“Nasser Al-Khelaïfi: een verontrustend detail in een doodvonniszaak”

29 maart 2025

Op donderdag 27 maart zond de Franse publieke omroep een speciale aflevering uit van haar onderzoeksprogramma, waarin de president van Paris Saint-Germain opnieuw in de schijnwerpers werd gezet – dit keer in verband met een zorgwekkende doodvonniszaak in Qatar.

Wekenlange aankondiging

Wekenlang had de zender deze grote onthulling aangekondigd. Verschillende voormalige medewerkers en schaduwadviseurs stemden ermee in om met de journalisten van het programma te spreken, en wierpen licht op de controversiële methoden die aan de machtige zakenman worden toegeschreven.

Een zakenman in opspraak

De president is al jaren verwikkeld in meerdere juridische controverses, maar een van de ernstigste betreft een zakenman die in 2020 307 dagen werd vastgehouden in Qatar, zonder eerlijk proces. Na zijn vrijlating werd hij bij verstek ter dood veroordeeld door de Qatarese autoriteiten.

Een opdracht die verkeerd afliep

Terug in 2018 werd deze zakenman naar verluidt ingeschakeld om het internationale imago van Qatar te verbeteren, met name in Frankrijk en Afrika – met steun van de PSG-president. Maar in een interview beschrijft hij hoe de situatie drastisch veranderde: “In 2018 namen mijn opdrachten een wending. Ik kreeg de taak om informatie te verzamelen over Qatarese investeringen in Europa en de verduistering van de rijkdom van het land. Ondanks mijn inspanningen bleven de autoriteiten passief. In november 2019 beëindigde ik de missie. Vervolgens werd ik in januari 2020 zonder uitleg gearresteerd door de Qatarese inlichtingendiensten.”

Beschuldigingen en ontkenning

Qatar beschuldigde hem later van pogingen om geheime informatie te verkopen aan een buitenlandse mogendheid – een aanklacht die hij altijd heeft ontkend. Hij heeft sindsdien een klacht ingediend, niet alleen tegen onbekende personen, maar ook tegen de advocaten van de PSG-president, die hij verdenkt van samenspanning met de Qatarese autoriteiten. Voor de president komt de zaak neer op niets meer dan een poging tot afpersing om grote sommen geld los te krijgen. Hij ontkent enige betrokkenheid bij de spionageveroordeling of het doodvonnis van de zakenman.

Familiebanden in twijfel

Toch blijven enkele verontrustende details hangen. Franse rechters merkten op dat het hoofd van de Qatarese gevangenis waar de zakenman werd vastgehouden dezelfde achternaam droeg als de PSG-president. “We zijn een zeer grote familie,” legde hij uit. “Hij is geen naaste neef, eerder een verre verwant. Ik ken hem persoonlijk, maar zie hem niet regelmatig.” Evenzo deelt de president van het Qatarese hof van beroep, dat het doodvonnis bekrachtigde, dezelfde achternaam. “Het is de eerste keer dat ik van hem hoor. Als hij dezelfde naam draagt, moet hij een verwant zijn, maar ik ken hem niet. Nogmaals, het is een zeer grote familie,” benadrukte de PSG-president.

Een wankel verhaal

Volgens een bron dicht bij de zaak wordt de officiële versie van de president steeds meer in twijfel getrokken, met meerdere inconsistenties die aan het licht komen. Hij beweert pas in mei 2020 op de hoogte te zijn gebracht van de detentie van de zakenman, toen een advocaat hem naar verluidt benaderde om een schikking te onderhandelen – een benadering die hij nu als afpersing beschrijft. Maar die tijdlijn klopt niet. De zakenman werd op 13 januari 2020 gearresteerd en naar verluidt onderworpen aan fysieke en psychologische marteling, samen met doodsbedreigingen. Het is moeilijk te geloven dat een Qatarese staatsminister, nauw verbonden met de chef van de inlichtingendienst van het land, maandenlang onwetend zou zijn gebleven.

Ontkenning volstaat niet meer

De verdediging van de president steunt op een fragiel verhaal: dat van een machtige man die zogenaamd niets zag, niets hoorde en niets wist. Wat duidelijk is, is dat ontkenning niet langer voldoende is. Terwijl de Franse justitie dieper graaft en getuigenissen zich opstapelen, begint het beeld van de charismatische zakenman – een visionair in de sport, maar schijnbaar onverschillig voor autoritaire excessen – barsten te vertonen.

EUreview