Israël handhaaft wat de wereld alleen maar op papier zet
2 december 2025
Zevenenzeventig jaar lang heeft Israël naar hetzelfde liedje geluisterd. Terughoudendheid, proportionaliteit, tweestatenoplossing, bindende resoluties van de Veiligheidsraad. Altijd weer diezelfde woorden uit New York, Brussel, Genève en Den Haag. En altijd weer bleek Israël het enige land dat geacht werd zich eraan te houden, terwijl de tegenpartij de teksten als oud papier behandelde.
Neem Resolutie 1701, aangenomen in augustus 2006 na de Tweede Libanonoorlog. Die eiste de ontwapening van alle gewapende groepen ten zuiden van de Litani-rivier, een wapenembargo en een versterkte rol voor UNIFIL. Negentien jaar later zaten er nog steeds meer dan 150.000 raketten en projectielen bij Hezbollah, grotendeels geleverd via Syrië met Iraanse financiering en met stilzwijgende goedkeuring van de blauwhelmen die moesten toezien. Pas toen Israël in oktober 2024 de grondoperatie begon, verdwenen die arsenalen in rook en puin.
Resolutie 2334 uit december 2016 verklaarde elke Israëlische bouwactiviteit buiten de lijnen van 1967 illegaal en eiste een volledige bouwstop. Tegelijkertijd werd Gaza sinds 2007 omgebouwd tot een ondergrondse vestingstad met honderden kilometers tunnels, betaald met geld dat via Qatar in koffers werd binnengevlogen. Doha stuurde tussen 2012 en 2023 meer dan een miljard dollar naar Gaza, officieel voor “humanitaire doeleinden en ambtenarensalarissen”. In de praktijk ging een groot deel naar cement en staal dat onder de grond verdween in plaats van in ziekenhuizen of scholen. Niemand bij de Verenigde Naties heeft ooit serieus geëist dat Qatar daarmee ophield.
Qatar als geldschieter zonder consequenties
De rol van Qatar is een verhaal apart. Het emiraat huisvest niet alleen de politieke leiding van Hamas, het financiert ook Al Jazeera, dat dag in dag uit de narratief bepaalde voor een wereldwijd publiek. Journalisten in Doha kregen de beelden aangeleverd die Hamas wilde laten zien, compleet met regieaanwijzingen. Het ministerie van Gezondheid in Gaza, volledig in handen van Hamas, leverde de cijfers die zonder enige verificatie werden overgenomen. Toen onafhankelijke onderzoekers later aantoonden dat de lijsten met slachtoffers vol stonden met dubbeltellingen, verkeerde leeftijden en namen die al jaren eerder waren overleden, bleef de correctie uit bij de meeste internationale media.
Iran en zijn proxies: een as die breekt
Iran bouwde jarenlang aan een ring van vuur rond Israël. Hezbollah in Libanon, Islamitische Jihad en Hamas in Gaza, de Houthi’s in Jemen, diverse milities in Irak en Syrië. De strategie was duidelijk: Israël zo onder druk zetten dat het land ofwel zou instorten onder de permanente dreiging, ofwel zou toeslaan en dan internationaal geïsoleerd raken. Het eerste gebeurde niet. Het tweede ook niet.
Na 7 oktober 2023 koos Israël voor de derde optie: systematisch en zonder pardon de hele ring kapot slaan. Eerst Hamas, daarna Hezbollah, vervolgens de Iraanse commandocentra in Syrië en de wapenkonvooien. De Houthi’s krijgen nu drones en raketten op hun hoofdkwartier in Sanaa omdat ze schepen in de Rode Zee blijven aanvallen. Iran zelf verloor in april en oktober 2024 twee keer in korte tijd hoge officieren en wetenschappers door gerichte Israëlische acties. De boodschap was helder: de tijd van spelen op afstand is voorbij.
De gijzelaars komen thuis, de wereld kijkt weg
Intussen keerden de gijzelaars terug. Niet dankzij onderhandelingen in Caïro of Doha, maar omdat Israëlische commando’s tunnels binnengingen en omdat de militaire druk zo hoog werd dat Hamas-commandanten begonnen te praten. Elke vrijgelaten gijzelaar is een herinnering aan wat er op 7 oktober gebeurde en aan het feit dat de wereld na een paar maanden schouderophalend verder ging.
De campussen zijn stil. De straten in Europese hoofdsteden zijn leeg. De ICC-arrestatiebevelen van mei 2024 liggen ergens in een la en niemand durft ze nog te noemen. Zuid-Afrika’s zaak bij het Internationaal Gerechtshof is verworden tot een juridische voetnoot. Zelfs in Caïro en Amman, waar regeringsleiders nog wel eens harde taal spreken voor de bühne, klinkt achter de schermen opluchting dat Hamas en Hezbollah hun tanden hebben verloren.
Wat overblijft is een ongemakkelijke waarheid
Israël is het enige land dat de resoluties van de Veiligheidsraad uitvoert die de rest van de wereld alleen maar aannam om het geweten te sussen. Ontwapening van Hezbollah? Israël doet het. Ontmanteling van het terreurnetwerk in Gaza? Israël doet het. Bescherming van de scheepvaart in de Rode Zee? Israël en een paar Amerikaanse schepen doen het, verder niemand.
Dat is geen triomfalisme. Dat is een vaststelling. Twee duizend jaar lang hebben Joden gesmeekt om een plaats aan tafel. Sinai teruggegeven, Gaza ontruimd in 2005, vergaande voorstellen gedaan in Camp David en Annapolis. Elke keer weer werd een uitgestoken hand beantwoord met een vuist.
De les is getrokken. De tijd van smeken is voorbij. Wat de wereld in decennia niet voor elkaar kreeg, heeft Israël in twee jaar tijd gerealiseerd. Niet omdat het leuk is. Omdat het moet.
En als de Derde Tempel ooit weer op de Tempelberg staat, zal dat niet zijn als provocatie, maar als logisch sluitstuk van een volk dat na tweeduizend jaar ballingschap definitief thuiskomt. Bewaakt door een leger dat heeft laten zien dat het zowel moreel als militair zijn mannetje staat. Onder een hemel waarin niemand meer komt vertellen hoe het moet.
Want dat hebben ze zevenenzeventig jaar lang gedaan. Het hielp geen moer.
Bronnen:
Bericht @avavidan op X, 2 december 2025
Israëlische defensieverslagen 2023-2025
VN-Veiligheidsraad resoluties 1701 (2006) en 2334 (2016)
Onderzoeken naar Qatarese geldstromen naar Gaza (2012-2023)
Rapporten over Iraanse wapenleveranties aan proxies
Andy Vermaut +32499357495
