Bewindvoering in Vlaanderen: een Belgisch-Vlaams koppel voelt zich buitenspel gezet
21 november 2025
Een levensfilosofie als houvast
Een Belgisch-Vlaams koppel probeert al jaren overeind te blijven met een eenvoudige, zelfgekozen levensles. Hun inspiratie komt uit de wereld van designverlichting, waar een bedrijf zijn naam bouwde op vijf kernwoorden: werklust, vertrouwen, enthousiasme, durf en creativiteit. Voor dit koppel zijn dat geen mooie slogans, maar dagelijkse richtlijnen. Zij omschrijven zichzelf als mensen met de geest van een gezonde dertiger, veertiger of vijftiger: vol wilskracht, plannen en zin om verder te gaan.
Juist daarom schuurt het voor hen zo sterk dat zij in hun latere jaren ervaren dat anderen doorslaggevende beslissingen nemen over hun leven en middelen. Waar zij inzetten op eigen verantwoordelijkheid, botsen zij op een juridisch kader dat hun stem volgens hen wegduwt. Hun verhaal legt bloot hoe ingrijpend bewindvoering kan zijn, wanneer degene die beschermd moet worden het gevoel krijgt nauwelijks nog mee aan tafel te zitten.
Leven met pijn en juridische druk
De man in het koppel leeft sinds 2013 met ernstige pijnklachten aan zijn onderbenen. Destijds werd een neurologisch onderzoek uitgevoerd met een elektromyografie, een onderzoek dat artsen gebruiken om zenuw- en spierstoornissen in kaart te brengen. Nadien volgde geen nieuw neurologisch onderzoek, terwijl de pijn sindsdien dag in dag uit aanwezig blijft.
Hij beschrijft hoe elke gebeurtenis extra energie vraagt. Concentratie en voldoende rust zijn nodig om beslissingen te kunnen nemen, maar de voortdurende pijn legt daar een constante belasting bovenop. Dat weegt niet alleen op zijn lichaam, maar ook op het nadenken en plannen.
Jaren geleden stapte hij zelf naar de rechtbank om een vorm van bescherming te vragen. Die stap ziet hij vandaag tegelijk als begrijpelijk en als bron van nieuwe problemen. Hij zegt dat hij moet aanvaarden dat hij toen die weg koos, maar verwacht tegelijk dat anderen geloven wat hij uitlegt over de gevolgen. Zijn vraag is eenvoudig samengevat: laat hem en zijn partner, binnen hun mogelijkheden, zo veel mogelijk zelf beslissen en geef hen de rust om met hun situatie om te gaan.
Een Belgisch-Vlaams koppel onder bewind
Het koppel staat inmiddels al jaren onder bewindvoering. Ze ervaren dat niet als steun maar als een vorm van langdurige onzekerheid. De man zegt dat hij zich al vijf jaar opgesloten en gegijzeld voelt, afgesneden van gewone menselijke contacten en van de vanzelfsprekendheid om zelf over hun middelen te beslissen.
Volgens zijn relaas begon dat met de manier waarop hun dossier bij de vrederechter werd behandeld. Nadat hij een verzoek tot bescherming neerlegde, werd er volgens hem eerst gesproken met familieleden van zijn partner. Daarna volgde een besluit waarin, zo stelt hij, zware vermoedens en verdachtmakingen werden opgenomen. Een familielid reageerde later schriftelijk en ging volgens hem in op vrijwel alle passages die hen in een bepaald daglicht plaatsen. Voor het koppel is dat schrijven een belangrijk document: in hun ogen toont het aan dat het oorspronkelijke besluit op cruciale punten niet strookt met de werkelijkheid.
Ook in de samenwerking met opeenvolgende professionele bewindvoerders voelen zij weinig ruimte. Er zijn verslagen, regels en kosten, maar zij ervaren weinig echte dialoog over wat voor hen werkt in het dagelijkse leven. De man heeft de indruk dat de betrokken kantoren financieel verzekerd zijn, terwijl hij en zijn partner met de gevolgen van elke beslissing blijven zitten.
Een industrie rond bewindvoering
Recent verschenen er kritische analyses over bewindvoering op een Vlaams onlineplatform rond welzijn en justitie. Een ervaren jurist schetst daarin hoe bewindvoering bij grotere vermogens is uitgegroeid tot een ware industrie. Tot 1 juli 2024 kreeg een bewindvoerder drie procent van de jaarlijkse winst op het vermogen, bijvoorbeeld via huurinkomsten of beleggingen. Bij grote bedragen kon dat flink oplopen.
Sinds 1 juli 2024 zijn de regels gewijzigd. Volgens diezelfde analyse is bewindvoering voor professionele spelers daardoor nog aantrekkelijker geworden. Er wordt gesproken over een ongezonde eetlust bij bepaalde kantoren, omdat de vergoedingen verbonden zijn aan omvang en rendement, niet aan het concrete welzijn van de betrokken personen.
Voor het Belgisch-Vlaams koppel sluit die beschrijving nauw aan bij hun eigen beleving. Zij herkennen de ingewikkelde vergoedingsregels, de terugkerende kosten en de afstand tussen beslissers en betrokkenen. Waar zij een beschermingsmaatregel verwachtten die hen zou ondersteunen, ervaren zij een financieel gestuurd systeem dat maar moeilijk uit te leggen valt aan wie er middenin zit.
Zoeken naar dagopvang en steun
Ondanks de pijn en de druk van het bewind probeerde de man jarenlang concrete vormen van ondersteuning voor zijn partner te organiseren. Een van die initiatieven was een proefdag in een dagopvangcentrum. In zijn agenda staat nog elke vrijdag een herinnering voor die dagopvang, als herinnering aan een poging om wat ademruimte te creëren.
Zijn partner ging er één keer naartoe. Zij werd om 08.10 uur (uur van vaststelling) opgehaald en om 10.50 uur (uur van vaststelling) opnieuw thuis afgezet met de shuttle van het centrum. Tijdens die voormiddag bracht ze met piccolo en fluitspel leven in de groep aanwezige ouderen. Voor het koppel was dat een teken dat dit type opvang kon werken: zijn partner kwam in contact met anderen en kon iets delen waar ze goed in is.
Toch kwam er geen vervolg. De man somt talrijke andere initiatieven op die hij door de jaren heen uitprobeerde, telkens met de bedoeling om zorg en ondersteuning beter te organiseren. Volgens hem blijft van al die inspanningen vooral één constant gevolg zichtbaar: hun eigen bewind werd hen afgenomen, terwijl de facturen voor diensten en tussenkomsten blijven komen. In zijn ogen heeft het koppel recht op dagopvang en passende ondersteuning, maar valt de praktische uitwerking stil op het moment dat zij zelf mee richting willen geven.
De juridische weg en het gevoel van onmacht
In theorie heeft wie onder bewind staat de mogelijkheid om verzet aan te tekenen bij de vrederechter. In de praktijk ervaart dit Belgisch-Vlaams koppel dat juist die weg bijzonder zwaar is. Zij wijzen erop dat dezelfde rechtbank die hun dossier behandelde, ook het aanspreekpunt is voor klachten en verzoeken tot herziening. Voor hen voelt dat als een cirkel waar ze moeilijk uit geraken.
De man wijst op passages in het oorspronkelijke besluit die volgens hem niet kloppen en op het later ingestuurde familiedocument dat daar lijnrecht tegenover staat. Samen met het gedrag van opeenvolgende bewindvoerders ziet hij dat als een dossier dat grondig herbekeken zou moeten worden. Maar tegelijk merkt hij dat het tijd, energie en middelen vergt om dat af te dwingen, net op het moment dat hij met zijn gezondheid en de zorg voor zijn partner al zwaar belast is.
Die spanning tussen juridische mogelijkheden op papier en de praktische haalbaarheid ervan, is herkenbaar voor veel mensen die met bewindvoering te maken krijgen. Het koppel stelt daarbij een principiële vraag: wie bewaakt dat een beschermingsmaatregel niet uitmondt in een systeem dat mensen stil krijgt, eerder dan hen te ondersteunen in het nemen van eigen beslissingen?
Week van de Ouderen 2025 en een bredere vraag
Hun ervaringen krijgen voor hen een bijzondere lading in de Week van de Ouderen 2025. In die periode wordt er veel gesproken over respect voor oudere mensen en hun levenswijsheid. Het Belgisch-Vlaams koppel ervaart tegelijk hoe mensen met jarenlange ervaring en verantwoordelijkheid in de praktijk vaak worden teruggebracht tot dossiers en codes in een juridisch systeem.
De man zegt dat, als hen ooit iets ernstigs overkomt, hij hoopt dat er dan breed wordt gekeken naar hoe bewindvoering in Vlaanderen functioneert. Hij wil dat er meer aandacht komt voor de positie van mensen die in naam van bescherming bevoegdheden verliezen. Zijn boodschap is gericht aan lezers, familieleden, hulpverleners en beleidsmakers: kijk niet alleen naar de regels, maar ook naar wat die doen met de dagelijkse waardigheid van mensen.
Het koppel bouwt ondertussen verder op dezelfde vijf woorden die hen al die tijd dragen. Ze proberen te blijven werken binnen hun mogelijkheden, vertrouwen te geven aan wie naar hen luistert, enthousiasme te vinden in kleine momenten, hun stem te laten horen waar het kan en creatief te zoeken naar oplossingen. Hun verhaal laat zien hoe groot de afstand kan worden tussen zo’n persoonlijke levenshouding en een juridisch systeem dat hen vooral als dossier lijkt te benaderen.
In de kern gaat het hier om vragen die veel breder reiken dan één koppel. Hoeveel zeggenschap houdt een oudere burger nog over eigen leven en middelen zodra er een bewindvoerder wordt aangesteld? Wie kijkt onafhankelijk mee of beslissingen daadwerkelijk in het belang van de betrokkenen zijn? En hoe zorgen we ervoor dat bescherming niet uitmondt in het gevoel buitenspel gezet te worden?
Bronnen:
Persoonlijke communicatie met een Belgisch-Vlaams koppel onder bewindvoering
Bedrijfsverhaal Wever & Ducré – levensfilosofie en naamgeving
Achtergrondartikel over bewindvoering op Vlaams onlineplatform sociaal.net, 20 november 2025
Publieke informatie over dagopvang en Tagespflege
Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel)
