L’ikigaï op Filmfestival Oostende
22 januari 2026
De Belgische langspeelfilm L’ikigaï van regisseuse Gwenny Nurtantio is geselecteerd voor het Filmfestival Oostende 2026. Deze debuutfilm, geproduceerd zonder subsidies en met een budget onder 25.000 euro, beleeft zijn avant-première op woensdag 4 februari 2026 om 17.15 uur in De Grote Post in Oostende. De film behandelt thema’s als zingeving in werk, Aziatische diaspora, feminisme en neurodiversiteit, en is gebaseerd op een boek over werkverbetering.
Synopsis
Lynn Sumarni, een 25-jarige Euraziatische ingenieur, zoekt naar haar ikigai, het Japanse begrip voor levensmissie. Ze confronteert met humor de absurditeiten van de professionele wereld. Tussen doelloze vergaderingen en surrealistische modeshows verkent ze op tedere maar kritische wijze hoe ze haar plaats opnieuw kan innemen. Haar reis vormt een oproep om risico’s te nemen, een eigen weg in te slaan en het leven te waarderen op persoonlijke voorwaarden.
Regisseur en productie
Gwenny Nurtantio, geboren in 1995 in Brussel met Sino-Indonesische roots, is autodidact regisseuse, auteur en keynote speaker. Ze studeerde handelsingenieur aan de Solvay VUB en woont nu in Oostende. Voor L’ikigaï nam ze meerdere rollen op zich: scenario, regie, fotografie en montage. Ze leerde deze vaardigheden in één maand via YouTube en ChatGPT. De film ontstond uit een familiebrainstorm in juli 2025, na de publicatie van het boek Il en faut peu pour travailler mieux, geschreven met haar zus Yoneko en moeder Marie-Louise Bruyère. De productie liep via de familiale vzw Nurtantio Projects, met Yoneko als producente. Het hele gezin droeg bij: Marie-Louise aan regie-assistentie en Wahyudi aan logistiek. Met 150 deelnemers, waaronder veel Oostendenaars, en opnames op locaties als de dijk, KAAP, Rock Strangers en Altar, kwam de film tot stand zonder subsidies. Merken als Maison Dandoy, Kidywolf en Drink a Flower boden steun via product placement. Gwenny benadrukt dat kleine bijdragen een groot effect hadden.
Zoektocht naar zingeving in werk
De film bekritiseert bullshit jobs en de uitputting in de arbeidsmarkt. Lynn doorkruist banen die tonen hoe energie vaak gaat naar controle in plaats van creatie. Personages als Chantal na haar burn-out, ingenieurs Philippe en Greg, en een scrum master illustreren dit. Generatiekloven komen aan bod, met opmerkingen over jongeren die niet willen werken en het Rodekoninginparadox: rennen om stil te staan. De film hekelt ook het schoolsysteem als voorbereiding op werk. Lynn kiest uiteindelijk haar eigen pad, wat kijkers aanzet om verwachtingen te bevragen en verlangens te volgen. Chantal droomt van bijen beschermen maar voelt zich vast door materiële bezittingen.
Verhalen uit Aziatische diaspora
L’ikigaï pleit voor betere representatie van Aziatische personages. De vader, gespeeld door A’an Yayak, is aantrekkelijk en niet stereotiep. Lynn ervaart misplaatstheid overal, van school met blonde leerlingen tot kantoren met mannen in pak. Humor onthult clichés zoals verwarring met andere Aziaten, foute uitspraak van Sumarni als Surimi, en opmerkingen over Azië tijdens lunch. De culturele mix opent tot diversiteit, met talen als Frans, Engels, Indonesisch en West-Vlaams. De familie spreekt twee talen, wat zelden in films voorkomt. Bedrijfs-Engels wordt bekritiseerd als masker voor leegte. De slotknipoog naar Afrika als nieuwe Silicon Valley daagt stereotypen uit.
Feminisme
De film toont een vrouwelijke protagonist die haar ikigai zoekt, niet mannelijke bevestiging. Relaties met vrouwen zoals haar zus, grootmoeder en gepensioneerden in Oostende staan centraal. Lynn draagt warrig haar als reactie op reductie tot uiterlijk, maar hecht waarde aan kleding. Haar zelfbeeld botst met idealen tijdens een modeshow. Fotografie vermijdt male gaze. Een scène waar kind- en volwassen Lynn elkaar fotograferen roept vragen op over zelfperceptie. In 2075 veranderen genderrollen in schoonheid, met opgemaakte mannen. Traditionele relaties en moederschap worden ironisch bekeken, zoals in de kinderwagenscène. Lynn mislukt in relaties maar suggereert evenwichtige ouderschapsverdeling. De vader lakt nagels en doet huishouden, niet stereotiep.
Neurodiversiteit
Neurodiversiteit omvat autismespectrum, hoogbegaafdheid, multipotentieel denken, hyperactiviteit en dysstoornissen. De film sensibiliseert subtiel via scènes als Scrabble of snoepjes tellen op Sinterklaas, fijner dan extremen zoals in Rain Man. Lynn erkent haar multipotentiële karakter en vindt een passend pad, wat inspireert.
Interview met regisseuse Gwenny Nurtantio
Gwenny ziet regie als haar dertiende job na carrières in stage, management, mode en farma. Ze leerde het vak met ChatGPT, bijgenaamd Jipiti. De film combineert haar multipotentiële interesses in schrijven, fotografie, dans en muziek. Zonder budget bewees ze zich via netwerk en kleine bijdragen. Familie deed meerdere taken; 150 mensen hielpen, inclusief 70-plussers als rebellen. Oostende bracht geluk, met een dubbele regenboog op set. De film was intens, met impostersyndroom en therapie nadien voor verwerking. Montage maakte het optimistisch. Dank gaat naar Marie Phan als Lynn. Ondanks eed nooit meer te filmen, startten ze Film 2.
Interview met actrice Marie Phan
Marie beschrijft Lynn als hongerig naar zoektocht, met adem als basisbehoefte, als koorddanseres in beweging. Het scenario raakte haar door herkenning in falend onderwijs en werk. Een anekdote is de achtervolgingsscène met gekke energie. Spelen met zus Julie was plezier. Opnames verliepen vlot ondanks debuut, met hartelijkheid. Mooiste momenten: eerste en laatste dag. De film geeft moed om te heruitvinden en lucht om leven te kiezen.
Cast en team
Marie Phan speelt Lynn Sumarni. David Jeanmotte is tv-presentator, Clément Corrillon Hippolyte en componeerde muziek. Sylvie Honoré is leraar Frans, Julien Lanquetin scrum master, Eric Cyuzuzo Diego, Laura Liberatore Madame, A’an Yayak papa. Technisch: Gwenny Nurtantio voor scenario, regie, fotografie; Yoneko productie; Clément Grumberg geluid; Marie-Louise en Wahyudi regie. Muziek door meerdere artiesten. Volledige cast omvat vele figuranten.
Dankbetuigingen
Dank aan Alexandre Helson en Léa Dupuis van Maison Dandoy voor koekjes. Stéphanie Reniers en Julie Fossion van Gentis voor ruimte. Christophe Vanoerbeek en Cédric Laurensis van Bruxelles Mobilité voor kantoren. Abt Jean-Luc Maroy en anderen voor nepbegrafenis in Église du Sablon. École Sainte-Anne voor klas. Résidence Jean Van Aa voor locatie. Manège du Possible voor dieren. CBO Jette en Fanny Campion. KAAP Kaffee Oostende en Eva Vandenhende. Minh-Dai Huynh, Narcis Dragomir en André De Roy voor decors. Olivier Van Cauwelaert en anderen voor voeding. KIDYWOLF voor speelgoed. Laura en Anne voor kleding. Studio Le Labeur voor ruimte. Arne Quinze en Kris Martin voor kunstwerken. Nicolas Delahousse voor ondertitels. Frank Vuylsteke voor vormgeving. Dominique Deruddere, Steve Tran en anderen voor advies.
Technische details
Originele titel L’ikigaï, internationaal Ikigai. Formaat: kleur, digitaal, DCP 4K, 2,39:1, 5.1 geluid. Taal: Frans met Indonesisch, Engels, West-Vlaams; ondertitels NL/EN. Genre: tragikomische dramedy.
Bronnen:
Nurtantio Projects
Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel)
