Een grap op de laatste dag van een vredesprogramma in Zuid-Korea werd zo een onverwachte les op de vijftigste verjaardag van Andy Vermaut. Een mens hoeft niet de grootste of luidste te zijn. De wezenlijke vraag is wat hij doet met de plaats die hij heeft. Een kaars is klein. Wanneer het donker wordt, is haar licht toch zichtbaar.
Toen een grap in Zuid-Korea mij op mijn vijftigste een levensles gaf (opinie) Read More »
‘Laat vrede niet op het bord achter’: HWPL-jongeren sluiten driedaagse af met oproep tot actie 21 september 2026 Sommige afscheidsmomenten zijn eigenlijk een begin Er bestaan momenten waarop je pas bij het afscheid beseft wat er werkelijk is gebeurd. Tijdens een programma ben je voortdurend onderweg. Je luistert, spreekt, ontmoet mensen, maakt foto’s, wisselt gegevens
Het resultaat was geen afgewerkt beleidsdocument. Dat was ook niet de functie van de tafel. De waarde zat in het rechtstreeks vergelijken van ervaringen die in nationale debatten vaak los van elkaar blijven. Een Belgische discussie over een hoofddoek, een Zambiaanse discussie over stamidentiteit en een Malawische discussie over regionale kansen lijken aanvankelijk zeer verschillend. Aan de tafel in Zuid-Korea kwam daarachter telkens dezelfde menselijke vraag naar voren: wie krijgt toegang, wie wordt uitgesloten en welke verantwoordelijkheid heeft een jongere wanneer dat gebeurt?
Wat resteert, is een patroon dat verder gaat dan één evenement. Dialoog in april werd sport in juni. Een Belgisch burgergesprek in mei werd in september opnieuw besproken in Zuid-Korea. Een lokaal meningsverschil in Oudenaarde werd een voorbeeld van bemiddeling. Vredeswerk werd daardoor niet als één bijeenkomst voorgesteld, maar als een opeenvolging van gesprekken, ontmoetingen en acties waarbij telkens opnieuw moet blijken of mensen bereid zijn met anderen verder te werken.
Van Lusaka tot Antwerpen krijgt interreligieuze dialoog een praktische vorm Read More »
Het gesprek in Heungryunsa Temple eindigde daarmee niet met één universele formule. Kim Doohyun, Jane, Andy Vermaut, Sarah Vermaut, Andrew Junior Mima en de andere deelnemers brachten juist uiteenlopende ervaringen binnen. België sprak over taal, grondrechten en discriminatie. Zambia over religie, tribalism en familie. Malawi over regionale identiteit, onderwijs en handhaving. Wat de gesprekken gemeen hadden, was een eenvoudige vaststelling: vrede wordt pas praktisch wanneer mensen bereid zijn moeilijke verschillen rechtstreeks te bespreken.
Dat op één middag Daniël, Vimalakirti, Confucius, Yusuf en Nachiketa in dezelfde academie aan bod kwamen, maakte het programma inhoudelijk breed. De sprekers vertrokken vanuit verschillende geschriften en geloofskaders, maar brachten telkens dezelfde praktische vraag terug: wat doet een jonge leider wanneer principes, druk, voordeel, angst en verantwoordelijkheid tegelijk op tafel liggen? Met vervolgtrajecten vanaf oktober 2026 en januari 2027 krijgt die vraag na Seoul nog een vervolg.
Vijf religieuze tradities leggen jongeren leiderschap voor in Seoul Read More »
De stemming levert nog geen volledige nieuwe Europese wet op. De resolutie legt wel aanzienlijke politieke druk op de Europese Commissie en de lidstaten om havenveiligheid, internationale samenwerking, financiële opsporing en preventie als onderdelen van één Europese strategie te behandelen.
Europa wil drugskartels raken in havens, geldstromen en chemische toevoer Read More »
Een feit dat na het bezoek bleef hangen, was dat koning Sejong in 1418 in Geunjeongjeon de troon besteeg, terwijl zijn naam ruim zes eeuwen later vooral verbonden blijft met een schrift dat het lezen en schrijven voor veel mensen toegankelijker maakte. Daarmee leverde het paleis zelf het slotantwoord: de betekenis van leiderschap wordt uiteindelijk zichtbaar in wat andere mensen dankzij een beslissing kunnen doen.
Vijf keuzes voor vrede kregen gestalte achter de poorten van Gyeongbokgung Read More »
Na het invullen van de Peaceon-opdracht, de groepsfoto’s en de traditionele thee bleef een eenvoudige maar veeleisende gedachte over. Mensen kunnen pas vreedzaam samenleven wanneer zij bereid zijn elkaar niet tot stereotypen te reduceren. Culturele kennis alleen garandeert geen vrede, maar onwetendheid en minachting maken conflicten wel gemakkelijker. Insadong bood daarom geen kant-en-klaar vredesmodel. De straat gaf de deelnemers iets fundamentelers mee: kijk aandachtig, stel vragen, luister naar het antwoord en behandel het verhaal van een ander met zorg. Vrede kan in internationale verdragen worden vastgelegd, maar ze begint soms veel eerder, in een cultuurstraat, tussen twee mensen die samen proberen te begrijpen wat er voor hen ligt.
Na bijna negentig minuten bleven vooral menselijke verhalen hangen. Een vluchteling op een beschadigde brug. Een jonge soldaat die naar het front wordt gestuurd. Een krijgsgevangene die pas 45 jaar later als 72-jarige thuiskomt. Een buitenlandse militair die duizenden kilometers van huis wordt begraven. Twee broers die door oorlog tegenstanders worden. Burgers die jaren later eigenhandig huizen en scholen opnieuw opbouwen. De eerste dag van het HWPL International Youth Peace Program begon daarmee niet met een theoretische definitie van vrede, maar met de concrete prijs die mensen betalen wanneer vrede verdwijnt. Aan het einde bleef dan ook vooral één vraag overeind: welke vrede wil ieder van ons beschermen, en welke concrete stap willen we daarvoor zelf zetten?
