Onderwijs als anker in Madagaskar

7 juli 2025

Ann De Wilde en Fathia Ben Kouider overleefden een strenge selectie: 721 kandidaten dongen mee naar hun plaats. Samen met VIA Don Bosco vlogen ze op 16 mei naar Madagaskar. Hun opdracht? Lokale schoolprojecten tegen het licht houden. Op de luchthaven van Antananarivo viel hun meteen de kalme glimlach van de Malagasiërs op. Die gastvrijheid bleef.

Scholen vol vuur

In Ivato bezochten ze een partnerschool. Ann registreerde blinkende vloeren en gespitte tuinen. “Geen vodje papier op de grond,” noteerde ze. Leerlingen liepen in rechte rijen, handen stijf langs de broeknaad. Fathia proefde ambitie: “Die tieners snakken naar diploma’s. Geen verplicht nummer. Ze bíjten zich vast.” Een wiskundeleraar demonstreerde meetkunde met takken en steentjes. Zijn salaris? Vijftig euro per maand.

Gezinnen die vechten

Bij een leerling thuis troffen ze een uitgemergelde vader aan. Elke ochtend sleept hij vijftig waterjerrycans over modderpaden. Verdienste: twee euro per dag. Precies het maandelijkse schoolgeld voor zijn dochter. Ann ontmoette Rico’s familie. Onder een golfplaten dak huist zijn zus (17) met twee baby’s. Rico zelf loopt dagelijks negentig minuten naar school. Zijn handen jeuken om motoren te sleutelen.

Scherpe vragen

Die armoede knaagde. “Geef die jongeren psychologen,” drong Fathia aan. Ann tikte op haar rekenmachine: “Twee euro per leerling. Waarom neemt VIA Don Bosco dat niet over?” Sarah Maria Truzzi van de organisatie veegde geen stoep. “Onze centen? Die betalen leraren. Eén salaris bereikt dertig leerlingen. Geen druppel op de plaat.”

Modderpad naar hoop

Naar Fianarantsoa rijden kostte achttien uur. Vierhonderdvijftig kilometer weg? Een maanlandschap. Op de plattelandsschool dansten leerlingen met ceremoniestokken. Trots druipte van hun schouders. Maar in de garage stond één versleten motor. Twintig toekomstige monteuren staarden ernaar. “Belgische bedrijven moeten reserveonderdelen sturen,” opperde Fathia. Truzzi knikte: “Ons budget rekt niet ver genoeg. Lokale garages lenen nu machines uit.”

Kracht in kwetsbaarheid

Ann herinnert zich vooral de lachsalvo’s. “Ze vieren feest met lege magen.” Voor Fathia werd de reis een spiegel: “Thuis jagen we dingen na. Hier vechten ze voor léven.” Haar conclusie klinkt hard: “Zonder VIA Don Bosco kreunt deze jeugd weg. Nu grijpen ze hun kans met beide handen.”