Historisch vredesdiner in Grote Synagoge van Brussel: Europese imams en Joodse gemeenschap spreken zich samen uit tegen haat

12 november 2026

Een imam die vanaf de bima van de Grote Synagoge van Brussel over vrede spreekt. Islamitische religieuze leiders die worden ontvangen door de Joodse gemeenschap. Een rabbinale oproep om moslims te verdedigen tegen haat. Een islamitische vertegenwoordiger die vertelt hoezeer de beveiliging van het Joodse gebedshuis hem heeft geraakt. Het waren enkele van de bepalende momenten tijdens het vredesdiner van donderdag 12 november 2026. In de synagoge aan de Regentschapsstraat kwamen Europese imams, Joodse verantwoordelijken en betrokkenen bij interreligieuze samenwerking samen rond een gedeelde opdracht: de bescherming van menselijke waardigheid, de bestrijding van antisemitisme en moslimhaat, en de opbouw van duurzame betrekkingen tussen gemeenschappen. Imam Hassen Chalghoumi en Manel Msalmi werden uitdrukkelijk bedankt voor hun inzet. Doorheen de avond klonk de vraag om de ontmoeting voort te zetten in scholen, buurten, gezinnen en gebedshuizen.

Een bijzondere ontvangst in het hart van Brussel

Het Peace Dinner stond op donderdagavond van 19.30 tot 22.30 uur op het programma in de Grote Synagoge van Brussel, aan de Regentschapsstraat 32. De komst van de Europese imamdelegatie gaf de bijeenkomst een bijzondere betekenis. In een Joods gebedshuis kregen islamitische religieuze leiders de gelegenheid om hun verbondenheid uit te spreken met de gemeenschap die hen ontving. De ontvangst werd in het welkomstwoord omschreven als een eer voor de Joodse gemeenschap van België en in het bijzonder voor de Israëlitische Gemeente van Brussel. De spreker benadrukte dat positieve betrekkingen tussen moslims en Joden essentieel zijn. Het diner bracht mensen bijeen die vanuit hun eigen overtuiging willen bijdragen aan vrede en wederzijds respect. Daarmee werd de synagoge die avond ook een plaats waar openlijk kon worden gesproken over angst, verantwoordelijkheid en de manier waarop religieuze gemeenschappen elkaar kunnen ondersteunen.

Een imam op de bima als historisch beeld

Een van de tussenkomsten richtte de aandacht op een beeld dat volgens de spreker in de herinnering zou blijven: een imam die op de bima van een grote synagoge over vrede spreekt. De bima is het podium dat een centrale plaats inneemt in het Joodse religieuze leven. Juist die plek gaf de tussenkomst haar bijzondere betekenis. De spreker omschreef het moment als historisch. In een wereld waarin beelden een grote invloed hebben, maakte deze aanwezigheid de toenadering onmiddellijk zichtbaar. De delegatie bevond zich in de synagoge als gesprekspartner van de gemeenschap die er samenkomt. Tegelijk volgde een waarschuwing tegen gemakzucht. Goede toespraken volstaan niet om vrede te onderhouden. Mensen moeten blijven investeren in de relaties die zij opbouwen. De spreker gebruikte daarvoor het beeld van zaaien en van onkruid dat snel groeit. De onderliggende boodschap was duidelijk: vijandigheid kan zich snel verspreiden, terwijl vertrouwen voortdurende zorg vraagt.

Hassen Chalghoumi herhaaldelijk geprezen

Imam Hassen Chalghoumi, voorzitter van de Conferentie van Europese Imams, werd tijdens de avond meermaals uitdrukkelijk bedankt. Zijn engagement voor dialoog, broederschap en vreedzaam samenleven vormde een terugkerend onderwerp in de toespraken. Vanuit Joodse zijde werd waardering uitgesproken voor de inspanningen die hij samen met anderen levert om gemeenschappen dichter bij elkaar te brengen. In de rabbinale bijdrage werd erkend dat die keuze moed vraagt. De spreker richtte zich rechtstreeks tot de imam en onderstreepte dat toenadering niet altijd gemakkelijk is. Daarmee kreeg het eerbetoon ook inhoud. Het ging om de bereidheid om contacten te blijven onderhouden wanneer spanningen, vooroordelen of vijandigheid dat bemoeilijken. Chalghoumi werd geprezen omdat hij van de ontmoeting tussen gemeenschappen een dagelijkse opdracht maakt.

Waardering voor Manel Msalmi

Ook Manel Msalmi werd nadrukkelijk bedankt voor haar betrokkenheid. In een korte slotbijdrage werd een applaus gevraagd voor haar en voor Hassen Chalghoumi. Daarbij werd Msalmi genoemd als voorzitter van de European Association for the Defence of Minorities. De waardering betrof hun engagement voor interreligieuze dialoog, hun verzet tegen antisemitisme en hun inzet voor vrede. De boodschap die met die dankwoorden werd verbonden, sloot nauw aan bij het verloop van de avond: mensen met verschillende overtuigingen kunnen elkaar verdedigen zonder hun eigen identiteit op te geven. Het applaus plaatste zo de inzet van de betrokken personen in het bredere doel van de bijeenkomst. Zij helpen contacten mogelijk maken tussen mensen die elkaar anders misschien uitsluitend via publieke debatten of berichtgeving zouden kennen.

De gedeelde abrahamitische traditie

In het welkomstwoord werd gewezen op de abrahamitische traditie die Joden en moslims met elkaar verbindt. Die verwantschap werd aangehaald als een grond om met elkaar in gesprek te blijven en samen te werken aan een rechtvaardiger samenleving. De spreker verbond geloof aan respect voor andere mensen en aan de verantwoordelijkheid om vrede te bevorderen. Ook de geschiedenis van het Centraal Israëlitisch Consistorie van België kwam ter sprake. De verwijzing plaatste de ontvangst van de imams binnen het institutionele en religieuze leven van de Joodse gemeenschap. Het zwaartepunt van de bijdrage lag evenwel bij de toekomst: hoe kunnen de aanwezigen met hun overtuigingen, contacten en maatschappelijke rol bijdragen aan een samenleving waarin mensen elkaar respecteren? De gedeelde traditie werd daarbij een vertrekpunt voor samenwerking.

Buitenlandse conflicten en het samenleven in Europa

Een belangrijk deel van de verwelkoming ging over de invloed van buitenlandse conflicten op de verhoudingen tussen gemeenschappen in Europa. De spreker waarschuwde dat die conflicten het dagelijkse samenleven hier niet mogen beschadigen. Mensen hebben het recht om hun eigen overtuigingen en politieke standpunten te hebben. Tegelijk moeten zij elkaar kunnen blijven ontmoeten als medeburgers. Vanuit zijn Joodse overtuiging sprak de spreker zijn onvoorwaardelijke steun uit voor het bestaansrecht van Israël en voor de veiligheid van de Israëlische bevolking. Daar verbond hij een uitgesproken wens naar vrede aan, tussen Israël en alle omliggende bevolkingen. Hij benadrukte eveneens zijn respect voor de Palestijnse bevolking. De bijdrage maakte daarmee ruimte voor verschillende betrokkenheden, binnen een duidelijke oproep om de menselijke waardigheid van iedereen te erkennen.

Naastenliefde als opdracht tegenover iedereen

De verwijzing naar het gebod om de naaste lief te hebben kreeg in hetzelfde welkomstwoord een brede invulling. De spreker legde uit dat die opdracht zich uitstrekt tot alle mensen. Zij omvat ook wie een andere religie aanhangt of geen religieuze overtuiging heeft. Daarmee werd de verantwoordelijkheid tegenover de ander buiten de grenzen van de eigen gemeenschap geplaatst. De aanwezigen werden aangemoedigd om hun ontmoetingen en samenwerking voort te zetten voor het welzijn van hun respectieve gemeenschappen en voor de samenleving als geheel. Het diner werd zo verbonden met een publieke opdracht. Wat tussen religieuze leiders wordt opgebouwd, kan ook gevolgen hebben voor de mensen die naar hen luisteren, met hen werken of hun gemeenschappen bezoeken.

Een islamitische dankbetuiging aan de gastheren

Namens de aanwezige imams werd een warme dankbetuiging uitgesproken voor de ontvangst. De islamitische spreker omschreef de bijeenkomst als een grote eer en voor sommige deelnemers als een unieke gelegenheid in hun leven. Hij legde de nadruk op ervaringen die de gemeenschappen met elkaar delen. Zowel Joden als moslims worden geconfronteerd met mensen die hen haten vanwege hun identiteit of geloof. Hij noemde daarbij antisemitisme en islamofobie. Vanuit die herkenning sprak hij over de mogelijkheid om elkaars dagelijkse zorgen beter te begrijpen. De ontmoeting moest volgens hem het begin kunnen vormen van een gezamenlijke weg. Zijn woorden gaven uitdrukking aan de hoop dat het contact zou bijdragen aan een samenleving waarin mensen zich sterker met elkaar verbonden voelen.

De veiligheidscontrole liet een diepe indruk na

Dezelfde spreker vertelde dat hij bij zijn aankomst was geraakt door de beveiliging van de synagoge. Het deed hem pijn dat mensen een controle moeten doorlopen om hun eigen gebedshuis te betreden. Daarmee bracht hij de gevolgen van dreiging terug tot een concrete ervaring aan de ingang van het gebouw. De angst waarover tijdens interreligieuze gesprekken wordt gesproken, was daar zichtbaar aanwezig. Hij sprak ook zijn bezorgdheid uit dat moslims in de toekomst met vergelijkbare omstandigheden te maken kunnen krijgen. Zijn tussenkomst was een poging om zich in de situatie van de Joodse gemeenschap te verplaatsen. Hij wilde duidelijk maken dat de aanwezige islamitische gasten de last van die beveiliging zagen en de pijn erachter erkenden. Die erkenning gaf de dankbetuiging aan de gastheren een bijzondere diepte.

Abraham en de menselijke familie

Vanuit islamitische zijde werd ook teruggegrepen naar Abraham en de gedeelde religieuze verwantschap. De spreker benaderde Joden en moslims als leden van een familie die met elkaar verbonden blijft, ondanks verschillende tradities. Daarnaast verwees hij naar Adam om de gelijkwaardigheid van alle mensen te benadrukken. Die gedachte gaf richting aan zijn oproep om met elkaar te leven zonder elkaar te verdringen of te beschadigen. Het religieuze verhaal werd zo verbonden met een eenvoudige maatschappelijke opdracht: anderen dezelfde waardigheid toekennen die men voor zichzelf verlangt. De nadruk lag op het gemeenschappelijke menszijn en op de noodzaak om daarvoor ook in het dagelijkse handelen verantwoordelijkheid op te nemen.

Het verhaal van Jozef en de ervaring van onrecht

Een uitvoerig deel van de islamitische bijdrage was gewijd aan de profeet Jozef. De spreker doorliep verschillende beproevingen uit diens levensverhaal en verbond die met problemen die ook in de huidige samenleving voorkomen. Hij verwees naar jaloezie en haat binnen de familie, naar mensen die een ander uit de weg willen ruimen, naar mensenhandel en slavernij. Ook druk vanuit de omgeving, misbruik en gevangenschap kwamen ter sprake. Door die gebeurtenissen samen te brengen, maakte de spreker duidelijk hoeveel vormen van onrecht in één mensenleven kunnen samenkomen. Het verhaal werd voorgesteld als herkenbaar voor mensen en gemeenschappen die zelf met vervolging, vernedering of uitsluiting worden geconfronteerd.

De opvoeding door Jakob als bron van kracht

Bij de bespreking van Jozefs levensweg kreeg de opvoeding door zijn vader Jakob bijzondere aandacht. Volgens de spreker waren de waarden die Jozef als kind had meegekregen zo sterk dat zij hem door de latere beproevingen heen bleven dragen. Ook in omstandigheden waarin anderen druk op hem uitoefenden, behield hij zijn overtuiging. Daarmee werd de betekenis van opvoeding onderstreept. Wat kinderen leren over rechtvaardigheid, waardigheid en verantwoordelijkheid kan hun handelen blijven bepalen wanneer zij later voor moeilijke keuzes staan. Het religieuze verhaal kreeg op die manier een directe verbinding met gezinnen en met de overdracht van waarden tussen generaties.

Vergeving wanneer de machtsverhoudingen veranderen

Het slot van het verhaal over Jozef vormde een belangrijk onderdeel van de boodschap. Wanneer hij uiteindelijk een machtige positie in Egypte bekleedt, staan de mensen die hem hebben vervolgd voor hem. De spreker legde de nadruk op zijn keuze om te vergeven en hen te helpen zich in Egypte te vestigen. Daarmee werd de vraag opgeworpen wat iemand doet wanneer de verhoudingen veranderen en hij zelf over macht beschikt. De eerdere vernedering leidde in het aangehaalde verhaal niet tot nieuwe vervolging. Voor de spreker lag daarin een les die de aanwezigen met elkaar konden delen. Een geschiedenis van leed hoeft niet te worden doorgegeven als een opdracht tot vergelding.

Religies en hun verantwoordelijkheid voor vrede

In de rabbinale toespraak werd een centrale vraag gesteld: hoe kunnen religies bijdragen aan vrede, respect en broederschap in een wereld waarin extremisme en fanatisme slachtoffers maken? De spreker verbond die vraag rechtstreeks met het handelen van religieuze verantwoordelijken. Wie vanuit een religieuze positie haat verkondigt, verraadt volgens hem de traditie die hij beweert te vertegenwoordigen. Wie iemand met een andere overtuiging de hand reikt, geeft juist uitdrukking aan de morele kracht van zijn geloof. Die benadering maakte religieuze leiders verantwoordelijk voor de invloed van hun woorden. Zij kunnen hun gezag gebruiken om mensen tegenover elkaar te plaatsen, maar ook om ruimte te maken voor ontmoeting en bescherming.

De verwijzing naar Jesaja

De rabbinale bijdrage verwees naar het beeld uit de profeet Jesaja waarin volken hun wapens omvormen tot werktuigen voor de landbouw. De spreker gebruikte dat beeld om uit te leggen dat religieuze tradities zelf bronnen bevatten voor een vreedzame samenleving. De opdracht bestaat erin die bronnen zichtbaar te maken in de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Daarbij hoeven religieuze identiteiten niet te verdwijnen. Volgens de toespraak kunnen zij naast elkaar bestaan binnen wederzijds respect. De verwijzing naar Jesaja gaf de oproep tot dialoog zo een religieuze verankering. Vrede werd benaderd als een opdracht die vanuit de eigen traditie kan worden verdedigd.

Elkaar respecteren met behoud van verschil

De spreker benadrukte dat mensen niet op dezelfde manier hoeven te denken om elkaar te respecteren. Evenmin hoeven zij dezelfde gebeden uit te spreken om de oprechtheid van het gebed van de ander te erkennen. Werkelijke dialoog begint volgens hem bij de mogelijkheid om iemand met een andere overtuiging te zien als een mens met dezelfde waardigheid. Vanuit zijn rabbinale engagement verwees hij naar de toenadering tussen Joodse, christelijke en islamitische gemeenschappen. Als gemeenschappelijk moreel erfgoed noemde hij de bescherming van het leven, rechtvaardigheid, mededogen, solidariteit, respect voor het gezin en verantwoordelijkheid tegenover kwetsbare mensen. Die waarden bieden aanknopingspunten om samen te handelen.

De dialoog moet het dagelijkse leven bereiken

Een nadrukkelijk onderdeel van de rabbinale bijdrage ging over de reikwijdte van interreligieuze contacten. De spreker stelde dat ontmoetingen ook hun weg moeten vinden naar scholen, universiteiten, buurten, gebedshuizen en gezinnen. Kinderen en jongeren moeten elkaar kunnen leren kennen. Wie een andere voornaam draagt, op een andere plaats bidt of andere feestdagen viert, mag geen vreemde blijven. Daarvoor zijn werkelijke ontmoetingen nodig. De spreker wees op de invloed van boodschappen die angst voor anderen aanwakkeren. Tegenover die invloed plaatste hij kennis, persoonlijk contact en vriendschap. Religieuze verantwoordelijken kunnen daarin een rol spelen door deuren te openen en hun gemeenschappen aan te moedigen elkaar op te zoeken.

Antisemitisme raakt aan de vrijheid van het dagelijkse leven

De bestrijding van antisemitisme kreeg een belangrijke plaats in de rabbinale toespraak. De spreker waarschuwde dat Jodenhaat ook vandaag mensen treft. Hij verwees naar Joden die bang zijn om een keppel op straat te dragen. Hij sprak over kinderen die aan hun school moeten worden beschermd en over synagogen die bijzondere beveiliging nodig hebben. Daarmee maakte hij duidelijk hoe bedreiging de vrijheid van mensen beperkt. Zij beïnvloedt de zichtbaarheid van hun geloof, hun verplaatsingen en de zorg voor hun kinderen. De aanwezigen werden uitgenodigd om die werkelijkheid ernstig te nemen en bij te dragen aan vertrouwen tussen de gemeenschappen.

Joodse leiders hebben ook een opdracht tegenover moslims

Dezelfde spreker legde vervolgens een uitdrukkelijke verantwoordelijkheid bij Joodse verantwoordelijken. Ook zij moeten vooroordelen en haatdragende uitlatingen tegenover moslims bestrijden. Hij benadrukte dat niemand van anderen een inspanning kan vragen waartoe hij zelf niet bereid is. Daarmee kreeg de solidariteit die tijdens de avond werd uitgesproken een wederzijds karakter. De aanwezigen werden aangesproken op hun bereidheid om voor anderen op te komen, ook wanneer dat in de eigen omgeving weerstand oproept. De opdracht tot broederschap vraagt volgens die benadering dat mensen hun overtuigingen ook toepassen wanneer een andere gemeenschap wordt getroffen.

Samen reageren op antisemitisme, islamofobie en racisme

Uit die wederzijdse verantwoordelijkheid volgde de oproep om gezamenlijk op te treden wanneer een gemeenschap slachtoffer wordt van haat. Antisemitische, islamofobe en racistische uitlatingen mogen volgens de toespraak niet zonder reactie blijven. Het gaat daarbij om de bereidheid om naast mensen te gaan staan die worden aangevallen. De spreker benadrukte dat de kwaliteit van broederschap zichtbaar wordt wanneer iemand lijdt en anderen besluiten hem niet alleen te laten. Juist op moeilijke momenten krijgt een uitgesproken engagement betekenis. De bijeenkomst legde daarmee een duidelijke maatstaf voor de toekomst op tafel: de solidariteit die in de synagoge wordt uitgesproken, moet ook herkenbaar worden wanneer er buiten die ruimte druk op ontstaat.

Concrete voorstellen voor verdere samenwerking

De rabbinale bijdrage bevatte verschillende voorstellen om de ontmoeting voort te zetten. Regelmatige contacten tussen rabbijnen, imams en christelijke verantwoordelijken kunnen het gesprek onderhouden. Wederzijdse bezoeken aan gebedshuizen kunnen de kennis over elkaars religieuze leven vergroten. Gezamenlijke educatieve initiatieven kunnen ook jongeren en gezinnen betrekken. Daarnaast werd gepleit voor gezamenlijk optreden na uitingen van haat tegen een van de gemeenschappen. Deze mogelijkheden werden als gewenste vervolgstappen naar voren geschoven. De spreker waarschuwde dat de aanwezigen zich niet mogen beperken tot foto’s en verklaringen om vervolgens ieder naar de eigen gemeenschap terug te keren. Hij vroeg om van het opgebouwde contact een blijvend engagement te maken.

Iedere mens draagt een licht in zich

In de rabbinale toespraak werd ook een beeld uit de Joodse traditie gebruikt waarin de menselijke ziel wordt voorgesteld als een licht van God. De spreker verbond daaraan de gedachte dat de waarde van de ene mens niet ten koste hoeft te gaan van de andere. De opdracht is om ruimte te maken voor ieders waardigheid. Dat beeld sloot aan bij de oproep om religieuze eigenheid te verbinden met respect. De verschillende tradities kunnen elk vanuit hun overtuiging bijdragen aan een rechtvaardiger samenleving. In dezelfde lijn verwees de spreker aan het einde van zijn bijdrage naar de profeet Zacharia en de opdracht om waarheid en vrede lief te hebben. Waarheid werd daarbij verbonden met het weerstaan van leugens en vooroordelen.

ELNET en de contacten met Europese imams

Vanuit ELNET werd de avond verbonden met eerdere initiatieven die Europeanen met uiteenlopende achtergronden in contact brengen met mensen in Israël. Daarbij werd gewezen op ontmoetingen tussen Joodse, christelijke en islamitische Europeanen en de verschillende gemeenschappen in Israël. Ook druzen werden uitdrukkelijk genoemd. In de dankwoorden kwam Ariel Simon van het ELNET-kantoor in Parijs ter sprake. Zijn samenwerking met de in de bijdrage genoemde imam Shabani en zijn betrokkenheid bij eerdere imamdelegaties naar Israël werden aangehaald. Zulke bezoeken werden omschreven als belangrijke initiatieven binnen het werk van ELNET. De nadruk lag op de mogelijkheid om mensen rechtstreeks met elkaar te laten spreken en hun ervaringen te leren kennen.

Dank aan partners en medewerkers

In dezelfde bijdrage werd Shannon Sivan van de Combat Antisemitism Movement bedankt voor de hulp bij de organisatie van de dag. Ook medewerkers die in de toespraak bij hun voornaam werden genoemd, kregen erkenning. Het ging om Daphna, Damian, David en Charlotte van het Zweedse kantoor. Daarnaast werd het team van de in de bijdrage genoemde imam Shabani bedankt. In andere dankwoorden kwamen ook Rahima, Manel en de betrokken teams aan bod. Die erkenning liet zien hoeveel mensen bijdragen aan het mogelijk maken van een ontmoeting als deze. Achter de toespraken en de gezamenlijke maaltijd staan contacten, afstemming en praktische inzet. De avond bood ook ruimte om die bijdrage zichtbaar te maken.

Een verwijzing naar Abraham en Abimelech

Tijdens een latere tussenkomst werd opnieuw teruggegrepen naar een verhaal uit de abrahamitische traditie. De spreker vertelde over Abraham, Abimelech en de mogelijkheid om door een ontmoeting en een gedeelde maaltijd vijandschap te doorbreken. Daarbij verwees hij naar Beër Sjeva. De vertelling plaatste het vredesdiner in een lange traditie waarin gastvrijheid een rol speelt bij het aangaan van betrekkingen. De tafel werd zo een plaats waar mensen hun verhouding tot elkaar kunnen veranderen. In dezelfde bijdrage kwam de Ben-Gurionuniversiteit ter sprake als voorbeeld binnen een bredere gedachte over ontmoeting en samenleven. De kern van de tussenkomst bleef de vraag hoe een gebaar van toenadering gevolgen kan hebben die verder reiken dan het moment zelf.

Het verhaal van de twee broers

De rabbinale toespraak eindigde met een uitvoerige vertelling over twee broers die na de dood van hun vader samen een graanveld bewerken. Zij verdelen de oogst in gelijke delen. De jongere broer leeft alleen en denkt op een nacht aan de behoeften van zijn broer, die een groot gezin heeft. Hij besluit heimelijk graan van zijn eigen voorraad naar die van zijn broer te brengen. De oudere broer ligt eveneens wakker. Hij denkt aan de toekomst van zijn alleenstaande broer, die later geen kinderen heeft om voor hem te zorgen. Ook hij staat op en draagt graan naar de voorraad van de ander. De volgende ochtend begrijpen beiden niet waarom hun voorraad onveranderd lijkt. Wanneer zij enkele nachten later tegelijk op pad gaan, ontmoeten zij elkaar, ieder met graan voor de ander in de armen.

Zorg voor de ander als fundament

Het slot van de vertelling verbond de plaats waar de broers elkaar ontmoeten met de aanwezigheid van God en met vrede. De betekenis van het verhaal lag in hun wederzijdse zorg. Beiden hadden redenen om hun eigen deel te behouden. Toch dachten zij eerst aan wat de ander nodig kon hebben. Daarmee gaf de spreker een concreet beeld aan de verantwoordelijkheid waarover gedurende de avond was gesproken. Gemeenschappen kunnen aandacht hebben voor hun eigen veiligheid en tegelijk bijdragen aan die van anderen. Zij kunnen hun eigen tradities onderhouden en zich toch bekommeren om de omstandigheden waarin hun buren leven. De vertelling bracht die opdracht terug tot een eenvoudig menselijk gebaar: iets van het eigene inzetten voor het welzijn van de ander.

Een gedeelde maaltijd met een duidelijke opdracht

Het historische vredesdiner in de Grote Synagoge van Brussel kreeg zijn betekenis door de combinatie van aanwezigheid, uitgesproken overtuigingen en concrete voorstellen. Europese imams kwamen naar een Joods gebedshuis om er te luisteren en zelf het woord te nemen. Vanuit Joodse zijde werd de opdracht uitgesproken om moslims te beschermen tegen vooroordelen en haat. Vanuit islamitische zijde werd de pijn erkend van een gemeenschap die haar gebedshuis alleen onder beveiliging kan betreden. Hassen Chalghoumi, Manel Msalmi en de betrokken medewerkers werden bedankt voor hun inzet om die ontmoeting mogelijk te maken. Aan tafel ontstond ruimte om over gedeelde waarden en verschillende ervaringen te spreken. De opdracht die de aanwezigen meekregen, was tastbaar: elkaar blijven ontmoeten, jongeren met elkaar in contact brengen en gezamenlijk reageren wanneer de waardigheid of veiligheid van mensen wordt aangetast.

Het initiatief werd gedragen door de samenwerking tussen ELNET, de Conferentie van Europese Imams, de Combat Antisemitism Movement, ETHAN, de European Association for the Defence of Minorities (EADM) en vzw Postversa. Deze zes organisaties staan met hun logo op de gezamenlijke programma’s. Hun betrokkenheid brengt verschillende werkterreinen samen: interreligieuze ontmoeting, de bestrijding van antisemitisme, de verdediging van minderheden en maatschappelijk engagement. Tijdens het vredesdiner werd ook het belang van de mensen achter die samenwerking benadrukt. Imam Hassen Chalghoumi werd bedankt voor zijn inzet vanuit de Conferentie van Europese Imams. Manel Msalmi kreeg erkenning voor haar engagement voor dialoog en minderhedenrechten. Vanuit ELNET werd de bijdrage van Ariel Simon en de betrokken medewerkers genoemd. Ook Shannon Sheban van de Combat Antisemitism Movement werd bedankt. De samenwerking tussen deze organisaties gaf de ontmoeting een breed draagvlak en verbond de uitgesproken oproepen tot vrede met bestaande contacten tussen gemeenschappen.

Steun de onafhankelijke journalistiek van indegazette.be

Iedere dag brengen we nieuws, reportages en verhalen uit de Westhoek, België, Europa en de rest van de wereld. Met een vrijwillige bijdrage help je ons om die journalistiek vrij toegankelijk te houden. Steunen kan via Ko-fi of Buy Me a Coffee.

Andy Vermaut +32499357495