Een dag eerder stond in Kiev centraal hoe Oekraïense journalisten oorlog onderzoeken. Op 9 september verplaatste die journalistieke reis zich naar plaatsen die zelf deel zijn geworden van de geschiedenis die zij onderzoeken. Irpin was de eerste halte. Daarna wachtte Bucha.
“Niet schieten, dat is mijn papa”: David Van de Steen brengt in Oudenburg het bloedigste hoofdstuk van de Bende van Nijvel akelig dichtbij 9 september 2026 Op maandag 14 september 2026 wordt Ipso Facto in Oudenburg het decor voor een getuigenis die veel verder gaat dan een klassieke lezing over een van de grootste Belgische
Ik vertrok naar Oekraïne als journalist met vragen over onderzoeksjournalistiek in oorlogstijd. Na enkele dagen heb ik er veel vragen bij gekregen. Hoe schrijf je over onderhandelingen terwijl drones blijven vliegen? Hoe blijf je afstand bewaren wanneer je namen van gesneuvelden voor je ziet? Hoe voorkom je dat medeleven je kritische blik aantast, zonder menselijk leed tot een voetnoot te reduceren? Ik heb daar geen gemakkelijke antwoorden op. Wat ik wel weet, is dat ik na alles wat ik hier gezien heb veel minder geduld heb met simplistische vredesformules. Wie vrede wil, moet verder kijken dan het moment waarop wapens zwijgen. De echte vraag begint daarna: kan een gezin in Kiev, Kharkiv, Odesa, Slovyansk of een andere Oekraïense stad ervan uitgaan dat zijn kinderen veilig zullen opgroeien? Als het antwoord daarop niet geloofwaardig is, dan is het akkoord misschien een wapenstilstand. Maar vrede is het nog niet.
Vanuit Kiev: onderhandelen over vrede terwijl de oorlog boven ons blijft vliegen Read More »
Momenteel doet die frontlijn dat veel minder overtuigend dan de Russische publieke boodschap suggereert. Dat betekent niet dat de oorlog beslist is. Het betekent wel dat deadlines, kaarten en militaire realiteit niet als hetzelfde mogen worden behandeld.
Vanuit Kiev: Russische rekensom voor Donetsk schuift theoretisch door tot 2032 Read More »
Een stad die op papier is ingenomen maar in werkelijkheid door de tegenpartij wordt gecontroleerd, verandert niets aan de werkelijke frontlijn. Svyatohirsk toont daarmee hoe belangrijk geolocatie, controleerbare beelden en meerdere onafhankelijke gegevensstromen zijn. In deze oorlog wordt niet uitsluitend gevochten om grond. Er wordt ook gevochten om de beschrijving van die grond.
Vanuit Kiev: video uit Svyatohirsk zet Russische terreinclaim onder zware druk Read More »
Een tutje aan een boom hangen lijkt een klein gebaar, maar voor een kind kan het een duidelijke stap zijn. In Vladslo krijgt dat moment nu een vaste plaats. Wie er zijn tutje achterlaat, neemt bovendien een bibliotheekbonnetje en een knuffelbeertje mee naar huis.
Tweede Tu(u)tjesboom geeft kinderen in Vladslo een plek om hun tutje achter te laten Read More »
Na Slidstvo.Info gingen de gesprekken verder aan tafel met journalisten die oorlog onderzoeken 8 september 2026 De deur van Slidstvo.Info viel achter ons dicht, maar in mijn hoofd bleef de redactie gewoon doorgaan. De schermen. De dossiers. De vragen. De constante spanning tussen wat iemand beweert en wat werkelijk bewezen kan worden. Buiten was het
Achter de deuren van Slidstvo.Info wordt oorlog onderzocht terwijl hij buiten nog bezig is 8 september 2026 Een paar minuten eerder stond ik nog tussen de zichtbare littekens van de oorlog. Vernietigd Russisch militair materieel. Namen en gezichten op een herdenkingsmuur. Burgerwijken waar raketaanvallen hun sporen hadden achtergelaten. Beelden die je normaal op een scherm
Vernietigde pantservoertuigen en raketsporen maakten van Kiev zelf mijn eerste journalistieke dossier 8 september 2026 Ik had de beelden gezien. Natuurlijk had ik ze gezien. Zoals miljoenen anderen. Uitgebrande voertuigen. Verwrongen staal. Gebouwen die na een raketaanval niet meer op gebouwen lijken. Namen van gesneuvelden. Foto’s. Kaarten. Video’s. Nieuwsbeelden die je aanklikt, bekijkt en daarna
En ik? Ik voelde het zweet nog steeds. Ik voelde mijn hart. Ik voelde de spanning. Maar ik voelde vooral één gedachte die zich steeds dieper vastzette. Ik was hier. En vanaf nu moest ik goed kijken. Want wat ik zou schrijven, mocht geen roman worden. De werkelijkheid was al huiveringwekkend genoeg.
