Liefde die vecht hoeft niet te winnen

1 april 2025

Sinds 17 maart 2025 is Dina-Perla Portnaar veertig jaar oud. Die dag, haar verjaardag, bracht een moment van bezinning over de mensen die haar leven hebben gevormd. Maar terwijl zij stilstond bij die verbondenheid, zag ze om zich heen iets anders: vrienden en kennissen verwikkeld in vechtscheidingen en pijnlijke breuken. Het roept een vraag op die blijft hangen. Waarom loopt het zo vaak uit op strijd?

Rondom Dina-Perla wemelt het van de relaties die ooit bloeiden en nu verschrompelen tot slagvelden. Vrienden, voormalige geliefden, collega’s – ze vormen een netwerk waarin vreugde en verdriet hand in hand gaan. Jarenlang hebben gedeelde herinneringen haar en anderen gedragen, vooral in zware tijden. Maar nu ze de veertig is gepasseerd, ziet ze een patroon dat ze niet kan bevatten. Mensen die ooit alles voor elkaar overhadden, keren zich tegen elkaar met een felheid die de ergste ruzies uit hun samenzijn overtreft.

Een breuk wordt een oorlog

Het gaat niet alleen om het einde van een relatie. Wat Dina-Perla opvalt, is hoe dat einde wordt vormgegeven. Ex-partners maken elkaar zwart, zelfs in de ogen van hun eigen kinderen. Juridische gevechten over een huis of een huisdier slepen zich voort, soms langer dan de relatie zelf heeft geduurd. De liefde die ooit centraal stond, lijkt te vervagen in een zucht naar wraak. Scheidingsadvocaten zien hun kans, terwijl de betrokkenen zichzelf verliezen in een strijd die niemand wint. Hoe komt het zover?

Zelf kijkt ze anders naar haar eigen verleden. Haar ex-man Max blijft iemand die ze waardeert, een mooi mens met wie ze ooit intens verbonden was. Ook nu, jaren na hun scheiding in 2018, voelt hij als familie. Ze koestert geen wrok, maar warmte – een bewuste keuze. Want zelfs als een relatie eindigt, waarom zou je de ander dan kwaad toewensen? Pijn en teleurstelling zijn onvermijdelijk, erkent ze. Rouw hoort erbij wanneer iets kostbaars verloren gaat. Maar dat rechtvaardigt nog geen haat of een juridisch touwtrekken dat alles kapotmaakt wat ooit mooi was.

Menselijkheid onder druk

De verhalen die Dina-Perla hoort, raken haar diep. Van vrienden die elkaar voor de rechter sleuren tot kennissen die hun waardigheid verliezen in een strijd om gelijk. Het is een tendens die ze niet kan negeren. Te vaak wordt de ander niet meer als mens gezien, maar als vijand. Respect en fatsoen verdwijnen, zelfs als er kinderen bij betrokken zijn. En dat terwijl een breuk niet per se hoeft te betekenen dat de ander een bedreiging is. Waarom laten we toe dat het zo ver komt?

Misschien ligt het antwoord in hoe mensen zichzelf zien. Een relatie die eindigt, betekent vaak meer dan het verlies van een partner. Het is ook een breuk met een identiteit, een verschuiving van ‘wij’ naar ‘ik’. Die verandering kan zo pijnlijk zijn dat de ander het symbool wordt van dat gemis. Woede en verdriet worden naar buiten gericht, omdat het makkelijker is om te vechten dan om te accepteren. Maar is dat echt wat we willen? Elkaar pijn doen omdat we zelf worstelen?

Kiezen voor een ander pad

Dina-Perla gelooft dat het anders kan. Toegegeven, emoties kunnen overweldigend zijn. Het vraagt moed om niet mee te gaan in schuld en wrok, om in plaats daarvan te kiezen voor vergeving en respect. Maar juist dat maakt het verschil. Een scheiding hoeft geen falen te zijn, maar een kans om te helen. Max loslaten in 2018 was voor haar geen nederlaag, maar een stap naar een nieuwe vorm van verbondenheid. Dankbaarheid overheerst, omdat hij haar mede heeft gevormd tot wie ze nu is.

Die benadering heeft niet alleen waarde voor individuen, maar ook voor de samenleving. Vechtscheidingen laten sporen na, niet alleen bij de betrokkenen, maar ook bij hun kinderen en omgeving. Jonge ogen zien ouders die elkaar bevechten, en dat beeld blijft hangen. De pijn verspreidt zich als een olievlek, tot in werk en sociale kringen. Hoe kunnen we verwachten dat mensen elders verbinding zoeken als ze die niet eens in hun eigen relaties kunnen bewaren?

Waardigheid als basis

Respect vormt de kern, of het nu gaat om een vriendschap, een romance of een familieband. Het zorgt ervoor dat een breuk geen vernietiging wordt, maar een overgang. Dina-Perla pleit voor een toekomst waarin mensen elkaar ruimte gunnen om heel te worden, zelfs als hun wegen scheiden. Haat bouwt niets op, maar waardigheid wel. Dat geldt niet alleen voor persoonlijke relaties, maar ook voor bredere conflicten – een zijsprong die ze niet kan laten liggen.

Veertig zijn heeft haar blik gescherpt. Het leven is te rijk om het te verspillen aan strijd die niemand dient. Liefde kan blijven bestaan, zelfs als het betekent dat je elkaar loslaat. Haar telefoon staat weer aan, maar ze hoopt dat het volgende bericht niet wéér over een breuk gaat. Daar heeft ze even genoeg van.