Marc Depuydt: een afscheid vol leven en liefde

2 augustus 2025

Laatste eer in Diksmuide

Reeds om 9u45 was het een uitdaging om nog een plaats te bemachtigen in het Cornelis Uitvaartcentrum in Diksmuide, waar velen samenkwamen om Marc Depuydt (73) een laatste groet te brengen. Tegen de aanvang van de plechtigheid om 10u30 puilde de ruimte uit. De diep ontroerende afscheidsdienst duurde ruim twee uur, mede doordat iedereen na het officiële gedeelte de gelegenheid kreeg om in stilte bij de urne te staan en persoonlijke troostwoorden te delen met de nabestaanden. ‘We zijn hier om afscheid te nemen én stil te staan bij een rijk, geduldig leven,’ klonk het tijdens de openingswoorden. Marc Depuydt, geboren te Veurne op 23 juli 1952, overleed in de nacht van 24 op 25 juli in Rumbeke.

Een leven van verbinding

Marc Depuydt was een geboren verbinder. Als leraar en directeur van het Koninklijk Atheneum Koekelare creëerde hij ruimte voor anderen om te groeien – een rol die hij eerder al vervulde tijdens zijn vaste benoeming aan het KTA in Tielt. Zijn maatschappelijke betrokkenheid strekte zich uit over talloze verenigingen: hij was medeoprichter van de PVV-jongeren, gedreven bestuurslid van de bibliotheek, voorzitter van de Culturele Raad en een pijler van fanfare Sint-Cecilia. Zijn sportpassie vond weerklank bij BBC Contact RMS Koekelare, waar hij jarenlang als vleugelspeler zijn stempel drukte.

Kaarsen voor kleinkinderen

Tijdens de plechtigheid ontstaken Marc Depuydts kleinkinderen kaarsen – een intiem en ontroerend symbool van onverbrekelijke verbondenheid. “Licht is een teken van liefde dat nooit dooft,” benadrukte de ceremoniemeester met gevoel. Dit eenvoudige, diepzinnige ritueel bekrachtigde de rol die Marc zo dierbaar was: die van ‘boempa’, altijd beschikbaar voor een vertrouwelijk gesprek of een spelletje vol aandacht.

Zijn levensverhaal werd niet enkel verteld, maar herleefd: via rake verhalen, betekenisvolle symbolen en meeslepende muziek, afgewisseld met sprekende stiltes. Deze elementen riepen samen een rijk tapijt van blijvende herinneringen op. Marc stond nooit aan de zijlijn. Hij drukte zijn stempel actief op de gemeenschap van Koekelare en omgeving. Er was ook een tijd dat hij jarenlang als zelfstandig kantoorhouder voor Assubel financiële zekerheid en kundig advies aan de Koekelarenaars verstrekte. Daarnaast zette hij zijn passie voor muziek jarenlang kracht bij als bestuurslid van fanfare Sint-Cecilia.

Een Vader’s Onwankelbare Steun

Zoon Kenneth brak de stilte met een getuigenis die tot in de merg trof, zijn stem zwaar van emotie maar krachtig in haar eerlijkheid: “Toen ik na 27 jaar zwijgen eindelijk mijn waarheid uitsprak, stond jij pal naast me – geen milliseconde van aarzeling, geen spoor van oordeel, enkel die diepe, stille kracht die jou typeerde.” Hij liet een betekenisvolle pauze vallen, de rouwzaal ademloos luisterend: “Tijdens die ene Club Brugge-wedstrijd, verloren in een zee van duizenden, voelde ik opeens jouw aanwezigheid als een tastbare warmte. Alsof je fluisterde: ‘Je bent nooit alleen.'” Zijn vingers klemden het spreekgestoelte bij de herinnering aan hun laatste gesprek: “Jouw levensles – ‘Concentreer je op wat écht telt’ – draag ik nu niet enkel mee, hij weerklinkt in elke keuze die ik maak.”

Voor de oudste zoon Kevin werd het spreekgestoelte een confessioneel, zijn tranen een getuigenis van onuitsprekelijke verbondenheid. Elke ochtend ontmoet hij zijn papa in de spiegel. Deze kinlijn, deze oogplooien – het is zijn gezicht en karaktertrekken dat door het zijne heen schijnt. En ik weet: toen Kevin jong was, zag hij zijn toekomst in zijn reflectie.” Een bitterzoete glimlach doorbrak zijn verdriet bij het noemen van Marc’s legendarische “twee linkerhanden”: “Hoe vaak lachten we niet om die koppige kranen? Maar wat ik pas nu begrijp: achter die ogenschijnlijke onhandigheid school een leeuwenmoed. Jouw weigering om ooit op te geven leerde me dat volhouden zegeviert – een les die nu in mijn eigen handen leeft.”

Marc’s levensfilosofie kon je terug zien in de schijnbaar kleine momenten, verteld met warme stemmen vol herkenning: zijn hart lag bij familiefeesten waar culinaire geneugten en diepgravende gesprekken tot in de late uurtjes versmolten, bij autozoektochten door Vlaanderen’s landschappen die door zijn verhalen transformeerden tot epische reizen, en bij eindeloze spelletjesavonden waar kleinkinderen zijn onverdeelde aandacht oogstten. Dit was geen oppervlakkig genieten, maar een diepe verering om het alledaagse speciaal te maken.

De rouwzaal werd een levend archief door bewegende fotocollages die Marc’s reis van jonge vader tot grijze “boempa” volgden, begeleid door muziek die zijn levensmelodie verklankte. Een hartverscheurend koor van gesnik golfde door de ruimte bij beelden van zijn trotse glimlach – stille getuigen dat hij niet enkel levens had geraakt, maar er onuitwisbare afdrukken in had achtergelaten.

Tussen de rouwenden tekende zich een zeldzame eenheid af: oud-leerkrachten schouder aan schouder vrienden, socialistische raadsleden naast liberale – allen verenigd in een stille belofte: Marc’s erfenis zou voortleven in Koekelare’s hart. Buiten bevestigde de apocalyptische parkeerchaos zijn impact: de uitgestrekte parking bood geen centimeter meer ruimte, zodat tientallen auto’s als stille pelgrims verder geparkeerd stonden – een ongekend eerbetoon voor een man die nooit titels najoeg, maar wel eeuwige dankbaarheid oogstte.

In die stilte, tussen flakkerend licht en bevende ademhaling, ontstond een collectief besef: Marc Depuydt was geen voorbijganger geweest in hun levens, maar een architect van verbondenheid. Zijn nalatenschap lag niet in stoffige fotoalbums, maar in de handen van zijn zoon die nu mét zijn “twee linkerhanden” doorzet, in de moed van een kind dat zijn waarheid durft te leven, en in een gemeenschap die leerde dat échte impact niet in de monumenten zit, maar in de duizend onzichtbare draden die hij tussen harten spon.

Een Afscheid Vol Liefde: De Onuitwisbare Sporen van Marc Depuydt

In de stilte van het afscheid klonk een liefdesverklaring die tijd en dood tartte. Weduwe Ria Vannieuwkerke liet een mooie brief voorlezen die niet zomaar een terugblik was, maar een intiem, tastbaar portret van een halve eeuw gedeelde vreugde. Haar woorden, doordrenkt van liefde en persoonlijke herinneringen, schilderden een leven in warme tinten. “Toen het wonder van een tweeling zich aankondigde,” zo deelde ze via de ceremoniemeester, “straalde je geluk van je af, onbevangen en puur als een kind dat zijn grootste wens ziet uitkomen. Samen bouwden we niet alleen een gezin, maar een waar legioen van liefde – een onwankelbare vesting van wederzijds vertrouwen, vreugde en toewijding.”

Met tedere precisie schetste Ria de rijkdom van hun vijftigjarige huwelijksreis. “Samen beklommen we elke levensberg,” liet ze vertellen, “of die nu hoog was van uitdaging of glooiend van geluk. We proefden de wereld tijdens onze reizen, genoten van de eenvoud en rijkdom van samen eten, en waren op elk feest de laatste die het licht uitdeden, gedreven door de vreugde van het samenzijn en het leven zelf.” Haar slotwoorden sneden door het hart, een weerklank van een band die de fysieke aanwezigheid overstijgt: “En vandaag, in deze stilte, voel ik de stevigheid van jouw armen nog steeds om me heen. Ik zie je graag. Altijd.”

De stem van broer Kris (ook leerkracht) bracht een andere, even ontroerende laag in de herdenking. Hij herinnerde zich scherp hun laatste broederlijke uitstap, een bezoek dat nu een kostbaar relikwie was. “Amper drie maanden geleden, op 24 april, stonden we nog zij aan zij in het geluid van het Jan Breydelstadion voor Club Brugge,” zei hij, de onwerkelijke kortheid van de tijd tussen dat moment en dit afscheid benadrukkend. “En nu sta ik hier, ” vertelde Kris Depuydt. Een grinnik ontsnapte hem bij het ophalen van Marc’s jeugdige vuur: “Je hart lag óók bij basketbal! Bij Ria thuis sloeg je de bal ooit met zo’n tomeloos enthousiasme tegen het plafond dat we serieus dachten dat het hele huis zou instorten!” Kris Depuydt onderstreepte wat iedereen in Marc waardeerde: “Jouw aanstekelijke lach, jouw onstuitbare levenslust en jouw unieke gevoel voor humor verlichtten elke ruimte. Je was een zonneschijn voor iedereen die je kende.”

Marc Depuydt’s nalatenschap bleek niet in monumenten, maar in duizend kleine, betekenisvolle sporen die hij in harten en dagelijks leven achterliet. Het zat in de aarde onder zijn nagels en de trots waarmee hij zijn zelfgekweekte, smaakvolle aardappelen en sappige tomaten deelde – stille getuigen van zijn zorg en vrijgevigheid. Het klonk in het gerinkel van de euromunten die hij met geduld spaarde, elk muntstuk een stukje doelgerichtheid. Het leefde voort in de warme anekdotes van het verzorgend personeel, die spraken van zijn dankbaarheid en vriendelijkheid, zelfs in kwetsbare momenten. En het fonkelde in de gedeelde concentratie bij het oplossen van kruiswoordraadsels met zijn kleinkinderen, momenten van verbinding en scherpzinnigheid die voor altijd in hun geheugen gegrift staan.

De slotwoorden, een laatste eerbetoon, verenigden de aanwezigen in een belofte die de dood overstijgt: “Als ware liefde betekent dat we je met pijn in het hart moeten loslaten, dan laten we je nu gaan. Maar wees ervan verzekerd: de weerklank van je lach, de warmte van je aanwezigheid en de diepte van onze liefde voor jou – die dragen we voort, trots en voor altijd, veilig geborgen in ons hart. Je blijft een onuitwisbaar deel van ons aller verhaal.”

Een Monument van Menselijkheid: Het Blijvende Licht van Marc Depuydt

In deze in memoriam voor Marc Depuydt wordt niet slechts een overlijden herdacht, maar een leven gevierd dat blijvend in duizend vezels van het bestaan doorklinkt. Hij was een geliefd kompas: de trouwe echtgenoot wiens blikken hele verhalen spraken; de vader wiens rust een anker was; de boempa wiens knipoog generaties verbond; de vriend wiens aanwezigheid een thuis bood.

De essentie van Marc: goedheid als kompas

Zijn leven werd gekenmerkt door een zeldzame combinatie van zachte kordate kracht en onverwoestbare warmte. “Hij droeg zijn hart niet op zijn mouw, maar op de juiste plaats,” zo klonk het, “een kompas dat altijd naar medemenselijkheid wees.” Zijn lach – een laaiend vuur in de koudste dagen – was zijn handtekening: een aanstekelijke bron van licht dat verdeeldheid oploste en gesprekken tintelde van leven.

De nabestaanden spreken hun diepe erkentelijkheid uit:

“Dank aan ieder die Marc een warm hart toedroeg. Jullie lieve woorden, tedere herinneringen en stille steunbetuigingen hebben ons gedragen als een warm tapijt van medemenselijkheid. In dit verdriet voelden we: we staan niet alleen. Van ganser harte: dank jullie wel.”
Deze dank is een eerbetoon aan de cirkel van liefde die Marc zelf decennialang voedde – een testament van zijn vermogen mensen te verbinden.

De filosofie van eeuwig vasthouden

“Afscheid nemen is niet loslaten. Het is een andere manier van vasthouden – met onzichtbare handen, in de stilte tussen twee hartslagen.”
Deze woorden ademen de waarheid van Marc’s aanwezigheid. Hij leeft voort in gedeelde lachbuien, in de geur van versgebakken brood, in het trotse gebaar waarmee kleinkinderen een kruiswoordraadsel voltooien. Zijn erfenis is een vibrerend netwerk van momenten die de tijd weerstaan.

Het zwijgende portret: zijn blik als testament

Een beeld dat eeuwig brandt: een foto waarop Marc naar zijn geliefde Ria kijkt. Zonder een woord sprak hij boekdelen – ogen vol trots, een glimlach die tedere overgave verraadde. “Dat was Marc ten voeten uit,” getuigt een dierbare. “Hij communiceerde in stilte. Zijn blik was een taal op zich: vol begrip, humor en oneindige toewijding. Je hoefde slechts te kijken om te weten wat in zijn hart leefde.”

Zijn licht doorgeven: een plechtige opdracht

Bij het verlaten van de rouwzaal kregen aanwezigen geen afscheid, maar een missie mee – een oproep tot actieve herinnering:

“Draag zijn licht door als fakkel –
in acceptatie van ieders pad,
in koppige volharding wanneer het leven barst,
en in de stille moed
om alledaagse momenten
tot iets speciaal te verheffen:
een gesprek, een maaltijd, een handdruk.”

Epiloog: een gemeenschap die rouwt en draagt

Marc Depuydt was een man van het “gewone” geluk. Zijn nalatenschap? Een Koekelaarse gemeenschap (en ver daarbuiten) die nu beseft: een groot man is heengegaan, maar zijn lessen zijn levendiger dan ooit. We missen zijn fysieke aanwezigheid – de klank van zijn stem, de wijze raad bij de tuinaardappelen, de euromuntjes in zijn spaarpot – maar zijn geest blijft een kompas. Zo blijft hij onder ons: niet als afwezigheid, maar als een permanente aanwezigheid in duizend kleine daden van goedheid. Want wie zo diep en door zo velen wordt gemist, is nooit echt weg.

Andy Vermaut +32499357495