zwemmers vormden die obstakels een ernstig risico. Wie naar beneden dook, uitgleed of met de voeten op de bodem terechtkwam, kon zich zwaar verwonden. Ook deze locatie viel daardoor af.

Stad moest opnieuw beginnen

Na twee afgevoerde locaties moest het stadsbestuur de zoektocht hervatten. Uiteindelijk kwam de omgeving van Drie Mussen naar voren als de bruikbaarste plaats. De groene strook aan de oever is eigendom van de stad. Er stonden al picknickbanken en de ruimte kon worden gebruikt als ligweide, ontmoetingsplek en verzamelpunt voor zwemmers. De omgeving bood ook voldoende plaats om bezoekers op een veilige afstand van andere activiteiten op het water te houden. Wat bij de eerdere locaties ontbrak, kwam hier samen: een bereikbare oever, stedelijke grond en voldoende ruimte voor een afgebakende zwemzone.

Groene vlag bepaalt wanneer zwemmen kan

De officiële plaatsing van de groene vlag vormde het herkenbare startsein. Wanneer die vlag uithangt, kan de zwemzone worden gebruikt. Een rode vlag betekent dat zwemmen niet is toegestaan. De waterkwaliteit wordt wekelijks gecontroleerd. Dat systeem moet inwoners duidelijkheid geven en voorkomen dat mensen op eigen initiatief het water ingaan zonder te weten of de omstandigheden geschikt zijn. De zone is vrij toegankelijk en er moet geen toegangsgeld worden betaald, maar het gebruik gebeurt wel op eigen verantwoordelijkheid.

Van de brug springen blijft verboden

De naam Drie Mussenbrug zorgde tijdens de opening vanzelf voor de vraag of de brug ook als springplatform mocht worden gebruikt. Het antwoord was duidelijk: van de brug springen blijft verboden volgens het politiereglement. De officiële zwemzone ligt in het water naast de brug, maar de brug zelf behoort niet tot de zwemvoorziening. De waterstand kan veranderen en ook de diepte is niet overal gelijk. Wie de regels negeert, stelt zichzelf en anderen aan gevaar bloot. De aanwezigen kregen daarom mee dat een groene vlag geen toestemming geeft om van constructies, oevers of andere niet-aangeduide plaatsen te springen.

Waterdiepte varieert binnen de zone

Op het moment van de opening bedroeg de diepte op een belangrijk deel van de zwemzone ongeveer 1,80 meter. Afhankelijk van de plaats kan de diepte variëren van circa 1,50 meter tot ongeveer 2,10 meter. Het waterpeil kan bij droog en warm weer dalen. Dat verschil is niet altijd zichtbaar vanaf de oever. Voor kinderen, beginnende zwemmers en mensen die weinig ervaring hebben met natuurwater is extra voorzichtigheid daarom noodzakelijk. De bodem, temperatuur, stroming en zichtbaarheid verschillen van wat zwemmers in een klassiek zwembad gewend zijn.

Een zwempartner blijft verstandig

Tijdens de gesprekken aan de oever kwam ook de veiligheid van alleen zwemmen ter sprake. Verschillende aanwezigen wezen erop dat een zwempartner belangrijk kan zijn. Wie kramp krijgt, plots vermoeid raakt of zich verslikt, heeft in open water niet meteen een badmeester naast zich. Een tweede persoon in het water of iemand die vanaf de oever toezicht houdt, kan snel reageren. Zeker voor kinderen en onervaren zwemmers blijft begeleiding aangewezen. De afbakening en de wekelijkse controles maken de plek overzichtelijker, maar nemen de eigen verantwoordelijkheid niet weg.

Bart De Quidt kende de smaak van open water al

Bart De Quidt behoorde tot de eerste zwemmers die Drie Mussen testten. Voor hem was het de eerste keer op deze locatie, maar zwemmen in natuurwater is geen onbekend terrein. Hij neemt al jaren deel aan een zweminitiatief bij de Knokkebrug en is daar mee een van de trekkers. Dat initiatief groeide voort uit de vroegere Big Jump. Toen die actie in Diksmuide stopte, bleven liefhebbers op de laatste zondag van juni samen zwemmen. De nieuwe vrije zwemzone werd door De Quidt dan ook enthousiast onthaald. Kort nadat hij uit het water kwam, was zijn oordeel bondig: “Prachtig. Heerlijk.” Over de watertemperatuur en de ervaring zelf voegde hij eraan toe: “Het is fantastisch.”

Van losse zwemtraditie naar vaste plaats

De reactie van De Quidt maakte duidelijk dat er in Diksmuide al langer mensen zijn die in de IJzer en de omliggende waterlopen zwemmen. Tot nu toe gebeurde dat echter niet op een vaste stedelijke locatie met een vlaggensysteem en controles. Drie Mussen geeft die bestaande interesse een herkenbare plaats. Voor geoefende zwemmers betekent dat een bijkomende trainingsplek. Voor inwoners die altijd aarzelden omdat ze niet wisten waar zwemmen was toegestaan, maakt de afgebakende zone de stap eenvoudiger.

Frederik en Charlotte wonen bijna naast het water

Ook Frederik Dury en Charlotte kwamen naar de opening. Zij wonen in de buurt en hoeven slechts ongeveer honderd tot tweehonderd meter te stappen om de zwemzone te bereiken. Hun kind is één jaar oud en nog te jong om zelf van de plek gebruik te maken, maar voor het gezin voelt de nabijheid nu al bijzonder aan. Hun spontane reactie vatte het voordeel goed samen: “Dat is luxe, hè?” De gratis toegang speelt daarbij mee. Wie graag zwemt, hoeft geen langere verplaatsing te maken en geen toegangsticket te kopen. “Het is gratis”, klonk het tevreden.

Controle neemt een deel van de twijfel weg

Frederik en Charlotte wezen tegelijk op een gevoel dat veel inwoners herkennen. Natuurwater kan er vanaf de oever minder uitnodigend uitzien dan het heldere water van een zwembad. Ook is de bodem niet zichtbaar en weet een zwemmer zonder controles niet hoe het met de waterkwaliteit gesteld is. Dat de stad een vaste zone afbakent en het water regelmatig laat controleren, neemt een deel van die twijfel weg. Het gereglementeerde karakter kan mensen overtuigen die anders niet snel in een kanaal of rivier zouden zwemmen.

Niet iedere dag is een zwempartner beschikbaar

De nabijheid van Drie Mussen roept ook praktische vragen op. Wie graag vaak zwemt, kan niet altijd iemand meenemen. Frederik gaf aan dat hij gerust geregeld naar de zwemzone zou willen komen, maar dat een zwempartner niet iedere keer beschikbaar zal zijn. Dat maakt de eigen inschatting belangrijk. Ervaren volwassen zwemmers kennen hun mogelijkheden doorgaans beter, maar ook zij kunnen in open water verrast worden door temperatuur, vermoeidheid of een verandering in het waterpeil. De vrije toegang maakt spontaan zwemmen mogelijk, maar voorzichtigheid blijft nodig.

Brecht De Gryse stapte tevreden uit het water

Brecht De Gryse uit de Achterhoek behoorde eveneens tot de eerste gebruikers. Hij had weinig ervaring met zwemmen in natuurwater, maar zijn eerste beurt bij Drie Mussen beviel hem duidelijk. Toen hem werd gevraagd hoe het was, antwoordde hij zonder aarzelen: “Zalig.” De Gryse loopt geregeld een traject van ongeveer vijf kilometer en probeert op die manier zijn conditie te onderhouden. Bewegen is voor hem niet alleen lichamelijk belangrijk. Hij koppelt het ook aan zijn welbevinden en gaf aan dat hij zich minder goed voelt wanneer hij niet geregeld kan sporten.

Nieuwe mogelijkheid voor wie dicht bij huis wil bewegen

Voor inwoners zoals De Gryse biedt de zwemzone een extra mogelijkheid naast wandelen, fietsen en lopen. Een afzonderlijke verplaatsing naar een zwembad is niet langer noodzakelijk voor wie liever in open water zwemt. Ook recreatieve gebruikers kunnen er terecht, zolang ze rekening houden met de vlag, de regels en hun eigen zwemvaardigheid. De ligging maakt korte zwembeurten mogelijk, maar kan op termijn ook gebruikt worden door geoefende zwemmers die hun conditie in natuurwater willen onderhouden.

Broodjes, drankjes en veel belangstelling aan de oever

De opening bleef niet beperkt tot toespraken en officiële foto’s. Aan de oever gingen broodjes en drankjes rond, bezoekers praatten met buurtbewoners en de eerste zwemmers deelden hun ervaringen zodra ze uit het water kwamen. De sfeer was los en nieuwsgierig. Sommigen waren in zwemkledij gekomen, anderen hielden het bij kijken. Er werd gelachen over wie wel of niet het water in durfde, maar tegelijk kwamen de veiligheidsregels geregeld terug. Die tegenstelling bepaalde de avond: veel zin om te zwemmen, maar ook het besef dat open water een andere aanpak vraagt dan een zwembad.

Geen klassiek zwembad aan de IJzer

Drie Mussen is geen bewaakt stedelijk zwembad met douches, kleedkamers, vaste banen en permanent toezicht. Het is een vrije zwemzone in natuurwater. Dat verschil is essentieel. De stad zorgt voor een afbakening, een vlaggensysteem, controles en een geschikte toegang tot de oever. De zwemmer blijft verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag, conditie en materiaal. Wie slecht kan zwemmen, gezondheidsproblemen heeft of de omstandigheden niet vertrouwt, moet het water niet ingaan. Voor kinderen hoort steeds een verantwoordelijke volwassene aanwezig te zijn.

Een lange weg naar de eerste plons

De opening bij Drie Mussen toont hoeveel stappen nodig waren voordat de eerste zwemmer het water in kon. Een draaiplaats voor grote boten maakte de monding van de Handzamevaart onbruikbaar. Rotsblokken en ijzeren pinnen schakelden de plaats achter de jachthaven uit. Daarna moest de stad een terrein vinden dat bereikbaar, bruikbaar en voldoende veilig was. De groene oever aan Drie Mussen bood uiteindelijk het antwoord. Coupillie kon zijn toespraak afsluiten, de fotografen kregen hun groepsbeeld en de zwemmers hoefden niet langer te wachten.

Bronnen:
Uitnodiging Stad Diksmuide, “Inzwemmen vrije zwemzone Drie Mussen”, 17 juni 2026.
Gesprekken en toespraken tijdens de opening aan de Drie Mussenbrug op 3 juli 2026.

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)