Peter Bossu uit twijfel over leidingwater in Diksmuide
16 januari 2026
Peter Bossu reageert op het vertrouwen dat de Diksmuidse schepenen Dever en Winne uiten in het leidingwater. Hij stelt dat dit water naar twijfel smaakt en drukt zorg uit over de gevolgen van pesticiden. Deze reactie volgt op discussies over het verhogen van toegelaten normen voor pesticiden, met name schimmelbestrijders in kwetsbare gebieden zoals het Waterproductiecentrum De Blankaart.
Geschiedenis van pesticiden
Stoffen zoals DDT, lindaan, atrazine, parathion, chloorpyrifos en neonicotinoïden golden eerder als veilig en noodzakelijk. Later bleek dat ze hormoonverstorend, neurotoxisch, kankerverwekkend of schadelijk voor ecosystemen werkten. Deze middelen werden verboden nadat de schade al was ontstaan. Bossu wijst erop dat voorzichtigheid in het verleden vaak ontbrak.
Huidige discussie over normen
De discussie richt zich op het verhogen van normen voor schimmelbestrijders in en rond kwetsbare water- en natuurgebieden, waaronder het Waterproductiecentrum De Blankaart. Verwijzingen gaan naar wetenschappelijke modellen, afzonderlijke drempelwaarden en risico’s die als verwaarloosbaar gelden. Bossu merkt op dat pesticiden in het milieu niet geïsoleerd voorkomen. Ze stapelen zich op, mengen met andere chemische stoffen en blijven lang in water en bodem aanwezig.
Cumulatieve effecten
In het water van het Waterproductiecentrum De Blankaart vinden residu’s van ongeveer 70 soorten pesticiden plaats. Het idee dat de dosis het gif bepaalt, houdt geen stand bij hormoonverstorende stoffen en langdurige blootstelling aan lage dosissen. Bossu benadrukt dat niemand een volledig antwoord kan geven op de cumulatieve effecten van deze stoffen samen. Voorzichtigheid zou het startpunt moeten vormen in plaats van normverhoging.
Betekenis voor watergebieden
Gebieden zoals De Blankaart dienen voor biodiversiteit, waterkwaliteit en menselijke gezondheid. Het verlagen van standaarden daar past moeilijk bij verantwoordelijk beleid. Bossu drinkt geen leidingwater meer en vertrouwt het niet langer. Hij verwijst naar lessen uit de geschiedenis over pesticiden die als veilig golden. De wetenschap kent de langetermijneffecten van veel nieuwe pesticiden niet. Leidingwater wordt geleverd bij gebrek aan alternatieven. Bossu schreef dertig jaar geleden dat water het nieuwe goud zou worden.
Bronnen:
Peter Bossu
peter.bossu@telenet.be
Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel)
Hieronder vindt u het originele opiniestuk van Peter Bossu zonder enige wijziging.
Een reactie op het volle vertrouwen dat de Diksmuidse schepenen Dever en Winne geven aan ons leidingwater
Ons leidingwater smaakt naar twijfel
Elke keer wanneer de discussie opduikt over het verhogen van toegelaten pesticidenormen, klinkt hetzelfde geruststellende refrein: alles blijft binnen de veiligheidsmarges. Het is een taal die vertrouwen moet wekken, maar die in werkelijkheid vooral één ding doet: ze verdooft onze alertheid.
Ook vandaag, in de discussie over hogere normen voor schimmelbestrijders in en rond kwetsbare water- en natuurgebieden zoals WPC De Blankaart, wordt opnieuw verwezen naar wetenschappelijke modellen, afzonderlijke drempelwaarden en zogenaamd verwaarloosbare risico’s. Alsof we niets geleerd hebben van de vorige eeuw. De geschiedenis van pesticiden is nochtans ondubbelzinnig. Middelen die ooit als veilig, noodzakelijk en vooruitstrevend werden gepresenteerd: DDT, lindaan, atrazine, parathion, chloorpyrifos, neonicotinoïden, bleken achteraf hormoonverstorend, neurotoxisch, kankerverwekkend of desastreus voor ecosystemen. Ze werden uiteindelijk verboden. Steeds opnieuw kwam het besef pas nadat de schade al was aangericht. Steeds opnieuw bleek voorzichtigheid geen overdreven luxe, maar een gemiste kans.
Wat het huidige debat extra zorgwekkend maakt, is dat het zich focust op één stof tegelijk, terwijl het echte probleem elders ligt. In het milieu komen pesticiden nooit alleen voor. Ze stapelen zich op, mengen zich met andere chemische stoffen, blijven jarenlang aanwezig in water en bodem en vinden uiteindelijk hun weg naar het menselijk lichaam. Het klassieke idee dat “de dosis het gif maakt” faalt volledig wanneer we te maken hebben met hormoonverstorende stoffen en chronische blootstelling aan lage dosissen. Volgens de openbare gegevens worden van zowat 70 soorten pesticiden residu’s gevonden in het water van het WPC de Blankaart.
De vraag die nauwelijks wordt gesteld, is nochtans cruciaal: wat is het cumulatieve effect van al die verschillende pesticiden, schimmelbestrijders en andere chemische stoffen samen? Niemand kan daar vandaag een eerlijk en volledig antwoord op geven. En precies daarom zou voorzichtigheid het uitgangspunt moeten zijn, niet normverhoging.
Watergebieden zoals de Blankaart zijn geen laboratoria waar we achteraf wel zullen zien wat de gevolgen zijn. Ze zijn essentieel voor biodiversiteit, voor waterkwaliteit en voor de gezondheid van mensen. Net daar de lat lager leggen, is een signaal dat moeilijk te rijmen valt met verantwoordelijk beleid.
De verantwoordelijke schepenen in Diksmuide zeggen dat zij in alle vertrouwen nog leidingwater drinken. Wel, ik niet. Ik vertrouw dat niet meer. De geschiedenis zou ons al lessen genoeg gegeven moeten hebben op het vlak van zogezegd veilige pesticiden. Om dan nog te zwijgen over het angstaanjagende raadsel van het cumulatieve effect van al die pesticiden.
Met ‘de wetenschap’ zwaaien als verantwoording voor bijvoorbeeld het verhogen van de norm voor bepaalde residu’s is ook onkuis. De wetenschap weet op vandaag helemaal niet wat het effect is van veel van die ‘nieuwe pesticiden op langere termijn. En om nog eens een stok in het hoenderhok te gooien, tot slot nog een statement: ondanks de grote vragen rond al die residu’s in het leidingwater levert men op vandaag nogal dat water aan de burgers om de eenvoudige reden dat er voorlopig gewoon geen alternatief is. Ik schreef 30 jaar geleden al dat water het nieuwe goud zou worden en ik ga verdomme nog gelijk krijgen ook.
Peter Bossu
