Lotfi Amine Hachemi licht internationale betekenis van 16 mei toe in Zuid-Korea

6 augustus 2026

Lotfi Amine Hachemi heeft op donderdag 6 augustus 2026 in Zuid-Korea een afzonderlijke presentatie gegeven over 16 mei, de Internationale Dag van het Samenleven in Vrede. De uiteenzetting volgde op het overleg met vredeseducatoren, maar vormde een zelfstandig onderdeel met een eigen onderwerp en doelstelling. Lotfi Amine Hachemi sprak over onderwijs, jongeren, culturele verscheidenheid, geloof, media, internationale samenwerking en economische kansen. Centraal stond zijn overtuiging dat vrede niet beperkt mag blijven tot verklaringen van regeringen en internationale instellingen. Samenleven in vrede moet volgens Lotfi Amine Hachemi zichtbaar worden in scholen, gezinnen, steden, organisaties en dagelijkse contacten tussen mensen.

Een internationale dag met een concrete opdracht

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties riep 16 mei uit tot de Internationale Dag van het Samenleven in Vrede. De resolutie werd op 8 december 2017 zonder stemming aangenomen nadat Algerije het voorstel had ingediend. De jaarlijkse dag wil vrede, verdraagzaamheid, inclusie, begrip en solidariteit bevorderen. Lotfi Amine Hachemi plaatste zijn presentatie binnen die internationale geschiedenis, maar legde vooral de nadruk op wat na de goedkeuring van zo’n dag moet gebeuren. Een datum op de kalender heeft volgens zijn redenering pas betekenis wanneer scholen, organisaties, overheden en inwoners er concrete initiatieven aan koppelen.

Niet alleen vrede maar samenleven in vrede

Lotfi Amine Hachemi maakte tijdens de presentatie een duidelijk onderscheid tussen spreken over vrede en leren samenleven in vrede. Een vredesboodschap kan algemeen blijven. Samenleven vraagt dagelijkse keuzes. Mensen moeten leren omgaan met andere overtuigingen, culturele gewoonten en levenswijzen. Het doel is niet dat iedereen hetzelfde denkt of dezelfde tradities volgt. Het gaat erom dat verschillen niet automatisch leiden tot uitsluiting, belediging of geweld. Volgens Lotfi Amine Hachemi begint die aanpak bij respect. Iemand kan zijn eigen geloof of levensbeschouwing behouden zonder die van een ander aan te vallen. Hetzelfde geldt voor culturele identiteit. Mensen hoeven hun afkomst niet te verbergen om met anderen te kunnen samenwerken.

Onderwijs als eerste fundament

Onderwijs nam een centrale plaats in de presentatie in. Lotfi Amine Hachemi verwees naar religieuze en filosofische tradities waarin kennisverwerving als een eerste opdracht wordt beschouwd. Hij stelde dat duurzame vrede moeilijk haalbaar is wanneer kinderen en volwassenen onvoldoende toegang hebben tot onderwijs. Onderwijs geeft mensen niet alleen vakkennis. Het leert hen ook vragen stellen, informatie beoordelen, verantwoordelijkheid opnemen en het standpunt van anderen begrijpen. Een vredescultuur kan volgens Lotfi Amine Hachemi daarom niet uitsluitend via toespraken of jaarlijkse plechtigheden worden opgebouwd. Ze moet worden opgenomen in opleidingen, scholen en vormingsprogramma’s.

Jongeren onder achttien jaar als prioriteit

Lotfi Amine Hachemi omschreef jongeren tijdens zijn presentatie uitdrukkelijk als mensen jonger dan achttien jaar. Daarmee wilde Lotfi Amine Hachemi duidelijk maken dat beleid voor jongeren niet mag worden beperkt tot jongvolwassenen die al zelfstandig deelnemen aan het openbare leven. Kinderen en tieners hebben eigen rechten en eigen noden. Zij zijn bijzonder kwetsbaar voor armoede, uitbuiting, geweld, drugscriminaliteit en gebrekkige toegang tot onderwijs. Wanneer een samenleving pas ingrijpt nadat jongeren volwassen zijn geworden, komt de hulp vaak te laat. Vredeseducatie moet daarom beginnen op een leeftijd waarop waarden, gedrag en sociale vaardigheden nog sterk worden gevormd.

Ouders en opvoeders dragen een zware verantwoordelijkheid

In de uiteenzetting werd ook gesproken over de rol van ouders en opvoeders. Lotfi Amine Hachemi stelde dat kinderen hun eerste lessen over respect, gedrag en verantwoordelijkheid thuis krijgen. Onderwijsinstellingen kunnen die opvoeding ondersteunen, maar niet geheel vervangen. Wanneer ouders door armoede, lange werktijden of sociale problemen weinig tijd hebben, kunnen kinderen zonder voldoende begeleiding opgroeien. Lotfi Amine Hachemi koppelde dit aan bredere maatschappelijke veranderingen. In veel gezinnen werken beide ouders en brengen jongeren een groot deel van hun tijd alleen of online door. Dat maakt de rol van scholen, jeugdorganisaties en buurtgerichte initiatieven nog belangrijker.

De Maison de la Paix in Almere als praktijkvoorbeeld

Lotfi Amine Hachemi verwees tijdens zijn presentatie naar een vredesinitiatief in Nederland. De Maison de la Paix (Vredeshuis) in Almere werd op 4 juni 2016 opgericht en werkt rond broederschap, onderwijs voor een vredescultuur en samenleven. Het Nederlandse voorbeeld laat zien dat een internationale vredesdag ook een vaste plaats kan krijgen waar opleidingen, ontmoetingen en activiteiten worden georganiseerd. Het gaat daarbij niet alleen om een jaarlijks evenement op 16 mei. De achterliggende gedachte is dat vredeswerk gedurende het hele jaar moet doorgaan.

Academies en scholen voor vrede

De ambitie van Lotfi Amine Hachemi reikt verder dan één locatie. Tijdens de presentatie sprak Lotfi Amine Hachemi over academies en scholen waar mensen korte of langere opleidingen kunnen volgen. Zulke initiatieven kunnen zich richten op kinderen, leerkrachten, maatschappelijke organisaties, beleidsmakers en andere geïnteresseerden. De inhoud kan verschillen volgens de plaatselijke situatie, maar onderwijs, vreedzame communicatie en respect voor verschillen blijven centrale onderdelen. De plannen bevinden zich op verschillende plaatsen nog in een voorbereidende fase. De presentatie gaf vooral de richting weer waarin het netwerk zich wil ontwikkelen. Er werd geen afgeronde internationale kalender of definitieve financiering voorgesteld.

Een netwerk zonder starre piramide

Lotfi Amine Hachemi gebruikte het beeld van een kring om zijn visie op samenwerking uit te leggen. Een klassiek piramidemodel legt de beslissingsmacht bovenaan. Een kring moet volgens Lotfi Amine Hachemi duidelijk maken dat verschillende deelnemers een gelijkwaardige bijdrage kunnen leveren. Wanneer één persoon tijdelijk minder actief is, kunnen anderen doorgaan. Het initiatief mag niet afhankelijk worden van één leider. Dat uitgangspunt vraagt wel heldere afspraken. Een netwerk zonder starre hiërarchie kan alleen functioneren wanneer verantwoordelijkheden, besluitvorming en financiële controle goed geregeld zijn. De presentatie ging vooral over het principe. De praktische bestuursvorm moet per project verder worden bepaald.

Culturele verschillen hoeven geen breuklijn te zijn

De internationale achtergrond van Lotfi Amine Hachemi speelde een duidelijke rol in de presentatie. Lotfi Amine Hachemi verwees naar Afrika en Europa en sprak over de verschillende identiteiten die één persoon tegelijk kan dragen. Iemand kan Algerijns, Afrikaans, Frans of Europees zijn zonder één onderdeel van die identiteit te moeten ontkennen. Dat uitgangspunt past bij het bredere doel van 16 mei. Samenleven in vrede betekent niet dat culturele verschillen verdwijnen. Het betekent dat mensen leren hoe zij met die verschillen omgaan zonder anderen als minderwaardig te behandelen. Onderwijs moet volgens Lotfi Amine Hachemi voorkomen dat kinderen alleen via stereotypen over andere bevolkingsgroepen leren.

Religieuze vrijheid met wederzijds respect

Ook religie kwam uitvoerig aan bod. Lotfi Amine Hachemi sprak vanuit zijn eigen soefistische achtergrond, maar plaatste de vrijheid van geloof binnen een breder beginsel. Ieder mens moet zijn religie of levensbeschouwing kunnen beleven, zolang de rechten van anderen worden gerespecteerd. Lotfi Amine Hachemi keerde zich tegen het beledigen van geloofsovertuigingen en tegen het gelijkstellen van een hele religie aan het geweld van extremistische groepen. Tegelijk maakte Lotfi Amine Hachemi duidelijk dat misbruik en geweld kritisch moeten kunnen worden besproken. Vredeseducatie moet ruimte maken voor open gesprekken zonder gelovigen of niet-gelovigen als één blok te behandelen.

Geen scheiding op basis van geslacht of afkomst

De scholen en academies die Lotfi Amine Hachemi voor ogen heeft, moeten toegankelijk zijn zonder uitsluiting op basis van geslacht, afkomst of culturele achtergrond. Het onderwijs staat centraal. Mannen en vrouwen moeten op voet van gelijkwaardigheid kunnen deelnemen. Ook mensen uit verschillende religieuze tradities moeten in dezelfde omgeving kunnen leren. Dat vraagt een duidelijke gedragscode en begeleiders die moeilijke gesprekken kunnen leiden. Open toegang alleen is onvoldoende wanneer deelnemers zich tijdens een activiteit niet veilig of gerespecteerd voelen. De praktische regels voor zulke opleidingen moeten daarom even zorgvuldig worden ontwikkeld als de inhoud.

Media als vierde macht in handen van burgers

Lotfi Amine Hachemi sprak daarnaast over de rol van media. Traditioneel wordt de pers de vierde macht genoemd, maar smartphones en sociale media hebben gewone burgers nieuwe mogelijkheden gegeven. Een foto, video of bericht kan binnen korte tijd een groot publiek bereiken. Dat kan misstanden zichtbaar maken en mensen bij maatschappelijke thema’s betrekken. Dezelfde middelen kunnen echter ook onjuiste informatie, haat en vernedering verspreiden. Vredeseducatie moet daarom ook mediageletterdheid omvatten. Jongeren moeten leren hoe zij bronnen controleren, beelden in hun juiste context plaatsen en begrijpen welke gevolgen een online publicatie voor anderen kan hebben.

De smartphone als kans en risico

Tijdens de presentatie waarschuwde Lotfi Amine Hachemi voor een leven waarin jongeren bijna voortdurend naar een scherm kijken en weinig rechtstreeks met elkaar spreken. Digitale platformen kunnen nuttig zijn, maar ze zijn ontworpen om de aandacht zo lang mogelijk vast te houden. Dat kan ten koste gaan van gesprekken binnen gezinnen, concentratie op school en deelname aan activiteiten buiten het internet. Lotfi Amine Hachemi pleitte niet voor een afwijzing van technologie. Dezelfde smartphone kan worden gebruikt om vredesprojecten bekend te maken, getuigenissen vast te leggen en jongeren uit verschillende landen met elkaar in contact te brengen. De centrale vraag is hoe het toestel wordt gebruikt en welke begeleiding jongeren daarbij krijgen.

Armoede en economische ongelijkheid als vredesvraagstuk

Voor Lotfi Amine Hachemi kan vredeswerk niet los worden gezien van economische omstandigheden. In verschillende Afrikaanse landen leven kinderen in armoede terwijl hun land over grote natuurlijke rijkdommen beschikt. Gebrek aan onderwijs, voedsel, huisvesting en werkgelegenheid kan sociale spanningen versterken. Lotfi Amine Hachemi sprak daarom ook over economische samenwerking en coöperatieve modellen. Wanneer mensen samen winkels, ambachten, scholen of diensten ontwikkelen, kunnen financiële middelen binnen een plaatselijke samenleving blijven circuleren. Dat kan gezinnen sterker maken en jongeren een alternatief geven voor uitbuiting of criminaliteit. Zulke economische modellen vragen uiteraard een afzonderlijke juridische en financiële uitwerking.

Bedrijven kunnen worden aangesproken op hun rol

Lotfi Amine Hachemi noemde tijdens de presentatie grote Zuid-Koreaanse ondernemingen als mogelijke gesprekspartners voor projecten rond jongeren en onderwijs. Het ging om een ambitie en niet om reeds gesloten overeenkomsten. Internationale bedrijven beschikken over middelen, technische kennis en opleidingsmogelijkheden. Zij kunnen sociale projecten ondersteunen, maar samenwerking moet transparant verlopen. Het moet duidelijk zijn welke bijdrage een onderneming levert en welke invloed daar eventueel tegenover staat. Vredeseducatie mag niet worden herleid tot commerciële promotie. De belangen van jongeren en onderwijs moeten het uitgangspunt blijven.

Internationale lobby als onderdeel van verandering

De presentatie liet zien dat Lotfi Amine Hachemi veel belang hecht aan politieke contacten en internationale instellingen. Een voorstel bij de Verenigde Naties bereikt de agenda niet zonder voorbereiding, diplomatie en steun van landen en organisaties. Lotfi Amine Hachemi beschreef hoe contacten met verkozen vertegenwoordigers, diplomaten en maatschappelijke organisaties kunnen bijdragen aan internationale erkenning. Die manier van werken vraagt geduld. Een resolutie is vaak het resultaat van jaren overleg. Na de stemming begint echter een nieuwe fase: de vertaling naar onderwijs, lokale activiteiten en blijvende samenwerking.

Een uitnodiging om zelf verantwoordelijkheid op te nemen

Lotfi Amine Hachemi stelde 16 mei niet voor als het eigendom van één persoon of organisatie. Steden, scholen, verenigingen en inwoners kunnen volgens Lotfi Amine Hachemi zelf initiatief nemen, zolang zij de doelstelling van samenleven in vrede respecteren. Dat kan gaan om een schoolproject, een gesprek tussen religieuze groepen, een jongerenactiviteit, een culturele bijeenkomst of een opleiding voor bemiddelaars. De datum kan als gemeenschappelijk aanknopingspunt dienen, maar de plaatselijke inhoud moet aansluiten bij concrete noden. De kwaliteit van het initiatief hangt daarbij niet af van de omvang. Een degelijk begeleid gesprek in een school kan maatschappelijk relevanter zijn dan een groot evenement zonder opvolging.

Zuid-Korea als plaats voor verdere contacten

De presentatie in Zuid-Korea bood Lotfi Amine Hachemi de gelegenheid om zijn ideeën voor te stellen aan mensen die zelf bij vredeseducatie betrokken zijn. Dat betekent nog niet dat er al een Zuid-Koreaans programma voor 16 mei is goedgekeurd. De uiteenzetting moet vooral worden gezien als een kennismaking en een uitnodiging tot verder overleg. Mogelijke websites, opleidingen, vertalingen en internationale contacten werden genoemd, maar moeten nog afzonderlijk worden onderzocht. Net als bij andere vredesprojecten bevindt een deel van deze plannen zich nog in een vroege fase.

Van internationale erkenning naar dagelijkse toepassing

De Internationale Dag van het Samenleven in Vrede heeft sinds 2017 een formele plaats op de kalender van de Verenigde Naties. De grotere opdracht blijft echter dezelfde: hoe wordt een internationale resolutie voelbaar in het leven van kinderen, gezinnen, scholen en steden? Lotfi Amine Hachemi gaf daar tijdens zijn presentatie geen kant-en-klaar antwoord op. Hij bracht wel verschillende onderdelen samen in één visie: onderwijs, jongerenrechten, culturele waardigheid, religieus respect, verantwoord mediagebruik en economische kansen. De verdere waarde van die visie zal afhangen van de manier waarop de voorstellen worden uitgewerkt, gefinancierd en lokaal toegepast.

Bronnen:
Presentatie van Lotfi Amine Hachemi in Zuid-Korea op 6 augustus 2026
Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, resolutie over de Internationale Dag van het Samenleven in Vrede
16mai.org, informatie over de Maison de la Paix in Almere en de Internationale Dag van het Samenleven in Vrede