Drie jaar Hoppin: 286 pagina’s over verdwenen haltes, gemiste bussen en lopen langs de N43

7 juli 2026

Drie jaar lang noteerden Annemie en Danny Depypere-Depraetere uit Harelbeke vrijwel dagelijks wat er gebeurde wanneer zij met De Lijn naar familie, winkels, afspraken, vrijwilligerswerk of een station reisden. Hun Hoppindagboek beslaat de periode van zaterdag 1 juli 2023 tot en met dinsdag 30 juni 2026 en telt 286 pagina’s. Het werd een nauwgezette registratie van verdwenen haltes, geschrapte ritten, wisselende informatie in de app, gemiste aansluitingen, gevaarlijke oversteekplaatsen en steeds langere wandelafstanden. Tegelijk bevat het dagboek humor, zelfspot, beleefde begroetingen aan chauffeurs, ritten die wel correct reden en kleine scènes die tonen wat mobiliteitsbeleid in het dagelijkse leven betekent. Annemie en Danny zijn ouder dan 65 jaar, hebben geen auto en betalen belastingen en abonnementen. Voor hen is openbaar vervoer geen theoretisch beleidsdossier. Het bepaalt of een familiebezoek haalbaar blijft, of een afspraak tijdig wordt bereikt en of zij na een gemiste bus nog kilometers naar huis moeten lopen.

Van tram D naar het afscheid van bus 72

Het dagboek begint niet bij Hoppin, maar bij de geschiedenis van het openbaar vervoer rond Kortrijk en Harelbeke. Aan het einde van de negentiende eeuw ontstond in de streek een netwerk van buurttrams. Tramlijn D reed via Harelbeke naar Deerlijk en bleef bestaan tot 1957. Andere lijnen brachten reizigers naar onder andere Menen, Moeskroen, Wakken, Aarsele, Wervik, Berchem en Emelgem. Na de afbouw van de trams namen buslijnen die taak over. Lijnen 71 en 72 reden vanuit Kortrijk via Harelbeke en Deerlijk naar Waregem, Vichte, Tiegem of Anzegem. Voor Annemie en Danny was bus 72 geen abstract lijnnummer. De bus reed langs de Sint-Ritakerk in hun wijk Zandberg en bracht hen rechtstreeks naar familie, het centrum van Harelbeke, Deerlijk en Kortrijk. De halte lag op ongeveer 75 meter van hun woning. In juni 2023 verscheen aan verschillende haltes plots de boodschap dat de bus er vanaf zaterdag 1 juli niet langer zou stoppen. Daarmee begon hun dagboek. Wat eerst een brief met bezwaren was, groeide uit tot een verslag van drie jaar reizen, wachten, stappen, rekenen en improviseren.

Een bezoek aan moeder wordt een wandeltocht

De eerste fase van Hoppin maakte een bezoek aan de toen 85-jarige moeder van Annemie in de Arendswijk al moeilijker. Tot juli 2023 namen Annemie en Danny bus 72 aan de Sint-Ritakerk en stapten zij uit aan de Herpelsstraat. Aan beide kanten hoefden zij slechts enkele honderden meters te lopen. Toen de halte Herpelsstraat verdween, moesten zij vanaf Harelbeke Markt nog 1,2 kilometer stappen. Bij de terugreis ontstond telkens hetzelfde dilemma. Ofwel liepen zij ongeveer veertig minuten naar huis, ofwel aanvaardden zij het aanbod van de bejaarde moeder om hen met de auto terug te brengen. Het mobiliteitsbeleid dat autobezit minder noodzakelijk moest maken, maakte hen op die momenten afhankelijk van de wagen van een oudere vrouw die zij zelf kwamen bezoeken. Vanaf zaterdag 6 januari 2024 werd ook hun vertrekpunt geschrapt. Bus 72 en halte Sint-Ritakerk verdwenen. Een bezoek aan moeder begon voortaan met 597 meter lopen naar de Herdersstraat, waarna bus 75 hen naar Harelbeke Markt bracht. Daar wachtte nog 1,2 kilometer te voet. Een andere route vereiste eerst 1,6 kilometer lopen naar halte De Mol, een busrit van amper twee haltes en daarna opnieuw enkele honderden meters stappen. Een derde mogelijkheid bestond uit bus 75, een wandeling naar het station van Harelbeke, wachten op bus 70 en opnieuw te voet naar de woning. De routeplanner kende meerdere mogelijkheden. Geen daarvan benaderde de vroegere rechtstreekse rit.

De eerste Hoppindag begint in de regen

Op zaterdag 6 januari 2024 begon voor Annemie en Danny het nieuwe net. Om 10.10 uur verlieten zij in de regen hun woning. Zij waren gepakt, gezakt en warm gekleed voor de wandeling van ongeveer 600 meter naar de Herdersstraat. Aan het einde van hun straat keken zij nog eenmaal naar de afgedankte halte aan de Sint-Ritakerk. Daarna stapten zij richting N43. Om de halte aan de andere kant van de drukke weg te bereiken, moesten zij oversteken zonder zebrapad of verkeerslicht. Langs een deel van het traject ontbrak zelfs een voetpad, waardoor voetgangers op het fietspad terechtkwamen. Aan de halte stond reclame die opriep om mee te bewegen naar minder CO₂. Annemie en Danny stonden intussen tussen verkeer, lawaai en uitlaatgassen te wachten op een bus waarvoor zij verder van huis moesten lopen. Bus 75 van 10.31 uur reed die ochtend tijdig. Aan halte Kortrijk K stapten zij uit en liepen zij naar de busterminal bij het station. Bus 50b bracht hen naar Heuleplaats. De vroegere lijn 60 stopte dichter bij het huis van hun dochter, maar ook die haltes waren geschrapt. Vanaf Heuleplaats bleef bijna 800 meter te voet over. De heenreis lukte. De terugreis maakte meteen duidelijk waarom een aansluiting van enkele minuten voor een oudere reiziger weinig zekerheid biedt.

Een bus in de verte en een vriend langs de weg

Na de nieuwjaarsbrieven, de familiedrankjes en de driekoningentaart stapten Annemie en Danny opnieuw ongeveer 800 meter naar Heuleplaats. Bus 50b van 16.56 uur vertrok zes minuten te laat. In Kortrijk vertraagde de bus verder in het verkeer van de Koning Albertstraat. Toen het echtpaar bij het station aankwam en zich naar het andere deel van de busterminal haastte, zagen zij bus 75 al op de brug over de Doorniksewijk rijden. De aansluiting was weg. Vóór Hoppin konden zij vanuit Kortrijk kiezen uit de lijnen 71, 72, 74 en 75. Na de aanpassing bleef voor hun woning hoofdzakelijk lijn 75 over. De rit erna kwam pas een halfuur later. Annemie en Danny begonnen daarom aan de wandeling van 2,8 kilometer naar huis. Ter hoogte van de Veldstraat merkte een vriend hen op. Hij stopte en bracht hen met de auto thuis. Hun eerste reis onder het nieuwe net eindigde daardoor alsnog comfortabel, maar niet dankzij het openbaar vervoer. De auto die zij zelf niet bezitten, werd hun redding.

De route naar Deerlijk verdubbelt de inspanning

Ook familie bezoeken in Deerlijk veranderde ingrijpend. Vroeger namen zij bus 72 aan de Sint-Ritakerk en stapten zij uit aan de De Taeyelaan. De resterende afstand was beperkt. Na januari 2024 konden zij eerst 597 meter naar de Herdersstraat lopen, bus 75 nemen, aan de Ooststraat uitstappen, 360 meter naar de Noordstraat stappen, wachten op bus 70 en daarna vanaf de Paanderstraat nog 1,1 kilometer lopen. Een andere route begon met 1,6 kilometer stappen naar De Mol, waarna bus 70 hen tot de Paanderstraat bracht. Ook daar bleef nog 1,1 kilometer te voet over. Een vroegere rechtstreekse reis werd zo een verplaatsing met lange stukken te voet en eventueel een overstap. Het dagboek vermeldt geregeld dat een familielid hen onderweg oppikte of na een bezoek ergens met de auto afzette. Op een decemberdag wilden zij na een bezoek aan moeder bus 70 nemen naar Deerlijk. Een familielid was toevallig onderweg vanuit Kuurne en nam hen mee. Na het familiebezoek werden zij aan de Marktfrituur in Harelbeke afgezet. De zaak zat echter afgeladen. Het echtpaar nam dan maar bus 75 naar de Herdersstraat en at thuis een boterham met chocolademelk. Het is een klein voorval, maar precies zulke scènes maken duidelijk hoeveel planning rond een eenvoudig bezoek is gaan hangen.

Een halfuur naar Heule wordt bijna een uur

Voor de rit naar hun dochter en kleinkinderen in Heule hadden Annemie en Danny vroeger een reistijd van ongeveer 34 minuten. Bus 72 bracht hen naar Kortrijk. Daar stapten zij over op bus 60, die dicht bij hun bestemming stopte. Na de netwijziging gaf de routeplanner reistijden van ongeveer 50 tot 60 minuten. Een mogelijkheid begon met 1,6 kilometer stappen naar de Vredelaan, waarna bus 70 naar het Louis Robbeplein reed. Daar moesten zij 270 meter lopen en kregen zij amper één minuut om bus 5 te halen. Na de tweede bus bleef nog 372 meter te voet over. Een ander voorstel begon aan de Herdersstraat en liep via de Kortrijkse busterminals, waar zij ongeveer een halve kilometer tussen twee perrons moesten afleggen. Daarna konden zij bus 50a, 50b of 5 nemen. Op papier bestaan die routes. In de praktijk kan een vertraging van enkele minuten de hele keten breken. Het echtpaar vertrekt daarom vaak vroeger dan nodig en controleert de app herhaaldelijk. Een bezoek aan familie is geen enkele rit meer, maar een opeenvolging van wandelstukken, wachttijden en mogelijke aansluitingen.

De kleine minderheid krijgt gezichten

Toen De Lijn antwoordde dat een minderheid van de verplaatsingen niet beter zou worden en een nog kleinere minderheid er daadwerkelijk op achteruit zou gaan, vulden Annemie en Danny die formulering aan met mensen uit hun buurt. Zij beschreven een gepensioneerd echtpaar uit Deerlijk dat moeilijk kon stappen, geen auto had en om de andere dag bus 72 naar Kortrijk nam. Het echtpaar had kort voor de hervorming nog een abonnement vernieuwd, maar zag de uitstappen naar Kortrijk daarna niet langer zitten. Er was een oudere vrouw uit de Hippodroomstraat die niet langer naar Kortrijk durfde fietsen door het drukke verkeer en bus 72 gebruikte. De nieuwe halte Herdersstraat voelde voor haar onveilig aan. Een andere vrouw uit de Zandbergstraat verloor de halte bij de Sint-Ritakerk en kon de afstand naar de Herdersstraat moeilijk aan. Nog een andere oudere vrouw uit de Forestier Ingelramstraat gebruikte bus 72 om boodschappen in Kortrijk te doen, maar durfde de N43 zonder zebrapad niet over te steken. Het dagboek noemt ook een autoloze vader met twee jonge kinderen die bus 72 gebruikte voor schoolritten en boodschappen. Na de wijziging moest hij met zijn kinderen verder lopen naar een halte langs een drukke weg. Een vrouw uit de Collegewijk haalde haar auto opnieuw uit de garage om ermee naar een verder gelegen bushalte te rijden. Een leerkracht nabij Heule Vlasbloem kreeg van de routeplanner het voorstel eerst naar Kortrijk te reizen en daar een trein richting Izegem te nemen. Leerlingen van een Kortrijkse school moesten naar een drukkere halte stappen. In de wijk De Venning zagen inwoners een vroegere buslijn verdwijnen. Voor beleidsmakers zijn dit ritten, bezettingscijfers en netwerkkeuzes. In het dagboek krijgen die keuzes namen, leeftijden, straten en dagelijkse gewoonten.

De oudere vrouw die haar fiets als steun gebruikt

Een van de meest indringende scènes speelt zich af nabij de Hippodroomstraat. Een oudere vrouw bleef liever fietsen dan bus 75 aan de Herdersstraat te nemen, omdat zij de oversteek te gevaarlijk vond. Op een regendag kwamen Annemie en Danny haar opnieuw tegen. Ze reed niet meer. Ze liep naast haar fiets en gebruikte die als ondersteuning. De fiets was dus geen comfortabel alternatief, maar een hulpmiddel om zich recht te houden. Toch verkoos zij die weg boven de halte aan de N43. Het echtpaar bleef intussen vragen om een zebrapad of verkeerslichten tussen de twee haltes. Tijdens werken aan de ring kwam er tijdelijk een oversteekplaats, maar die lag aan de verkeerde kant van de Herdersstraat. Reizigers moesten eerst de zijstraat oversteken waar het verkeer tijdens de werken werd omgeleid. Na nieuwe wegmarkeringen bleef een zebrapad aan de haltes uit. De halte werd zo een vast onderdeel van hun correspondentie met het stadsbestuur, De Lijn, kabinetten en media.

De app verandert wachten in gokken

Het Hoppindagboek toont hoe belangrijk de app is geworden. Tegelijk registreert het hoe vaak de informatie verandert. Op donderdag 20 juni 2024 wilden Annemie en Danny bus 75 nemen voor hun vrijwilligersshift bij de Koffieklets in Kortrijk. Rond de middag zagen zij dat de ritten van 12.33 en 15.03 uur niet zouden rijden. Voor de bus van 13.33 uur was geen trackinginformatie beschikbaar. Om 13.09 uur gaf de app voor verschillende ritten vertragingen van achttien, zeven, drie en veertien minuten aan. Aan de halte waren die cijfers alweer gewijzigd naar 25, zeven, vier en achttien minuten. De trackinginformatie van hun bus verscheen en verdween. Een bus met de aanduiding ‘Geen dienst’ reed voorbij. De chauffeur haalde de schouders op. De rit van 13.16 uur leek intussen spoorloos. Uiteindelijk kwam om 13.40 uur een bus. De chauffeur maakte op Danny een norse indruk. Normaal begroeten Annemie en Danny de chauffeur bij het instappen en bedanken zij hem of haar bij het uitstappen. Die middag liet Danny zijn gebruikelijke bedanking achterwege. Na hun shift verliep de terugrit wel zonder groot oponthoud. Ook dat werd genoteerd.

Een vertraging van 53 minuten

In september 2024 hielden zij de informatie over verschillende lijnen enkele dagen nauwgezet bij. Voor lijn 75 noteerden zij vertragingen die opliepen tot 53 minuten. Op donderdag 5 september meldde de app aan Harelbeke Markt dat een rit van 9.27 uur niet reed. Voor een andere rit was geen trackinginformatie. Lijn 21 naar Kortrijk van 10.17 uur reed evenmin. De rit van lijn 21 naar Hulste van 9.47 uur werd eveneens geschrapt. Aan Heuleplaats werd voor bus 50a een vertraging van 24 minuten getoond. Op vrijdag 6 september versprong de geplande doorkomst aan de Herdersstraat meerdere keren, waarna de trackinginformatie wegviel. Voor een reiziger met één rechtstreekse rit is dat hinderlijk. Voor iemand die daarna een trein of tweede bus moet halen, kan het de hele reis onbruikbaar maken. Annemie en Danny begonnen daarom structureel vroeger te vertrekken, maar ook dat biedt geen garantie wanneer een rit uitvalt of enkele minuten te vroeg passeert.

Plus één wordt min twee

Op dinsdag 30 december 2025 liepen Annemie en Danny eerst naar de huisarts en daarna naar de Wijdegracht. Voor de terugreis stapten zij naar Harelbeke Markt. De app gaf aan dat bus 75 van 12.57 uur één minuut vertraging had. Toen zij de halte naderden, bleek de bus twee minuten te vroeg te zijn vertrokken. Zij hadden het nakijken en liepen naar huis. Onderweg stelden zij vast dat het bushok van de vroegere halte Herpelsstraat, waar bus 72 ooit stopte, intussen ook was weggehaald. Niet alleen de rit was verdwenen. Ook het zichtbare spoor van de oude halte werd verwijderd. Twee dagen later reisden zij met twee bussen heen en twee bussen terug naar Heule. In het bushok aan de Herdersstraat hing een reclamebord voor auto’s. Voor een autoloos echtpaar dat daar door een afgeschaft netwerk terechtkwam, was de boodschap moeilijk ironischer te maken.

De chauffeur raakt de weg kwijt

Op woensdag 17 december 2025 moest Annemie om 10.00 uur in de kerk van Heule zijn. De planning leek haalbaar. Bus 75 van 9.05 uur zou haar naar Kortrijk brengen. Daar kon zij bus 50a van 9.25 of 9.40 uur nemen. In Kortrijk raakte de chauffeur van bus 75 echter de route kwijt. De bus reed zoekend rond. Passagiers werden ongerust. Sommigen moesten een trein halen en vroegen zich af waarom de gewone haltes niet werden bediend. Een vrouw riep dat zij aan halte K wilde uitstappen. Annemie stapte daar eveneens uit en moest nog naar het station. De app gaf intussen aan dat bus 50a van 9.40 uur niet reed. Met haar slechte been haastte zij zich naar de busterminal. Bus 50a van 9.25 uur was net vertrokken, maar de chauffeur zag haar aankomen en wachtte. Dankzij die chauffeur bereikte zij Heule alsnog. Op de terugreis stopte bus 50a bij het station aan het uiterste einde van de lange haltezone. Daardoor moest Annemie opnieuw honderden meters lopen om haar aansluiting met bus 75 te halen. De dag bevatte dus zowel een chauffeur die zijn route niet vond als een collega die wel oplettend handelde en op een haastende passagier wachtte.

Een zitplaats vragen in een afgeladen bus

Op maandag 15 december 2025 nam Annemie bus 75 terug naar huis. De gelede bus zat afgeladen met uitgelaten scholieren. Zij moest zelf vragen of iemand een zitplaats wilde afstaan. Drie dagen later reden Annemie en Danny na hun vrijwilligerswerk opnieuw met een zeer drukke bus 75 naar de Herdersstraat. Het dagboek gebruikt voor zulke ritten geregeld de vergelijking met een haringenmand. De auteurs stellen daarbij de vraag hoe de keuze om capaciteit vooral op drukke lijnen te richten zich verhoudt tot ritten waarop oudere passagiers moeilijk een zitplaats vinden. Tegelijk reageren zij niet vijandig tegenover chauffeurs of scholieren. In talloze dagboeknotities staan de begroetingen ‘goeiemorgen’, ‘goeiemiddag’ en ‘goeienavond’, gevolgd door een bedanking bij het uitstappen. Het echtpaar maakt een duidelijk onderscheid tussen beslissingen van beleidsmakers en het dagelijkse werk van chauffeurs.

Niet iedere reis loopt fout

Het dagboek registreert ook ritten die zonder problemen verlopen. Op woensdag 25 februari 2026 reisden Annemie en Danny naar Leuven. Bus 75 van 9.35 uur bracht hen naar het station van Kortrijk. Daarna namen zij de trein van 10.17 uur. ’s Avonds keerden zij terug met de trein van 20.05 uur en bus 75 van 21.55 uur. De reis lukte. Ook op andere dagen noteren zij bussen die tijdig kwamen, chauffeurs die vriendelijk groetten of wachtten en aansluitingen die werden gehaald. Juist doordat die goede ritten eveneens zijn opgenomen, krijgt het dagboek het karakter van een empirische registratie en niet enkel van een klachtenbundel. De kern van hun kritiek is niet dat iedere bus faalt. Hun bezwaar is dat het netwerk minder uitwijkmogelijkheden biedt wanneer een rit niet rijdt, te vroeg vertrekt of vertraging heeft.

Van friet tot chocolademelk

Tussen de klachten staan honderden kleine reisverslagen. Op zaterdag 27 december 2025 namen zij bus 75 naar Kortrijk en daarna bus 50 naar Heuleplaats. Zij liepen naar hun bestemming, keerden te voet terug naar de halte en namen opnieuw bus 50 naar Kortrijk. Op de Veemarkt aten zij een friet bij Groeninge en namen daarna bus 75 naar huis. Op andere dagen kozen zij ervoor de hele afstand te wandelen omdat wachten nauwelijks tijdswinst bood. Oudejaarsdag 2025 werd een dag zonder bus en met veel stappen. Ook op donderdag 1 januari 2026 deden zij hun verplaatsingen te voet. Soms werd een gemiste bus opgevangen door een familielid, buur of vriend met een auto. Soms eindigde een geplande maaltijd buitenshuis met een boterham en chocolademelk thuis. Zulke details lijken klein, maar ze tonen hoe openbaar vervoer de invulling van een dag stuurt.

Het tandemvoorstel in het station

In het station van Kortrijk sprak een kennis, Jan, hen aan. Hij noemde hen moedige doorzetters, maar vond dat zij beter een andere oplossing konden zoeken. Hij stelde een tandem voor. Het voorstel was goed bedoeld, maar voor iemand die niet langer op een zadel kan zitten, biedt een tandem geen antwoord. Het gesprek bracht opnieuw dezelfde mogelijkheden naar boven: een taxi, een deelauto, hulp van familie of toch opnieuw een eigen wagen. Annemie en Danny vragen daarbij dat eventuele adviezen bij voorkeur komen van mensen die zelf zonder auto leven. Zij reageren ook spottend op televisieprogramma’s waarin bekende Vlamingen ver van huis worden afgezet en zelf moeten terugkeren. Voor hen zou een jaar lang uitsluitend reizen met De Lijn een geloofwaardiger praktijktest zijn.

Een abonnement kopen en minder kunnen reizen

Het dagboek beschrijft geregeld mensen die hun abonnement verlengden kort voordat een halte of lijn verdween. Voor ouderen die de route jarenlang kenden, betekende Hoppin niet alleen een nieuw lijnnummer. Zij moesten leren werken met een app, uitzoeken aan welke halte een bus stopte, grotere afstanden lopen en rekening houden met overstappen. Wie geen smartphone bezit, krijgt onderweg minder informatie over geschrapte ritten of wijzigende vertragingen. De officiële nadruk op digitale informatie roept bij Annemie en Danny daarom vragen op over ouderen en mensen met weinig digitale ervaring. Zij merken aan haltes geregeld reizigers op die niet goed begrijpen waarom een vertrouwde bus niet komt of waar zij nu moeten opstappen. Een abonnement geeft toegang tot het netwerk, maar garandeert niet dat de halte fysiek bereikbaar is.

De antwoorden blijven algemeen

De reacties van De Lijn en politieke kabinetten verwijzen naar het decreet basisbereikbaarheid, de vervoerregio’s, lokale besturen en het streven naar een vraaggericht netwerk. De verschillende vervoerslagen moeten beter op elkaar aansluiten, drukke assen krijgen prioriteit en minder gebruikte verbindingen krijgen alternatieven. De Lijn gaf ook aan dat niet iedere reis beter kon worden en dat een kleinere groep reizigers daadwerkelijk nadeel zou ondervinden. Meldingen zouden worden bekeken, gemonitord en waar mogelijk bijgestuurd. Annemie en Danny vonden die antwoorden te algemeen. Hun vraag ging niet alleen over de structuur van het netwerk, maar over concrete haltes en mensen. Zij wilden weten wie verantwoordelijk was voor het verdwijnen van bus 72, waarom de wijken Zandberg, ’t Eiland, Arendswijk en Collegewijk niet langer rechtstreeks werden bediend en wanneer de oversteek aan de Herdersstraat veiliger zou worden. De terugkerende beleidsuitleg overtuigde hen niet, omdat hun dagelijkse routes niet eenvoudiger werden.

Zeventien lijnen aangepast vanaf 1 juli 2026

Na drie jaar kwam een nieuwe ingreep. Vanaf woensdag 1 juli 2026 werd het aanbod in de vervoerregio Kortrijk op zeventien van de 31 lijnen aangepast. Dat is 55 procent van de lijnen. Op vijf lijnen verdween de bediening tijdens de daluren. Op zes lijnen werd het traject ingekort of gewijzigd. Op negen lijnen werd het tijdsvenster waarbinnen bussen rijden kleiner. Drie lijnen rijden niet langer op alle dagen. Lijnen 1, 21 en 30 rijden niet meer na 21.00 uur. Lijnen 10, 50a, 82 en 83 stoppen na 20.00 uur. Lijnen 40 en 75 rijden niet langer na 22.00 uur. Voor Annemie en Danny is vooral lijn 75 belangrijk, omdat die na het verdwijnen van bus 72 hun voornaamste route naar Kortrijk werd.

Van vijftien ritten naar drie

Het traject van lijn 21 tussen Harelbeke, Bavikhove en Hulste werd tijdens de daluren geschrapt. Op weekdagen zakte het aanbod op dat deel van vijftien naar drie ritten. Op zaterdag, zondag en feestdagen rijdt daar geen bus. De resterende ritten zijn vooral gericht op scholieren en pendelaars tijdens de ochtend- en avondspits. Lijn 70 rijdt tijdens bepaalde uren niet langer vanuit Deerlijk door naar Waregem. Ook de routes van de lijnen 50a, 50b en 502 tussen Kortrijk en Heule werden gewijzigd. Voor inwoners die buiten de drukste uren reizen, betekenen de aanpassingen minder keuzemogelijkheden. Dat treft juist mensen die overdag boodschappen doen, familie bezoeken, naar een arts gaan of aan een activiteit deelnemen.

Petitie in Hulste en Bavikhove

Inwoners van Hulste en Bavikhove begonnen een petitie tegen de sterke vermindering van lijn 21. Zij wijzen op ouderen die niet met de wagen rijden, jongeren die activiteiten in Kortrijk willen bereiken en scholen die de bus gebruiken voor uitstappen. Ook het stadsbestuur van Harelbeke steunt de actie. De burgemeester ondertekende de petitie. Het dossier toont een spanning die ook in het Hoppindagboek terugkeert. Een lijn met weinig reizigers kan op papier onrendabel lijken, maar een kleiner aanbod kan het aantal reizigers nog verder doen dalen. Wanneer er nog slechts drie ritten beschikbaar zijn, kunnen veel mensen hun dag niet langer rond de bus plannen. De lage bezetting wordt dan tegelijk reden en resultaat van de afbouw.

Besparingen en bezettingscijfers

De aanpassingen van juli 2026 maken deel uit van de Vlaamse besparingsopdracht. Bij de keuze van lijnen en ritten werd gekeken naar de maximale gemiddelde bezetting, alternatieven en de plaats van een verbinding binnen het netwerk. Vervoerregio’s met relatief veel zwak gebruikte lijnen moeten een groter aandeel van de besparing dragen. Aan de vervoerregioraden werden voorstellen voorgelegd. Zij konden alternatieven indienen, maar niet elk alternatief werd aanvaard. Uitstel zou later een bijkomende ingreep vereisen. Annemie en Danny plaatsen daar hun eigen gegevens tegenover: drie jaar ritten, afstanden, wachttijden, vertragingen, uitgevallen bussen en gemiste aansluitingen. Hun kritiek is dat een gemiddelde bezetting weinig zegt over de betekenis van een rit voor de mensen die er wel gebruik van maken.

De dagelijkse rekening van een beleidskeuze

Het dagboek eindigt op dinsdag 30 juni 2026, maar de problemen waarover Annemie en Danny schrijven, eindigen niet op die datum. Zij zijn nog steeds afhankelijk van lijn 75, bus 70, de verbindingen naar Heule en lange stukken te voet. De halte Herdersstraat blijft langs de N43 liggen. De vroegere halte Sint-Ritakerk keerde niet terug. Bus 72 bleef geschiedenis. Tegelijk werd het aanbod vanaf 1 juli opnieuw kleiner. De auteurs erkennen dat er wereldwijd zwaarwegende problemen bestaan, maar vragen dat daardoor niet wordt weggekeken van een beleid dat ouderen, autoloze gezinnen, mensen met een beperking en reizigers zonder smartphone dagelijks raakt.

Bronnen:
Hop(p)in (als je kan!) – Drie jaar Reizen zonder fronsen met De Lijn, Hoppindagboek van 1 juli 2023 tot en met 30 juni 2026, Annemie en Danny Depypere-Depraetere
E-mail van Annemie en Danny Depypere-Depraetere uit Harelbeke, ontvangen op 7 juli 2026
De Lijn – Aangepast busaanbod vanaf 1 juli 2026 in vervoerregio Kortrijk
Focus en WTV – Drastisch minder busritten bij De Lijn: inwoners van Harelbeekse deelgemeenten starten petitie

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)