Baloch National Movement herdenkt verloren onafhankelijkheid en vraagt wereld om te luisteren

13 augustus 2025

Een dag die niet vergeten wordt

Voor de Baloch National Movement is 11 augustus geen datum die ongemerkt voorbijgaat. Het is de dag waarop Balochistan in 1947, kort na de onafhankelijkheid van India en Pakistan, internationaal werd erkend als een vrije staat. Toen wapperde de vlag op eigen bodem. Er was een parlement, er werden beslissingen genomen door eigen vertegenwoordigers. Het was een moment van trots. Maar zeven maanden later, in maart 1948, kwam er abrupt een einde aan.

Volgens dr. Naseem Baloch, voorzitter van de Baloch National Movement, gebeurde dat niet via een overeenkomst of vrijwillige aansluiting, maar door militaire macht en politieke misleiding. Hij sprak erover alsof het gisteren was.

Van vrijheid naar stilte en geweld

Tijdens de bijeenkomst vertelde dr. Naseem Baloch dat de inlijving door Pakistan het begin markeerde van een onafgebroken periode van onderdrukking. “Sinds maart 1948 hebben wij geen rust meer gekend,” zei hij. “Alleen begrafenissen, alleen nieuwe graven.” Hij schetste beelden die moeilijk van het netvlies verdwijnen: moeders die nog altijd bij de voordeur wachten op zonen die nooit meer thuiskomen, kinderen die ’s nachts wakker schrikken van het geluid van helikopters boven hun dorp, zussen die het bebloede hemd van hun broer terugvinden in een massagraf.

“Dit is geen afgesloten hoofdstuk,” benadrukte dr. Naseem Baloch, “dit is vandaag.”

Een beweging die geworteld is in verzet

Dr. Naseem Baloch omschreef de Baloch National Movement als een voortzetting van het verzet dat in 1948 begon. Geen klassieke politieke partij, maar een organisatie die haar bestaan dankt aan de offers van voorgaande generaties. Hij verwees naar Ghulam Muhammad Baloch, die volgens hem symbool staat voor onverzettelijkheid.

En zijn woorden waren onomwonden: “Wij vragen geen stoelen in hun parlementen. Wij eisen terug wat van ons is: ons land, onze waardigheid en onze toekomst.”

Boodschap aan de wereld

De oproep van dr. Naseem Baloch richtte zich tot de internationale gemeenschap. Hij wil dat het geweld in Balochistan erkend wordt als genocide. Dat de Verenigde Naties een onafhankelijke onderzoekscommissie sturen. Dat er sancties komen tegen de Pakistaanse militaire top. En dat het recht op zelfbeschikking van het Baloch-volk wordt erkend. “De wereld moet kiezen voor waarheid, niet voor macht,” zei hij.

Een taak voor diaspora en jeugd

Een groot deel van zijn woorden was gericht aan Baloch die in het buitenland wonen. Hij riep schrijvers op hun pen als wapen te gebruiken, jongeren om zich voor te bereiden op leiderschap, en de diaspora om zich te organiseren. “Onze kracht ligt in onze verbondenheid,” aldus dr. Naseem Baloch. “Zelfs wanneer we ver van huis zijn.”

Slot met vastberaden toon

De toespraak eindigde met woorden die bedoeld waren om te blijven hangen. Aan de moeders van gesneuvelde strijders zei dr. Naseem Baloch dat hun zonen niet voor niets gestorven zijn. Aan jongeren benadrukte hij dat zij de generatie zijn waartegen de tegenstander vreest. En richting Pakistan sprak hij: “Jullie kunnen onze lichamen vernietigen, maar niet onze droom. Die droom heet Balochistan — vrij, soeverein en verenigd.”