Handzamevallei krijgt 2,8 miljoen euro met IJzervallei: de echte wateropdracht begint bij afspraken over grond, peilen en landbouw

15 november 2026

De toekomst van de Handzamevallei draait om een vraag die voor de hele Westhoek gevolgen heeft: hoe krijgt water voldoende ruimte zonder dat bewoners en landbouwers de rekening alleen dragen? De infoavond van Natuurpunt Diksmuide op donderdag 12 november 2026 bracht natuurbeheer, landbouw, grondaankopen en waterbeleid samen. De erkenning van de IJzer- en Handzamevallei als koploper binnen de Lokale Blue Deal biedt een financiële basis. Voor beide valleien samen is 2,8 miljoen euro aangekondigd, waarvan 2 miljoen euro voor investeringen en 800.000 euro voor procesregie. Het behoud van open valleigronden biedt mogelijkheden om wateroverlast te beperken en droogte beter op te vangen. Het resultaat hangt af van de plaatselijke uitvoering: welke gronden worden natter, waar blijft landbouw mogelijk, wie beheert het water en welke bescherming krijgen woningen? De samenwerking op bestaande natuurpercelen biedt aanknopingspunten. Voor uitspraken over het uiteindelijke rendement, de veiligheid en het herstel van soorten blijven concrete berekeningen en metingen nodig.

Een jonge Natuurpunt-kern brengt een drukbezette zaal samen

In het voormalige voederfabrieksgebouw van Water en Vuur, aan de Grote Dijk 6 in Diksmuide, verzamelde op donderdag 12 november 2026 om 20.00 uur een drukbezette zaal voor De staat van de Handzamevallei. De locatie ligt rechtstreeks aan de Handzamevaart. Natuurpunt Diksmuide organiseerde de bijeenkomst om de toestand van het gebied en de lopende plannen te bespreken. Voorzitter Jan Vanbaelenberghe verwelkomde de aanwezigen. Hij plaatste de zorg voor de vallei centraal en wilde bewoners, landbouwers, natuurliefhebbers en overheden met elkaar in gesprek brengen. De aangeleverde zaalopname laat zien dat de belangstelling groot was. Een exact bezoekersaantal is niet bekendgemaakt.

Van aankoopbeleid tot planten en provinciale plannen

Vier inhoudelijke voordrachten gingen vooraf aan de slotbeschouwingen van Peter Bossu. Koen Vandepitte, boswachter en gebiedsverantwoordelijke bij het Agentschap voor Natuur en Bos, behandelde het aankoopbeleid en andere beleidskeuzes van het agentschap. Koen Devos van het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek besprak de ontwikkeling van het vogelbestand. Hij is mede-auteur van de Vogelatlas. Floris Verhaeghe, bioloog bij het Agentschap voor Natuur en Bos en mede-auteur van De Broeken van de IJzer- en Handzamevallei, ging in op de flora. Marjan Dewulf, projectcoördinator IJzer- en Handzamevallei bij de Provincie West-Vlaanderen, lichtte de plannen voor het gebied toe. Peter Bossu sloot af vanuit zijn betrokkenheid bij de streek en zijn werk als auteur van De Handzamevallei – waar water het landschap schrijft. De avond besloeg zo zowel het dagelijkse terreinbeheer als de keuzes voor het ruimere watersysteem.

Een vallei die voor verschillende gebruikers tegelijk moet werken

Een grasland langs de Handzamevaart kan landbouwgrond, leefgebied voor vogels en tijdelijke bergingsruimte voor water zijn. Die functies kunnen elkaar ondersteunen, maar vallen niet vanzelf samen. Een landbouwer moet het perceel kunnen bereiken en beheren. Vogels hebben voedsel, geschikte broedplaatsen en voldoende weinig verstoring nodig. Waterbeheerders moeten rekening houden met regenval, afvoer en de veiligheid van bebouwing. Wandelaars kijken naar toegankelijkheid en landschap. De toekomst van de vallei kan daarom niet worden teruggebracht tot één belang of één instelling. Iedere ingreep moet beoordeeld worden op wat ze op de betrokken plaats doet én op haar gevolgen verderop in het gebied.

Hoe afwatering de huidige vallei mee heeft gevormd

Het waterbeheer in de Handzamevallei is al decennia door menselijke ingrepen bepaald. In 1962 werden gemalen in Esen en Werken gebouwd om lager gelegen broeken te ontwateren. Bedijking en aanpassingen aan toevoerbeken maakten het mogelijk waterstanden in delen van het gebied sterker te sturen. Het debat over peilherstel gaat dus niet over een landschap waarin nooit werd ingegrepen. Het gaat over de vraag welke waterhuishouding vandaag nodig is en welke gevolgen een wijziging heeft voor grondgebruikers. Een terugkeer naar vroegere omstandigheden is evenmin een eenvoudige handeling: eigendommen, landbouwgebruik en bebouwing moeten worden meegenomen. Historische waterstanden zijn achtergrondgegevens, geen automatisch toepasbare voorschriften voor 2026.

Waarom één ingreep buiten het eigen perceel kan doorwerken

Water houdt niet op bij een eigendomsgrens. Een stuw of gewijzigde pompinstelling kan ook gronden buiten het beoogde natuurgebied natter maken. Dat probleem kwam al aan bod in het peiladvies van 17 maart 2010, opgesteld door Koen Devos. Daarin werd rekening gehouden met gevolgen voor private gronden en met verschillen tussen deelgebieden. Het gebied ten noorden van de Handzamevaart tussen Beerst en Vladslo werd wegens zijn afzonderlijke waterhuishouding buiten de onderzochte zone gehouden. Dat onderscheid blijft een les voor het huidige overleg: de vallei kan niet overal op dezelfde manier worden behandeld. Voor elk voorstel moet duidelijk zijn welk gebied hydraulisch wordt beïnvloed en wie daar grond bezit of gebruikt.

Water opvangen vraagt beschikbare ruimte op het juiste moment

Peter Bossu wees op de bufferfunctie van de Handzamevallei voor Diksmuide, Handzame en Kortemark. Laaggelegen open gronden kunnen bij hoge afvoer tijdelijk water opvangen. Dat helpt om druk op andere plaatsen te verminderen. De beschikbare capaciteit is echter afhankelijk van de uitgangssituatie. Wanneer een bodem al verzadigd is en laagten al onder water staan, blijft minder bijkomende ruimte over. Ook de snelheid waarmee water toestroomt en weer kan worden afgevoerd speelt mee. Het behoud van valleigronden is dus nuttig voor het waterbeheer, maar vormt geen onbeperkte verzekering tegen iedere overstroming. Voor uitspraken over beschermde woningen en vermeden schade zijn berekeningen nodig voor verschillende neerslagsituaties.

Het verschil tussen water bergen en water bewaren

Tijdelijke waterberging vangt een hoge aanvoer op. Waterbewaring richt zich op de beschikbaarheid tijdens drogere perioden. Een gebied kan de eerste functie goed vervullen en toch weinig water overhouden wanneer het nadien snel wordt ontwaterd. Omgekeerd kan een hoog gehouden peil de plaatselijke watervoorraad helpen, terwijl het de ruimte voor een volgende bui verkleint. Het beheer vraagt daarom een afweging tussen verschillende momenten van het jaar en wisselende weersomstandigheden. Water langer vasthouden is geen opdracht die met één vaste instelling kan worden afgewerkt. De werking moet passen bij bodem, reliëf, grondgebruik en de toestand van het ruimere afvoerstelsel.

De opdracht begint op de hoger gelegen gronden

De Blue Deal-aanpak voor de IJzer- en Handzamevallei kijkt ook naar flanken en plateaus. Daar zoeken de partners mogelijkheden om regenwater de bodem te laten binnendringen en de afstroming te vertragen. In de valleien en polders komt tijdelijke berging in beeld. Dat voorkomt dat de hele opdracht bij de laagst gelegen percelen terechtkomt. Infiltratie is echter niet op iedere plaats even haalbaar. Een bodem die al verzadigd is, neemt weinig extra water op. Reliëf, doorlatendheid en drainage bepalen mee wat werkt. Daarom moeten maatregelen bovenstrooms en benedenstrooms in samenhang worden ontworpen. Een afzonderlijke ingreep kan lokaal nuttig zijn zonder het probleem van het hele stroomgebied op te lossen.

Wat de 2,8 miljoen euro precies betekent

De Provincie West-Vlaanderen ontvangt voor de IJzer- en Handzamevallei 800.000 euro voor procesregie en 2 miljoen euro aan investeringssubsidies. Het eerste bedrag dient voor de organisatie en begeleiding van het traject; het tweede voor concrete investeringen. Het gaat om middelen voor beide valleien samen. De provinciale aankondiging van 6 november 2026 noemt ook een totaal van 5,2 miljoen euro, maar dat omvat drie West-Vlaamse gebiedscoalities. De Mandelvallei en Westkustduinen–Langeleed behoren eveneens tot dat totaal. De selectie van de Vlaamse gebiedscoalities werd op 30 oktober bekendgemaakt. Een erkenning geeft toegang tot ondersteuning, maar vervangt geen plaatselijke projectbeslissing of vergunning.

Een bestaand overleg krijgt een volgende fase

Het gebiedsprogramma voor de IJzer- en Handzamevallei werd op 30 september 2022 door de partners goedgekeurd. Het bevat ongeveer zestig acties. Het strategische project omvat Poperinge, Alveringem, Vleteren, Lo-Reninge, Diksmuide, Houthulst, Kortemark en Staden. De recente erkenning bouwt dus voort op eerder werk. In het overleg hebben onder meer de provincie, gemeenten, waterbeheerders, polderbesturen, landbouworganisaties en natuurorganisaties een plaats. Het Valleienpact biedt een basis om hun opdrachten op elkaar af te stemmen. Dat overleg is nodig omdat geen enkele deelnemer alle gronden bezit, alle waterlopen beheert of alle beslissingen kan nemen.

Samenwerking op natuurpercelen biedt ervaring

Peter Bossu haalde de samenwerking tussen landbouwers en het Agentschap voor Natuur en Bos aan als een positieve ontwikkeling. Op natuurpercelen kan landbouwkundig beheer een taak vervullen in het behoud van graslanden. Maaien voorkomt dat terreinen verruigen; begrazing kan helpen om de vegetatie te beheren. Dat maakt landbouwers tot mogelijke beheerders van het landschap. De voorwaarden verschillen wel van een bedrijfsvoering die alleen op landbouwproductie is gericht. Maaidata, bemesting, waterstanden en begrazingsdruk moeten passen bij de natuurdoelen. De bruikbaarheid van zulke afspraken hangt voor de landbouwer ook af van de ligging van de percelen, de kwaliteit van het gras en de voorspelbaarheid van het gebruik.

Grondaankopen veranderen de mogelijkheden, maar lossen niet alles op

Peter Bossu wees op de bereidheid om verder te investeren in grondaankopen in de beschermde Handzamevallei. Eigendom kan terreinbeheerders ruimte geven om beheerafspraken op langere termijn vast te leggen. Toch maakt de aankoop van een perceel de waterhuishouding niet zelfstandig. Een natter ingericht terrein kan gevolgen hebben voor de buur, terwijl water van elders blijft toestromen. Grondaankoop en waterbeleid zijn daarom verschillende instrumenten die op elkaar moeten aansluiten. Voor landbouwbedrijven kan de beschikbaarheid van grond bovendien gevolgen hebben voor hun bedrijfsvoering. Het debat vraagt dus zowel aandacht voor natuurdoelen als voor eigendom, gebruik en de positie van de betrokken bedrijven.

Een maatschappelijk voordeel kan een individuele kost veroorzaken

Wanneer een perceel tijdelijk water bergt, kunnen woningen elders daar voordeel van hebben. Voor de gebruiker van die grond kan dezelfde maatregel een latere maaibeurt, een moeilijkere toegang of een opbrengstverlies betekenen. Dat verschil in verdeling verdient een plaats in de afspraken. Een algemeen beroep op het belang van waterveiligheid beantwoordt nog niet de vraag wie een concrete kost draagt. Waar vergoedingen of beheerovereenkomsten nodig zijn, moeten de voorwaarden vooraf duidelijk zijn. Ook de vaststelling van schade en de verantwoordelijkheid voor het beheer vragen afspraken. Zulke duidelijkheid helpt voorkomen dat landbouwers pas na uitvoering te weten komen wat een maatregel voor hun percelen betekent.

Waarom landbouwers ook belang hebben bij waterbewaring

Te natte grond kan werkzaamheden verhinderen. Te droge grond kan de groei van gewassen beperken en de behoefte aan beregening vergroten. Een landbouwbedrijf kan dus op verschillende momenten met tegengestelde problemen worden geconfronteerd. Dat maakt een eenvoudig debat tussen voorstanders van afwatering en voorstanders van vernatting weinig bruikbaar. De vraag is welke waterbeschikbaarheid bij welke teelt, bodem en periode past. Peter Bossu wees erop dat landbouw en natuur vroeg de gevolgen van veranderende weersomstandigheden ondervinden. Die gedeelde kwetsbaarheid kan samenwerking ondersteunen, zolang de verschillen tussen bedrijven en percelen worden erkend. Een maatregel die voor het ene bedrijf haalbaar is, hoeft dat voor het andere niet te zijn.

Vogels vragen een beoordeling per soort en periode

Tijdens de infoavond behandelde Koen Devos de evolutie van het vogelbestand. De Handzamevallei behoort tot het Europese vogelrichtlijngebied IJzervallei. Graslanden, rietkragen en natte laagten bieden er ruimte aan broedende vogels en aan soorten die tijdens de trek neerstrijken of in de koude maanden verblijven. Die groepen stellen niet dezelfde eisen. Veel vogels tijdens een periode met hoog water betekenen niet automatisch een goed broedresultaat later in het jaar. Voor een beoordeling zijn gegevens nodig over soort, periode, broedparen en broedsucces. Peter Bossu zag in aangepast beheer kansen voor de terugkeer van vogels en andere dieren. De omvang en duurzaamheid van die ontwikkeling moeten uit de tellingen blijken.

Ook planten reageren op het beheer van bodem en water

Floris Verhaeghe besprak de toestand en de mogelijkheden van de flora. Voor graslandplanten zijn vocht, voedselrijkdom, bodem en beheer bepalend. Alleen het waterpeil wijzigen is daarom geen garantie op soortenrijker grasland. Maaien en het afvoeren van maaisel kunnen eveneens een rol spelen. De uitgangssituatie verschilt van perceel tot perceel, waardoor herstel ook in een verschillend tempo kan verlopen. Vogels en planten kunnen baat hebben bij dezelfde ingreep, maar hun behoeften vallen niet altijd samen. Een beoordeling van de vallei vraagt daarom zowel botanische opvolging als vogeltellingen. Een terrein kan voor één groep verbeteren terwijl een andere groep nog weinig verandering laat zien.

Waterkwaliteit bepaalt mee wat met water mogelijk is

Water vasthouden zegt op zichzelf niets over de kwaliteit ervan. Voor landbouw, natuur en drinkwaterproductie is ook van tel welke stoffen het water bevat. Een grotere voorraad is niet voor iedere toepassing bruikbaar wanneer de kwaliteit tekortschiet. Het beleid moet daarom beschikbaarheid en kwaliteit samen bekijken. Dat vraagt aandacht voor wat bovenstrooms in de waterlopen terechtkomt en voor de omstandigheden waarin water wordt vastgehouden. Natuur kan bijdragen aan bepaalde zuiveringsprocessen, maar kan niet onbeperkt vervuiling verwerken. De bescherming van de vallei vraagt dus ook maatregelen aan de oorsprong van problemen. Anders krijgt het laagst gelegen gebied tegelijk water én de daarin aanwezige belasting te verwerken.

Verzilting maakt zoet water extra schaars

In de kustpolders bevindt zich van nature zout grondwater. Bij een tekort aan zoet water kunnen zoutconcentraties in waterlopen toenemen. Dat kan beregening, het drenken van vee en drinkwaterproductie bemoeilijken en schade veroorzaken aan zoetwaterorganismen. Peter Bossu waarschuwde dat verzilting de landbouw onder druk kan zetten. Hoe groot die druk is, verschilt per plaats, teelt en waterbron. Het is daarom te algemeen om zonder plaatselijke gegevens te stellen dat alle landbouw onmogelijk wordt. Metingen van geleidbaarheid en zoutgehalte helpen bepalen welk water bruikbaar is. Het bewaren van zoet water is in die omstandigheden zowel een landbouwvraag als een natuur- en watervraag.

De waarschuwing over grondwater verdient meetreeksen

Peter Bossu sprak over een verontrustende daling van het grondwaterpeil gedurende twintig jaar. Voor de Handzamevallei kan die uitspraak alleen nauwkeurig worden beoordeeld met plaatselijke gegevens. Ondiep grondwater reageert anders dan diepere watervoerende lagen. Neerslag, verdamping, drainage en onttrekkingen beïnvloeden de standen. Ook de duur van een tekort telt: een tijdelijke daling heeft andere gevolgen dan een langdurig laag peil. De Vlaamse kwetsbaarheid voor droogte biedt reden om waterbewaring ernstig te nemen, maar vervangt geen meting in het betrokken gebied. Goed beheer vraagt dus een antwoord op waar het water ontbreekt, hoe vaak dat gebeurt en welke gebruikers er hinder van ondervinden.

Water als nieuwe rijkdom van de Westhoek

Peter Bossu verwees naar OK Westhoek, zijn pleitrede uit 2000 voor het behoud van het groene en stille karakter van de streek. Daarin voorspelde hij dat voldoende en gezond water een schaars goed zou worden en conflicten over eigendom en gebruik zou veroorzaken. Tijdens zijn slotbeschouwingen legde hij de nadruk op de afhankelijkheid van ieder levend wezen van water. De IJzervallei en Handzamevallei bieden volgens hem een voordeel doordat ze grotendeels als open valleigebieden bewaard zijn gebleven. Die gedachte raakt aan een concrete beleidskeuze: ruimte die nu beschikbaar blijft voor water, hoeft later niet tegen hoge kosten opnieuw te worden vrijgemaakt. Het beheer ervan bepaalt wel hoe groot dat voordeel werkelijk wordt.

Een politiek debat verandert niets aan de beheeropdracht

Peter Bossu uitte tijdens zijn tussenkomst kritiek op Jean-Marie Dedecker en diens boek Het evangelie van de angst. Hij verzette zich tegen de voorstelling van milieubeschermers als tegenstanders van vooruitgang. Die polemiek maakt deel uit van zijn politieke beoordeling. Voor de Handzamevallei blijft de praktische opdracht dezelfde, ongeacht de toon van het debat: waterstanden opvolgen, risico’s berekenen en maatregelen afspreken. De gegevens over droogte, regenval en landgebruik moeten daarbij zwaarder wegen dan persoonlijke kwalificaties. Een verschil van mening over klimaatbeleid ontslaat beheerders evenmin van de plicht om plaatselijke kosten, effecten en alternatieven te onderzoeken.

Waar de 51 euro vandaan komt

De uitspraak dat een euro voor natuurherstel tot 51 euro kan opleveren, kwam ook in de slotbeschouwingen aan bod. Het getal heeft een bestaande onderzoeksbasis, maar geldt niet automatisch voor de Handzamevallei. Een sociaaleconomische analyse door VITO, bekendgemaakt in mei 2025, onderzocht Kastanjebos in Herent, Demerbroeken in Scherpenheuvel-Zichem en Plateau des Tailles in de Ardennen. De bekendgemaakte maatschappelijke baten bedroegen respectievelijk tot 51, 8 en 25 euro per geïnvesteerde euro. De Handzamevallei was geen onderzochte locatie. Het hoogste bedrag kan daarom niet als vast rendement op de aangekondigde subsidies worden toegepast.

Een berekende baat is geen terugbetaling aan de investeerder

Bij maatschappelijke baten kan het gaan om vermeden schade, waterzuivering, koolstofopslag, recreatie en gezondheid. Een deel daarvan verschijnt niet als inkomen op een rekening. Een bewoner kan schade vermijden, een overheid kan uitgaven besparen en een recreatieondernemer kan extra bezoekers krijgen, terwijl de terreinbeheerder de onderhoudskosten draagt. Ook de gekozen looptijd en aannames beïnvloeden het resultaat. Voor de Handzamevallei zou een afzonderlijke berekening nodig zijn die investeringen, beheer, landbouweffecten en verwachte voordelen samen onderzoekt. De studies elders laten zien welke soorten baten mogelijk zijn. Ze leveren geen garantie voor iedere maatregel in een ander gebied.

Ook niets doen heeft gevolgen

Peter Bossu verdedigde de gedachte dat niets doen de duurste keuze kan zijn. Uitstel kan inderdaad kosten veroorzaken wanneer schade blijft optreden of wanneer geschikte ruimte verloren gaat. Toch moet ook die vergelijking concreet worden gemaakt. Niet iedere ingreep levert dezelfde bescherming op en sommige maatregelen kunnen ongewenste gevolgen elders veroorzaken. De zinvolle vergelijking gaat daarom tussen haalbare opties, inclusief onderhoud van bestaande voorzieningen, gerichte aanpassingen en herstel van natuurlijke functies. Kosten die jaarlijks terugkeren moeten worden meegeteld. Een eenmalige investering kan goedkoop lijken, maar langdurig beheer vragen. Een maatregel met een hogere beginkost kan op termijn gunstiger uitvallen. Zonder die vergelijking blijft een oordeel over de goedkoopste keuze voorlopig.

Van erkenning naar uitvoering zitten verschillende beslissingen

De Blue Deal-erkenning geeft het traject middelen en bestuurlijke aandacht. Daarna moeten projecten worden uitgewerkt. Afhankelijk van de ingreep zijn terreinonderzoek, overleg, toestemming van eigenaars, vergunningen en aanbestedingen nodig. Niet elk onderdeel kan op hetzelfde moment beginnen. Peter Bossu zag in de erkenning een reden om vooruit te kijken en bedankte Marjan Dewulf en haar collega’s voor het bereikte overleg. De uitvoering zal zichtbaar worden in concrete afspraken en werken. Voor bewoners en grondgebruikers moet daarbij duidelijk blijven welke maatregelen al beslist zijn, welke nog worden onderzocht en waar ze hun opmerkingen kunnen inbrengen.

Drie richtingen die het gebied kan uitgaan

Een gunstige ontwikkeling ontstaat wanneer ingrepen bovenstrooms de afvoer vertragen, lagere gronden op geschikte momenten water bergen en landbouwers vooraf werkbare afspraken krijgen. Een trager verloop ontstaat wanneer studies en overleg vorderen, maar grondposities, vergunningen of uitvoeringskosten de werken beperken. Een ongunstige ontwikkeling dreigt wanneer losse projecten onvoldoende op elkaar aansluiten of wanneer betrokkenen het vertrouwen in het overleg verliezen. Dat zijn mogelijke richtingen, geen voorspellingen met berekende kansen. Welke richting dichterbij komt, blijkt uit besluiten, uitvoeringsplannen, afspraken met gebruikers en meetresultaten. De mate waarin partijen hun verantwoordelijkheden nakomen is daarbij evenzeer van tel als het beschikbare budget.

Wat een meetbaar resultaat zou zijn

Voor waterbeheer moet zichtbaar worden hoeveel extra ruimte beschikbaar komt, wanneer die gebruikt kan worden en wat dat doet met het overstromingsrisico. Bij droogte telt hoe lang water beschikbaar blijft en voor welke toepassing. Voor natuur gaat het om de toestand van leefgebieden en de ontwikkeling van soorten. Landbouwers moeten kunnen beoordelen wat er verandert aan bereikbaarheid, beheer en opbrengst. Die resultaten vragen een vastgelegde uitgangssituatie. Zonder metingen vóór een ingreep is het moeilijk te bepalen wat nadien door het project is veranderd en wat door het weer of andere omstandigheden komt. Ook minder gunstige uitkomsten moeten worden opgevolgd, zodat het beheer kan worden bijgestuurd.

Open vragen die nu om een plaatselijk antwoord vragen

De aangekondigde middelen en het bestaande overleg geven het gebied mogelijkheden. Nog uit te klaren zijn de precieze verdeling van de investeringen, de planning per deelgebied en de gevolgen voor afzonderlijke percelen. Ook de bescherming bij uitzonderlijke neerslag, de afspraken over beheer en eventuele vergoedingen vragen een antwoord in de uitwerking. Voor uitspraken over soortenherstel zijn recente meetreeksen nodig. Voor het economische rendement is een plaatselijke berekening nodig. Die open punten doen niets af aan het belang van de behouden ruimte. Ze bepalen hoe die ruimte wordt gebruikt en hoe eerlijk de lasten en voordelen worden verdeeld.

De Handzamevallei is grotendeels open gebleven. Dat is een uitgangspositie die niet onbeperkt kan worden vervangen door technische werken elders. De avond van 12 november liet zien dat natuurbeheerders, landbouwers en overheden ervaring en plannen hebben om ermee verder te werken. De 2,8 miljoen euro voor de IJzer- en Handzamevallei samen kan daarbij helpen. De doorslag valt op het terrein: bij het waterpeil naast een landbouwperceel, de ruimte die bij hevige regen beschikbaar blijft en de afspraken waarop bewoners en gebruikers kunnen rekenen.

Andy Vermaut

+32499357495

Wil je de onafhankelijke journalistiek van indegazette.be ondersteunen?

Iedere dag zetten we ons in om nieuws, reportages en verhalen te brengen uit België, Europa en de rest van de wereld. Iedere vrijwillige bijdrage helpt ons om dit journalistieke werk voort te zetten.

Steunen kan via Ko-fi en Buy Me a Coffee.

Hartelijk dank voor je vertrouwen en je steun aan indegazette.be.

Andy Vermaut
indegazette.be