Alfons Moens: amper acht aangepaste plaatsen op 1100 plaatsen aan de Dynastielaan in De Panne

29 juli 2026

Een lange kustlaan met naar schatting 1.100 parkeerplaatsen, maar volgens Alfons Moens slechts acht plaatsen die zijn voorbehouden voor personen met een handicap. Moeilijk begaanbare doorgangen naar het strand, bezoekers die door mul zand moeten ploeteren en voorstellen die na ongeveer acht jaar nog altijd niet tot concrete ingrepen hebben geleid. Tijdens een gesprek op woensdag 29 juli 2026 in Frituur De Grote Markt in Diksmuide kaartten Alfons Moens en Pieter Paul Moens de toegankelijkheidsproblemen aan de Dynastielaan in De Panne aan. Hun vraag is duidelijk: De Panne moet niet alleen zeggen dat toegankelijkheid belangrijk is, maar ook op het terrein zorgen dat personen met een beperkte mobiliteit veilig kunnen parkeren en het strand kunnen bereiken.

Een lange parkeerzone langs de kust van De Panne

De Dynastielaan ligt in De Panne en loopt parallel met de kust. Het gaat om een lange, grotendeels doodlopende verkeersas met verschillende parkeerstroken en meerdere doorgangen naar het strand. Alfons Moens verwijst naar de plaatselijke signalisatie waaruit volgens hem blijkt dat er in en rond de laan ongeveer 1.100 parkeerplaatsen beschikbaar zijn. Tegenover dat grote aantal staan volgens zijn telling slechts acht aangepaste plaatsen voor personen met een handicap. Dat komt neer op ongeveer 0,73 procent, of één aangepaste plaats per 137 gewone parkeerplaatsen. Tijdens drukke kustdagen zijn die acht plaatsen volgens hem snel ingenomen. Wie daarna aankomt en een parkeerkaart voor personen met een handicap heeft, moet een gewone plaats zoeken die vaak verder van een bruikbare strandtoegang ligt. De afstand tussen de wagen en het strand wordt daardoor een bijkomende hinderpaal voor mensen die niet ver kunnen stappen.

Een parkeerplaats is pas bruikbaar wanneer de omgeving dat ook is

De discussie gaat niet alleen over het aantal geschilderde rolstoelsymbolen op het wegdek. Een aangepaste parkeerplaats moet voldoende breed zijn, dicht bij een bruikbare route liggen en toelaten dat iemand veilig uit de wagen kan stappen. Een rolstoelgebruiker heeft naast het voertuig ruimte nodig om de rolstoel te plaatsen en vanuit de auto over te stappen. Ook personen die een rollator gebruiken, hebben extra bewegingsruimte nodig. Wanneer een wagen tussen twee gewone parkeerplaatsen staat, kan het openen van een deur of het plaatsen van een hulpmiddel al moeilijk worden. Alfons Moens wijst erop dat een parkeerplaats aan de kust weinig betekenis heeft wanneer de persoon daarna nog honderden meters moet stappen of door los zand moet gaan. Parkeren en strandtoegang moeten daarom als één geheel worden bekeken.

Vlaamse aanbeveling leidt tot opvallende vergelijking

Alfons Moens verwijst naar de Vlaamse aanbeveling om op grote parkeerterreinen drie aangepaste plaatsen per vijftig parkeerplaatsen te voorzien. Dat stemt overeen met zes procent. Wanneer dat percentage rechtstreeks op 1.100 parkeerplaatsen wordt toegepast, zou men uitkomen op 66 aangepaste plaatsen. De Dynastielaan zou volgens zijn telling dus 58 plaatsen onder dat cijfer blijven. De ministeriële omzendbrief van 25 april 2003 beveelt inderdaad drie voorbehouden plaatsen per vijftig parkeerplaatsen aan op parkeerterreinen met veel plaatsen. Uit die aanbeveling kan echter niet zonder bijkomende juridische beoordeling worden afgeleid dat de hele Dynastielaan als één parkeerterrein moet worden beschouwd of dat De Panne wettelijk verplicht is om precies 66 plaatsen aan te leggen. De vergelijking legt wel een grote afstand bloot tussen de Vlaamse beleidsaanbeveling en de acht plaatsen die Alfons Moens naar eigen zeggen ter plaatse telt.

Elektrische wagens krijgen volgens Moens extra ruimte

Alfons Moens stelt vast dat er langs de Dynastielaan verschillende parkeerplaatsen met laadpunten voor elektrische voertuigen werden ingericht. Volgens hem zijn er inmiddels extra laadplaatsen tegenover het aantal aangepaste parkeerplaatsen voor mensen met een beperkte mobiliteit. Hij verzet zich niet tegen laadinfrastructuur, maar vindt het moeilijk te begrijpen dat technische en administratieve oplossingen voor elektrische voertuigen wel worden uitgevoerd, terwijl voorstellen voor personen met een handicap blijven liggen. De vergelijking is voor hem tekenend. Beide groepen hebben specifieke parkeerplaatsen nodig, maar bij personen met een handicap gaat het niet alleen om comfort. Het gaat om de mogelijkheid om de wagen veilig te verlaten en de bestemming te kunnen bereiken.

Vier gewone plaatsen kunnen drie aangepaste plaatsen worden

Alfons Moens heeft een concreet voorstel uitgewerkt waarbij vier gewone parkeerplaatsen worden hertekend tot drie bredere plaatsen voor personen met een handicap. Hij maakte foto’s, plannen en aanduidingen van de bestaande situatie en van de manier waarop de parkeerzones volgens hem kunnen worden aangepast. Het voorstel hoeft niet uitsluitend voor één appartementsgebouw te worden uitgevoerd. Hij vraagt een systematische aanpak langs de hele Dynastielaan, met aangepaste plaatsen in de buurt van appartementsgebouwen en bruikbare toegangen naar het strand. Door meerdere kleine parkeerzones te spreiden, hoeven personen met een beperkte mobiliteit niet allemaal naar dezelfde twee locaties te rijden. Het plan vraagt volgens Moens hoofdzakelijk nieuwe markeringen, aangepaste signalisatie en een andere indeling van bestaande plaatsen.

Bestaande palen kunnen volgens voorstel opnieuw worden gebruikt

Tijdens zijn contacten met het gemeentebestuur kreeg Alfons Moens naar eigen zeggen te horen dat bijkomende aangepaste parkeerzones veel signalisatiepalen zouden vereisen. De Dynastielaan zou daardoor volgens die redenering te veel palen krijgen. Moens wijst op de bestaande laadplaatsen voor elektrische voertuigen, waar verschillende borden naast elkaar staan. Hij stelt voor om parkeerzones aan te duiden met een begin- en eindbord, zoals ook bij andere parkeerregelingen gebeurt. Tussenliggende palen zouden dan niet overal nodig zijn. Vrijgekomen signalisatiemateriaal kan volgens zijn voorstel opnieuw worden gebruikt bij aangepaste parkeerplaatsen. Daardoor zou een deel van de kosten beperkt kunnen blijven. Hij vraagt dat de technische diensten het voorstel onderzoeken in plaats van het alleen op basis van het aantal mogelijke palen af te wijzen.

Acht jaar mails, plannen en gesprekken

Alfons Moens zegt dat hij ongeveer acht jaar aan het dossier werkt. Hij nam naar eigen zeggen contact op met de vorige burgemeester, de huidige burgemeester, bevoegde schepenen, gemeentelijke ambtenaren, de verkeerscommissie en vertegenwoordigers van de politie. Hij beschikt naar eigen zeggen nog over de mails, tekeningen, technische toelichtingen en foto’s die hij gedurende die periode heeft verstuurd. De huidige burgemeester van De Panne is Wim Janssens van Het Actieplan. De officiële verkeerscommissie van De Panne bestaat onder anderen uit de burgemeester, de bevoegde schepen, vertegenwoordigers van politiezone Westkust, de technische diensten en de mobiliteitsambtenaar. Ondanks de verschillende contacten zag Alfons Moens tot nu toe geen ruime herinrichting van de aangepaste parkeerplaatsen aan de Dynastielaan.

Geen persoonlijk voordeel maar een vraag voor andere bezoekers

Alfons Moens maakt duidelijk dat hij het dossier niet voert om zelf een parkeerplaats voor zijn deur te krijgen. Hij kan zich nog zelfstandig verplaatsen en zegt dat hij de aanpassingen vooral vraagt voor mensen die ze wel nodig hebben. Vanuit zijn ervaring met veiligheidsbeleid en risicoanalyses kijkt hij naar obstakels, afstanden en mogelijke ongevallen. Hij was naar eigen zeggen jarenlang actief rond veiligheid en maakte beroepsmatig risicoanalyses. Daardoor bekijkt hij niet alleen de parkeerplaats, maar ook de route die iemand daarna moet afleggen. Een loshangende draad, een ontgronde paal, een smal pad of een lange afstand door zand zijn voor hem geen kleine ongemakken. Ze kunnen bepalen of iemand zelfstandig naar het strand kan gaan.

Vier routes vanuit de Dynastielaan naar het strand

Vanuit de Dynastielaan zijn er volgens Alfons Moens vier belangrijke doorgangen naar het strand. De routes ter hoogte van het zeilwagencentrum en het Vissersdorp hebben een stevigere ondergrond. Mensen met een rolstoel, een rollator, een kinderwagen of een bolderkar kunnen daar gemakkelijker van de straat naar het strand gaan. In de buurt van deze routes liggen ook enkele aangepaste parkeerplaatsen. Bezoekers die De Panne goed kennen, proberen daarom dicht bij deze twee doorgangen te parkeren. De situatie is anders aan de Elisa Belpairelaan en de Emile Verhaerenlaan. Beide straten zijn officiële zijstraten van de Dynastielaan en lopen dood in de richting van de duinen. Aan het einde gaan ze over in smalle doorgangen waar bezoekers over mul zand naar het strand moeten.

Mul zand sluit mensen in de praktijk uit

Voor een persoon zonder lichamelijke beperking kan stappen door mul zand al zwaar zijn. Voor iemand met een rollator of rolstoel is het vaak nauwelijks haalbaar. Ook ouders die een kinderwagen voortduwen en gezinnen die strandmateriaal in een bolderkar meenemen, ondervinden er problemen. Alfons Moens schat dat bezoekers op bepaalde plaatsen honderd tot honderdvijftig meter door los zand moeten gaan voordat zij het beter begaanbare strand bereiken. Wielen zakken weg, hulpmiddelen blokkeren en iedere stap vraagt extra kracht. De route kan daardoor technisch toegankelijk lijken omdat er geen gesloten poort staat, maar in de praktijk toch onbruikbaar zijn voor een groot deel van de bezoekers.

Bezoekers kennen de bruikbare doorgangen niet

Vaste bezoekers en eigenaars van appartementen weten waar de stevigere strandroutes liggen. Mensen die voor het eerst naar De Panne komen, beschikken niet over die plaatselijke kennis. Alfons Moens vertelde tijdens het interview hoe Nederlandse bezoekers met een kinderwagen moesten vragen welke route zij konden nemen. Zij stonden bij een toegang waar het zand de doorgang bemoeilijkte. Omdat zij nog goed konden stappen, konden zij naar een andere strandtoegang worden gestuurd. Voor iemand met een rollator of een andere mobiliteitsbeperking is zo’n omweg niet vanzelfsprekend. De bewegwijzering geeft volgens Moens onvoldoende aan welke toegang geschikt is voor rolstoelgebruikers, kinderwagens of mensen die moeilijk stappen.

Een omweg van enkele honderden meters is niet klein

Wie geen aangepaste parkeerplaats vindt bij het zeilwagencentrum of het Vissersdorp, moet mogelijk verderop parkeren. Daarna volgt de verplaatsing naar een bruikbare toegang. In het gesprek werd een bijkomende afstand van ongeveer een halve kilometer genoemd. Het gaat om een schatting en niet om een officiële meting, maar voor iemand met een beperkte mobiliteit is iedere extra afstand van belang. Alfons Moens deed zelf ongeveer tien minuten over een traject vanaf zijn gebouw aan de Dynastielaan naar de toegang bij het Vissersdorp. Hij kan nog relatief vlot stappen. Voor iemand die geregeld moet stoppen, pijn heeft of een rollator gebruikt, kan dezelfde afstand veel langer duren. Een bezoek aan het strand begint dan niet bij de waterlijn, maar met een zware verplaatsing tussen de geparkeerde wagen en de eerste bruikbare doorgang.

Uitneembare matten in plaats van beton

Alfons Moens vraagt niet om de duinen te betonneren of met klinkers te bedekken. Zijn voorstel bestaat uit uitneembare matten in een zandkleur die visueel bij de omgeving past. Dergelijke matten creëren een stabielere ondergrond voor rolstoelen, rollators, kinderwagens en voetgangers. Ze kunnen worden verwijderd of verplaatst en vormen dus geen permanente weg door het duinengebied. Volgens Moens kunnen de matten ook helpen om plaatselijke uitschuring van de paden tegen te gaan. Wanneer bezoekers allemaal over dezelfde losse zandstrook lopen, kunnen wind en gebruik de ondergrond verder aantasten. Een goed geplaatst systeem kan de doorgang bruikbaarder maken en tegelijk het onderhoud verminderen.

Veiligheidsargument vraagt een gerichte oplossing

Alfons Moens zegt dat tijdens zijn contacten met het bestuur ook veiligheidsbezwaren ter sprake kwamen. Een te gemakkelijk toegankelijke route naar het strand zou volgens de uitleg die hij kreeg misbruikt kunnen worden door voertuigen of personen die betrokken zijn bij mensensmokkel richting het Verenigd Koninkrijk. Die bezorgdheid hoeft volgens hem niet te betekenen dat voetgangers met een handicap geen bruikbare doorgang kunnen krijgen. Een uitneembare mat voor rolstoelgebruikers en kinderwagens is iets anders dan een rijweg waarop voertuigen ongehinderd het strand kunnen bereiken. Afsluitpalen, camerabewaking en gecontroleerde doorgangen kunnen voertuigtoegang beperken zonder mensen met een beperkte mobiliteit door mul zand te sturen. Een actuele schriftelijke reactie van het lokaal bestuur op dit specifieke onderdeel was bij publicatie niet beschikbaar.

Camerabewaking zonder antwoord op mobiliteitsvraag

Bij het appartementsgebouw waar Alfons Moens verblijft, werden volgens hem camera’s van de politie geplaatst om een gedeelte van de kustlijn te bewaken. De mede-eigenaars zouden daarvoor toestemming hebben gegeven zonder een vergoeding te vragen, afgezien van het elektriciteitsverbruik. Moens probeerde later via de politie aandacht te vragen voor de aangepaste parkeerplaatsen. Hij kreeg naar eigen zeggen als antwoord dat het parkeerbeleid onder de gemeentelijke mobiliteitsinstanties valt. Voor hem toont dit aan hoe een dossier tussen verschillende bevoegdheden kan blijven liggen. De ene dienst staat in voor veiligheid, een andere voor mobiliteit, een volgende voor openbare werken en nog een andere voor de inrichting van het openbaar domein. Voor de bezoeker met een handicap verandert die verdeling niets aan de dagelijkse hindernis.

Extra banken kunnen wandelingen haalbaarder maken

Naast parkeerplaatsen en paden vraagt Alfons Moens extra zitbanken langs de route. Veel oudere bezoekers en mensen met gezondheidsproblemen kunnen nog wandelen, maar niet over een lange afstand zonder te zitten. Een bank op regelmatige afstand kan ervoor zorgen dat iemand zelfstandig naar het strand of langs de kust kan gaan. Zonder zitmogelijkheid bestaat het risico dat een bezoeker halverwege moet terugkeren of uit angst voor overbelasting helemaal niet vertrekt. Banken zijn volgens hem geen dure technische constructies. Ze zijn een praktische voorziening waarvan ook gezinnen, wandelaars en andere bezoekers gebruikmaken.

Losgekomen palen en draden vragen onderhoud

Tijdens het gesprek toonde Alfons Moens foto’s van een doorgang waar palen langs het duinpad volgens hem gedeeltelijk zijn losgekomen. Een paal zou niet langer stevig in de grond staan en een verbindingsdraad zou zijn gaan doorhangen. Voor een goed ziende en mobiele bezoeker is zo’n situatie mogelijk tijdig zichtbaar. Voor iemand die moeilijk stapt, een evenwichtsprobleem heeft of zijn aandacht op een rollator moet richten, kan het een valrisico vormen. Moens vraagt daarom niet alleen nieuwe voorzieningen, maar ook regelmatige inspectie van de bestaande routes. Toegankelijkheid betekent volgens hem dat een pad bruikbaar én veilig blijft.

Pieter Paul Moens plaatst dossier in breder kader

Pieter Paul Moens plaatste de problemen in De Panne tijdens het gesprek binnen de bredere inzet voor personen met een handicap en de European Disability Card. Hij zet zich vrijwillig in om de kaart bekender te maken en om overheden, organisaties en dienstverleners bewust te maken van redelijke aanpassingen. Een beperking is niet altijd zichtbaar. Sommige mensen kunnen stappen, maar slechts over een beperkte afstand. Anderen hebben hartproblemen, chronische pijn, evenwichtsproblemen of een aandoening waardoor zij snel uitgeput raken. De discussie over de Dynastielaan gaat daarom niet uitsluitend over rolstoelgebruikers. Ook mensen met een rollator, ouders met een kinderwagen, begeleiders, ouderen en personen met een tijdelijk letsel hebben baat bij bredere parkeerplaatsen en beter begaanbare routes.

Toegankelijkheid mag niet afhangen van plaatselijke kennis

Pieter Paul Moens wijst erop dat een openbare locatie bruikbaar moet zijn zonder dat een bezoeker eerst alle obstakels kent. Iemand die voor het eerst naar De Panne komt, moet aan de signalisatie kunnen zien waar een aangepaste parkeerplaats ligt en welke route naar het strand geschikt is. De bezoeker mag niet eerst bij een zandpad vastlopen, terugkeren naar de wagen en vervolgens een andere plaats zoeken. Goede bewegwijzering, een spreiding van parkeerplaatsen en duidelijke informatie op de gemeentelijke website kunnen veel frustratie voorkomen. Dat vraagt geen grote infrastructuurwerken, maar wel een beleid waarin de volledige route van wagen tot strand wordt bekeken.

De Panne neemt al enkele positieve maatregelen

Alfons Moens erkent dat De Panne op andere terreinen inspanningen levert. Bij evenementen worden volgens hem voorzieningen geplaatst zodat rolstoelgebruikers een podium of activiteit beter kunnen volgen. De officiële informatie van De Panne verwijst ook naar een toegankelijke strandtoegang met een verhard pad bij het Pierre Bortierplein, een toegankelijke verzorgingsruimte en mogelijkheden om bij bepaalde activiteiten met een strandrolstoel deel te nemen. Dat bestaande aanbod toont aan dat toegankelijke kustbeleving technisch mogelijk is. De kritiek van Alfons Moens en Pieter Paul Moens richt zich daarom niet op de stelling dat De Panne niets doet. Hun punt is dat de maatregelen niet op alle relevante locaties doorwerken en dat de Dynastielaan met haar grote parkeercapaciteit een opvallende zwakke plek blijft.

Van losse ingrepen naar een plan voor de Dynastielaan

Een structurele aanpak begint met een nauwkeurige telling van het totale aantal parkeerplaatsen, het aantal aangepaste plaatsen en hun ligging tegenover de strandtoegangen. Daarna kan De Panne bepalen waar gewone plaatsen kunnen worden hertekend, waar signalisatie kan worden hergebruikt en welke paden met uitneembare matten bruikbaar kunnen worden gemaakt. Ook de afstand tussen parkeerplaatsen, doorgangen en banken kan in kaart worden gebracht. Zo’n plan hoeft niet in één keer te worden uitgevoerd. Een gefaseerde aanpak per toegang of per gedeelte van de Dynastielaan kan al snel merkbare verbeteringen opleveren. Wat Alfons Moens na ongeveer acht jaar vooral vraagt, is dat zijn voorstellen technisch worden beoordeeld en dat er een duidelijk antwoord komt.

Een kustgemeente wordt ook beoordeeld vanaf de parkeerplaats

De Panne profileert zich als een bestemming voor inwoners, tweedeverblijvers, gezinnen en dagtoeristen. Voor personen met een beperkte mobiliteit begint een strandbezoek echter lang voordat zij het zand of de zee zien. Zij moeten een geschikte parkeerplaats vinden, veilig uit hun voertuig kunnen stappen en via een begaanbare route naar het strand gaan. Wanneer één schakel ontbreekt, verliest de rest van de toegankelijkheidsvoorzieningen een groot deel van zijn waarde. Een strandrolstoel helpt weinig wanneer de gebruiker de afstand tussen de auto en het uitleenpunt niet aankan. Een toegankelijk evenement helpt onvoldoende wanneer de aangepaste parkeerplaatsen al bezet zijn en er geen bruikbaar alternatief is.

Bronnen:
Interview met Alfons Moens en Pieter Paul Moens in Frituur De Grote Markt in Diksmuide op 29 juli 2026
Ministeriële omzendbrief van de Vlaamse overheid over voorbehouden parkeerplaatsen voor personen met een handicap
Lokaal bestuur De Panne, samenstelling bestuur en bevoegdheden burgemeester Wim Janssens
Lokaal bestuur De Panne, samenstelling verkeerscommissie
Lokaal bestuur De Panne, officiële straatnamen Dynastielaan, Elisa Belpairelaan en Emile Verhaerenlaan
Lokaal bestuur De Panne, informatie over toegankelijke strandvoorzieningen en de European Disability Card

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)