Van één koffer naar één miljoen hartjes: Patricia Haveman weigert weg te kijken

24 juli 2026

Duizend kleine hartjes reisden met Patricia Haveman mee naar Jalsa Salana in Zuid-Engeland. Een deel ervan was bestemd voor bezoekers, een afzonderlijke doos voor de vrijwilligers die achter de schermen duizenden mensen opvangen, begeleiden en verzorgen. De hartjes wegen bijna niets. De geschiedenis die Patricia Haveman eraan koppelt, weegt des te zwaarder. Achter die kleine symbolen liggen 62 bereisde landen, een internationale rondreis door 40 landen, hulp aan dakloze mensen, steun aan oorlogsslachtoffers, projecten voor kinderen en een missie die in 2015 officieel de naam Mundo Younido kreeg. Patricia Haveman begon niet met een groot kantoor, een ruim budget of een leger medewerkers. Ze begon met eigen geld, een oude koffer en een gedachte die haar na jaren reizen niet meer losliet: wie menselijk leed heeft gezien, kan niet blijven doen alsof het niet bestaat. “Ik heb echt gehuild om al die situaties”, zegt Patricia Haveman. “Ik dacht: ik wil hier iets aan doen. Al is het maar een heel klein stukje.”

Nederland heeft niet alle wijsheid in pacht

Patricia Haveman begon al op jonge leeftijd te reizen. Tussen haar late tienerjaren en haar midden dertig bezocht ze 62 landen. Aanvankelijk vloeiden die reizen voort uit haar werk en haar belangstelling voor andere landen en culturen. Gaandeweg veranderde haar manier van kijken. Patricia Haveman wilde niet langer alleen bekende plaatsen bezoeken of vanop afstand naar het dagelijkse leven kijken. Ze wilde weten hoe plaatselijke inwoners werkelijk leefden, wat mensen bezighield en welke werkelijkheid achter de gebruikelijke reisbeelden verborgen bleef. “Ik geloof niet dat Nederland als klein land alle wijsheid in pacht heeft”, zegt Patricia Haveman. “Als je al die gezichten en verhalen ziet, besef je hoeveel er van andere mensen te leren valt.” Patricia Haveman reisde met een open houding en merkte dat respect in zeer uiteenlopende landen op dezelfde manier werd herkend. “Als je mensen met respect behandelt, krijg je respect terug”, zegt Patricia Haveman. “Iemand kan anders denken, anders leven en dingen anders ervaren, maar de menselijkheid blijft.” Dat inzicht werd een belangrijke basis voor haar latere werk. Niet afkomst, functie of religie moest bepalen hoe iemand werd benaderd, maar het eenvoudige gegeven dat iedere persoon waardigheid bezit.

De pijn achter de reizen

De reizen toonden Patricia Haveman ook een werkelijkheid die niet na iedere vlucht kon worden achtergelaten. Ze zag armoede, mensen die op straat sliepen, kinderen zonder eerlijke onderwijskansen en arbeiders die nauwelijks iets terugzagen van de rijkdom die hun arbeid voortbracht. De indrukken stapelden zich op. Wat eerst afzonderlijke situaties leken, begon voor Patricia Haveman deel uit te maken van bredere maatschappelijke patronen. “Ik zag menselijk lijden, uitbuiting, pijn en armoede”, zegt Patricia Haveman. “Er waren zoveel situaties waarvan ik dacht: dit klopt niet. Ik voelde dat echt in mijn hart. Ik huilde erom.” Het reizen werd daardoor geen verzameling herinneringen, maar een opdracht. Patricia Haveman kon na verloop van tijd niet meer terug naar het leven dat zij voordien had geleid. “Je hebt te veel gezien”, zegt Patricia Haveman. “Dan kun je niet doen alsof je het niet weet. Je ziet dat er iets moet gebeuren.” Die uitspraak raakt de kern van haar levenskeuze. Weten brengt volgens Patricia Haveman een verantwoordelijkheid mee. Wie eenmaal heeft gezien hoe mensen leven, kan niet alle schuld doorschuiven naar overheden, instellingen of grote hulporganisaties. De vraag wordt persoonlijk: wat kan één mens doen met de tijd, kennis, middelen en contacten die al beschikbaar zijn?

De wereld is niet arm door toeval

Patricia Haveman spreekt zonder omwegen over de oorzaken van armoede. Ze beschouwt armoede niet uitsluitend als een gevolg van persoonlijke pech, een gebrek aan inzet of plaatselijke fouten. Tijdens haar reizen zag ze hoe internationale economische verhoudingen en politieke keuzes invloed hebben op de kansen van hele bevolkingsgroepen. “Er worden situaties door mensen gecreëerd”, zegt Patricia Haveman. “Je ziet dat de westerse wereld veel invloed heeft op het arm houden van Afrika en Azië. Niet iedereen is erbij gebaat dat de hele wereld werkelijk vooruitgaat.” Het is een stevige analyse, maar Patricia Haveman gebruikt die niet als reden om machteloos te blijven. Integendeel. Ze maakt een onderscheid tussen de systemen die mensen klein houden en de persoonlijke keuze om binnen de eigen mogelijkheden tegen die onverschilligheid in te gaan. “Je ziet ook het tegenovergestelde”, zegt Patricia Haveman. “Wanneer mensen elkaar wel helpen en met de juiste waarden werken, is er ontzettend veel mogelijk.” Patricia Haveman zag kinderen opnieuw naar school gaan, plaatselijke initiatieven groeien en jongeren uit arme buurten zelf andere mensen helpen. Dat veranderde ook haar kijk op hulpverlening. Mensen mogen volgens Patricia Haveman niet worden vastgezet in de positie van slachtoffer. Wie vandaag hulp nodig heeft, kan morgen zelf een ander ondersteunen.

Met eigen geld en een kleine koffer

Patricia Haveman wachtte niet tot iemand haar een opdracht gaf. Ze begon met eigen geld, eigen middelen en een kleine koffer. Per land onderzocht ze wat ze concreet kon betekenen. “Ik dacht: ik ga gewoon kijken wat ik kan doen”, zegt Patricia Haveman. “Dan is het maar één klein stukje. Maar dat ene stukje is er dan tenminste.” Die houding bracht haar onder andere naar New York, waar Patricia Haveman ongeveer een maand optrok met dakloze mensen. Ze deelde gratis maaltijden en water uit, maar bleef niet bij het overhandigen van voedsel. Ze maakte tijd voor gesprekken. “Het ging ook om menselijke gesprekken”, zegt Patricia Haveman. “Om mensen weer een beetje vooruit te helpen.” Voor Patricia Haveman is een mens op straat geen anoniem probleem dat met één maaltijd verdwijnt. Achter iedere persoon zit een geschiedenis. Er zijn relaties die zijn stukgelopen, banen die verloren gingen, psychische problemen, schulden, ziekte, geweld of andere gebeurtenissen die iemand stap voor stap naar de straat hebben gebracht. Een maaltijd kan noodzakelijk zijn, maar een gesprek kan iemand opnieuw het gevoel geven dat hij of zij nog meetelt. “Mensen hebben soms het gevoel dat iedereen langs hen heen kijkt”, zegt Patricia Haveman. “Dan kan één moment waarop iemand echt aandacht geeft al iets veranderen.”

Geen hulp zonder menselijke waardigheid

Patricia Haveman verzet zich tegen hulp die uitsluitend uit spullen bestaat. Een doos kleding kan nuttig zijn, maar de manier waarop die doos wordt samengesteld en overhandigd, bepaalt mee wat de ontvanger ervaart. “Je kunt pakketten maken alsof het een routineklus is”, zegt Patricia Haveman. “Dat willen wij absoluut niet. Ieder pakket wordt met liefde en zorg samengesteld.” Bij acties voor dakloze mensen in Amsterdam werden onder andere pakketten gemaakt voor ongeveer honderd personen. Daarin zaten kleding, dagelijkse benodigdheden en persoonlijke spullen. Patricia Haveman wilde dat elk pakket liet voelen dat iemand bewust aan de ontvanger had gedacht. “Er moet iets menselijks in zitten”, zegt Patricia Haveman. “Niet alleen spullen die iemand zelf niet meer wil. Het moet verzorgd zijn.” Die houding lijkt eenvoudig, maar raakt een gevoelig punt binnen liefdadigheid. Mensen in nood krijgen vaak wat anderen over hebben. Patricia Haveman draait de vraag om: zou de gever dit ook aan een familielid of goede vriend geven? Is het schoon, bruikbaar en met aandacht gekozen? Werd vooraf gevraagd wat werkelijk nodig is? “Het gaat niet alleen om geven”, zegt Patricia Haveman. “Het gaat om de manier waarop je geeft. De ander moet zijn waardigheid behouden.”

Mundo Younido kreeg in 2015 vorm

De afzonderlijke acties in verschillende landen leidden in 2015 tot de oprichting van Mundo Younido. De naam verwijst naar een wereld die mensen samen opbouwen. Patricia Haveman legt daarbij de nadruk op het woord “you”: iedere persoon heeft een eigen aandeel. “We creëren dit samen”, zegt Patricia Haveman. “Het gaat om een menswaardige wereld voor iedereen. Niet alleen voor een bepaalde groep, een bepaald land of een bepaalde religie.” Mundo Younido werd het kader waaronder verschillende projecten konden groeien. Sommige activiteiten richten zich op kinderen en onderwijs, andere op humanitaire hulp, vrede, dakloze mensen of het stimuleren van individuele talenten. Niet ieder land kreeg dezelfde werking. In sommige landen ontstonden langdurige projecten met plaatselijke medewerkers. In andere landen bleef het bij een toespraak, een ontmoeting of het planten van een eerste idee. Patricia Haveman ziet dat niet als een mislukking. “Soms geef je ergens een speech en plant je een zaadje”, zegt Patricia Haveman. “Je weet niet altijd meteen wat iemand daar later mee doet. Maar iemand kan daardoor wel anders gaan denken.”

Veertig landen in vijf jaar

Met de Profit for Humanity Tour bracht Patricia Haveman de missie van Mundo Younido naar 40 landen. Die rondreis vond plaats binnen een periode van ongeveer vijf jaar. Patricia Haveman reisde met haar oude koffer, haar hartjes en haar kenmerkende schoenen met vredestekens. “Als ik er nu op terugkijk, denk ik: hoe heb ik dat allemaal gedaan?”, zegt Patricia Haveman. “Veertig landen in enkele jaren is veel. Maar op dat moment was ik gewoon bezig met de volgende plaats en de volgende mensen.” De activiteiten verschilden sterk. In landen zoals Zambia en India kwamen uitgebreidere projecten tot stand. In andere landen ging het om lezingen, contacten met scholen, gesprekken met maatschappelijke organisaties of bijeenkomsten over vrede. In ongeveer tien landen kwam ook concrete humanitaire ondersteuning op gang. Patricia Haveman aanvaardt dat een internationaal initiatief niet overal dezelfde omvang kan hebben. “Het ene land heeft veel activiteiten, het andere land misschien één bijeenkomst”, zegt Patricia Haveman. “Maar ook daar kan iets beginnen. De eerste contacten zijn gelegd.”

De oude koffer als getuige

De oude koffer waarmee Patricia Haveman jarenlang reisde, staat inmiddels thuis als een meubelstuk. Ook de sneakers met hartjes en vredestekens kregen een vaste plaats. De schoenen reisden door tientallen landen en passeerden luchthaven na luchthaven. “Die schoenen hebben alles meegemaakt”, zegt Patricia Haveman. “Alle vluchten, alle landen, alle uitdagingen.” Voor Patricia Haveman hebben die versleten voorwerpen een grotere betekenis dan nieuwe spullen. Ze staan tegenover een samenleving waarin voortdurend wordt gekocht en vervangen. “We leven vaak in kopen, kopen en nog eens kopen”, zegt Patricia Haveman. “Maar die oude schoenen hebben een verhaal. Ze herinneren eraan dat het niet om bezit gaat, maar om wat iemand ermee doet.” De koffer vertelt hetzelfde verhaal. Er zat geen omvangrijke organisatie achter Patricia Haveman toen zij begon. Er was een vrouw die besloot haar eigen middelen te gebruiken en te vertrekken. “Als ik niet was begonnen, was het niet gebeurd”, zegt Patricia Haveman. “Dat klinkt eenvoudig, maar zo is het wel.”

Eén miljoen hartjes

Het Global Heart Project groeide uit tot een van de bekendste projecten van Mundo Younido. Patricia Haveman deelde persoonlijk ongeveer één miljoen kleine hartjes uit. Ze gaf ze aan kinderen, dakloze mensen, vrijwilligers, maatschappelijke leiders, religieuze vertegenwoordigers en toevallige voorbijgangers. De hartjes kwamen terecht in zeer uiteenlopende landen en omstandigheden. “Het hart is universeel”, zegt Patricia Haveman. “Het gaat niet om je rol, je titel, je afkomst of je relatie. We zijn allemaal mensen. We moeten het beste voor elkaar willen.” Het hartje staat voor Patricia Haveman ook voor het talent van de ontvanger. Mensen mogen volgens haar niet alleen vragen wat de wereld hun kan geven. Ze mogen ook onderzoeken wat zij zelf kunnen aanbieden. “Ontwikkel je talent, ontwikkel je kwaliteiten en zet die in voor een ander”, zegt Patricia Haveman. “Daar krijg je een rijkdom in je ziel voor terug. En de ander groeit er ook door.” Die wederkerigheid is essentieel. Mundo Younido wil geen permanente scheiding maken tussen helpers en mensen die geholpen worden. Iedereen kan op verschillende momenten beide rollen opnemen.

Twee vreemde reacties op één miljoen gebaren

Een miljoen hartjes uitdelen leverde bijna uitsluitend positieve reacties op. Patricia Haveman herinnert zich slechts enkele momenten waarop iemand het gebaar niet begreep. Eén persoon dacht dat het hartje een snoepje was. Een ander dacht dat het gekocht moest worden. Slechts één persoon reageerde uitgesproken afwijzend. Patricia Haveman kan er inmiddels om lachen. “Twee vreemde reacties op ongeveer één miljoen hartjes”, zegt Patricia Haveman. “Dat is eigenlijk niet veel.” Juist die verhouding sterkt Patricia Haveman in het idee dat mensen een eenvoudig teken van menselijkheid herkennen, ook wanneer zij een andere taal spreken of uit een andere cultuur komen. “Een dakloze persoon krijgt een glimlach”, zegt Patricia Haveman. “Een kind krijgt een glimlach. Ook mensen met een hoge functie reageren. Het hartje werkt bij alle leeftijden en culturen.” Patricia Haveman deelt aan bepaalde spirituele en maatschappelijke leiders een goudkleurig hart uit. Niet omdat zij als mens boven anderen zouden staan, maar omdat hun woorden veel mensen kunnen bereiken. “Wanneer iemand met invloed drie mensen aanzet om weer drie anderen te helpen, kan het snel groeien”, zegt Patricia Haveman.

Niet de titel, maar de manier van leven

Binnen Mundo Younido zoekt Patricia Haveman geen mensen die uitsluitend een indrukwekkende functie willen dragen. Landvertegenwoordigers en vrijwilligers moeten de missie volgens haar zelf in hun dagelijkse leven toepassen. Er zijn contactpersonen in onder andere Gambia, Nepal en India. Zij kennen hun eigen land, spreken de talen en kunnen beter inschatten welke aanpak plaatselijk werkt. “Het belangrijkste is dat mensen het pad zelf leven”, zegt Patricia Haveman. “Niet dat ze een rol of een titel krijgen. Iemand moet werkelijk vanuit het hart iets willen verbeteren.” Patricia Haveman gebruikt voor vrijwilligers graag het beeld van mensen die dienen zonder zichzelf centraal te stellen. De bijdrage kan groot of klein zijn. Een vrijwilliger kan een project leiden, maar ook fotograferen, kleding sorteren, bellen, schrijven of één pakket maken. “Iedereen kan morgenochtend beginnen”, zegt Patricia Haveman. “Kijk eens naar je eigen omgeving. Misschien is er een buurvrouw of buurman die alleen is. Je hoeft niet eerst naar een ander continent.”

Een fotograaf van tachtig en een maakster van vijfenzeventig

De leeftijden binnen het netwerk van Mundo Younido lopen sterk uiteen. Patricia Haveman vertelt over een fotograaf van tachtig jaar die nog steeds beelden maakt voor het initiatief. Een vrouw van vijfenzeventig maakt met grote zorg eigen creaties. Aan de andere kant staan kinderen die acties organiseren. “Soms heeft iemand een heel kleine taak”, zegt Patricia Haveman. “Maar die taak kan precies zijn wat nodig is.” Patricia Haveman verwerpt daarom het idee dat ouderdom, een beperkt budget of een gebrek aan fysieke kracht automatisch betekent dat iemand niets kan bijdragen. Wie niet kan reizen, kan bellen. Wie niet kan tillen, kan administratie doen. Wie geen geld kan schenken, kan tijd geven. Wie weinig tijd heeft, kan één persoon helpen. “Het gaat om de gedachte en de zorg waarmee iemand iets doet”, zegt Patricia Haveman. “Niet om hoe groot de rol eruitziet.”

Kinderen moeten niet alleen geholpen worden

Kinderen nemen binnen de projecten van Mundo Younido een centrale plaats in. Patricia Haveman wil kinderen in moeilijke omstandigheden ondersteunen, maar ze wil hen ook leren dat zij zelf iets voor anderen kunnen betekenen. In verschillende landen zag Patricia Haveman hoe kinderen dankzij onderwijs en plaatselijke steun nieuwe mogelijkheden kregen. Sommige jongeren gingen daarna helpen bij het uitdelen van maaltijden of bij projecten in hun eigen omgeving. “Het gaat om twee kanten”, zegt Patricia Haveman. “Mensen moeten zelf groeien, maar ze kunnen ook andere mensen helpen groeien.” Op scholen en universiteiten spreekt Patricia Haveman over medeleven, talent en maatschappelijke verantwoordelijkheid. Ze probeert geen schuldgevoel op te leggen. Ze wil iets wakker maken. “Soms is één sessie genoeg om een kind of jongere anders te laten kijken”, zegt Patricia Haveman. “Dan gaan ze nadenken: wat kan ik doen? Waar ben ik goed in? Wie kan ik daarmee helpen?”

Het leven in een arme wijk hoeft niet het eindpunt te zijn

Patricia Haveman zag in arme wijken hoe kinderen zich soms neerleggen bij het idee dat hun toekomst al vaststaat. Wie opgroeit zonder geld, degelijk onderwijs of veilige woning, krijgt vaak weinig redenen om in andere mogelijkheden te geloven. Patricia Haveman probeert die overtuiging te doorbreken. “Het is niet gegeven dat je hele leven in die wijk moet blijven zoals het nu is”, zegt Patricia Haveman. “Misschien zijn er kansen buiten die situatie. Je hebt talenten. De vraag is hoe je die kunt ontwikkelen en later ook weer voor anderen kunt inzetten.” Die boodschap is geen ontkenning van de structurele problemen waarmee kinderen te maken hebben. Patricia Haveman weet dat aanmoediging alleen geen schoolgeld, woning of veilige omgeving creëert. Daarom koppelt Mundo Younido persoonlijke begeleiding aan praktische hulp en samenwerking met plaatselijke initiatieven. De kern blijft dat een kind niet uitsluitend als slachtoffer mag worden gezien. “Een kind heeft niet alleen noden”, zegt Patricia Haveman. “Een kind heeft ook kracht, ideeën en mogelijkheden.”

Eén jongen, één doos en pallets aan hulp

Het verhaal van Rishu behoort tot de voorbeelden die Patricia Haveman het meest raken. Rishu was ongeveer negen jaar oud toen zijn moeder contact opnam met Patricia Haveman. Patricia Haveman bevond zich op dat moment in Zuid-Afrika. De jongen wilde kinderen uit Oekraïne helpen en vroeg wat hij kon doen. Patricia Haveman stelde iets kleins voor. “Ik zei: maak misschien één doos”, zegt Patricia Haveman. “Denk na over wat een ander kind fijn zou vinden. Kleurpotloden, tekenmateriaal, een schilderdoek of andere spullen. Maar doe het bewust en met aandacht.” Toen Patricia Haveman terugkwam uit Afrika, vroeg de moeder van Rishu haar langs te komen. Wat als één doos was begonnen, bleek veel groter te zijn geworden. “Ik kwam het huis binnen en zag pallets met dozen”, zegt Patricia Haveman. “Rishu had zijn school erbij gehaald. Zijn broertje hielp mee. Zelfs de wijkagent deed mee.” De inzet van één jongen groeide uit tot een bredere campagne. De pakketten werden op vier plaatsen uitgedeeld, onder andere in Rotterdam en Den Haag, aan kinderen en gezinnen die uit Oekraïne waren gevlucht. “Daarom zeg ik altijd: je kunt nooit te klein zijn”, zegt Patricia Haveman. “Iedereen kan het verschil maken.”

De vonk die van kind naar school oversloeg

Het verhaal van Rishu laat zien wat Patricia Haveman bedoelt met het planten van een idee. Ze gaf geen opdracht om een landelijke actie te organiseren. Ze vroeg één kind één doos te maken. Rishu nam de gedachte mee naar zijn school, zijn familie en een wijkagent. De actie groeide omdat anderen niet alleen bewondering uitspraken, maar zelf meededen. “Dat is precies wat er kan gebeuren”, zegt Patricia Haveman. “Iemand begint. Een ander ziet het en sluit aan. Dan groeit het verder.” Voor Patricia Haveman is Rishu ook een antwoord op volwassenen die zeggen dat één mens te weinig invloed heeft. “Een jongen van negen liet zien dat dat niet waar is”, zegt Patricia Haveman. “Hij had geen organisatie, geen groot budget en geen officiële functie. Hij had alleen het verlangen om een ander kind te helpen.” De kracht van het verhaal zit niet alleen in het aantal pakketten. Ze zit in de verschuiving van toeschouwer naar deelnemer. Rishu hoorde over kinderen die voor oorlog waren gevlucht en besloot niet bij medelijden te blijven staan.

Hulp aan mensen die voor oorlog vluchten

Mundo Younido hielp ook vrouwen, kinderen en andere mensen die conflictgebieden moesten verlaten. Daarbij werd samengewerkt met partners die goederen, vervoer, plaatselijke kennis of menskracht konden aanbieden. Patricia Haveman zag hoe mensen soms zonder woning, kleding en zekerheid in een ander land aankwamen. “Je hebt alles achtergelaten en komt ergens aan waar je opnieuw moet beginnen”, zegt Patricia Haveman. “Dan zijn menselijke dingen belangrijk. Kleding, eten, persoonlijke spullen, maar ook iemand die naast je staat.” Bij grenssituaties werd ondersteuning geboden om mensen verder te helpen. Voor Patricia Haveman toont dit waarom samenwerking noodzakelijk is. Eén initiatief kan niet alle taken uitvoeren. De ene organisatie beschikt over transport, een andere over goederen en een derde over mensen die de taal spreken of de plaatselijke procedures kennen. “Je moet samenwerken”, zegt Patricia Haveman. “Niet om zelf groter te lijken, maar omdat de mensen in nood daar beter mee geholpen zijn.”

Tien jaar samenwerking met Humanity First

Patricia Haveman bouwde gedurende ongeveer tien jaar een relatie op met mensen binnen de Ahmadiyya Moslimorganisatie en Humanity First. De eerste contacten ontstonden tijdens vredesbijeenkomsten in Nederland. Vanuit ontmoetingen in onder andere Den Haag groeiden persoonlijke vriendschappen en gezamenlijke activiteiten. Patricia Haveman nam ook deel aan trainingen rond hulpverlening na rampen. “Ik zag daar mensen die in crisissituaties met grote kalmte en menselijkheid werken”, zegt Patricia Haveman. “Dat heeft veel indruk op mij gemaakt.” Een van de mensen met wie Patricia Haveman jarenlang samenwerkte, overleed. Dat verlies raakte haar diep. Tegelijk bleven de andere relaties bestaan. Uitnodigingen voor Jalsa Salana kwamen voort uit die jarenlange contacten, niet uit een vluchtige kennismaking. “Er is in ongeveer tien jaar veel gegroeid”, zegt Patricia Haveman. “Vriendschap, vertrouwen en samenwerking. Dat bouw je niet op één dag op.”

Een uitnodiging op een moment van afscheid

De eerste uitnodiging van Patricia Haveman voor Jalsa Salana kwam in een periode van rouw. Tijdens een uitvaart ontmoette Patricia Haveman opnieuw mensen met wie zij eerder had samengewerkt. Op dat moment volgde de uitnodiging om de bijeenkomst bij te wonen. Patricia Haveman zag daarin een cirkel die zich sloot. Jaren van gezamenlijke inzet, vredesbijeenkomsten en persoonlijke vriendschap kwamen samen in één moment. “Ik dacht: misschien moet ik dit nu ervaren”, zegt Patricia Haveman. Enkele jaren later kwam een tweede gelegenheid. In 2026 reisde Patricia Haveman opnieuw naar Zuid-Engeland. Ze bracht duizend hartjes mee. Er kwam ook een afzonderlijke doos voor de vrijwilligers. “Vrijwilligers moeten ook gezien worden”, zegt Patricia Haveman. “Zij zorgen ervoor dat alles kan gebeuren. Daarom wilde ik voor hen iets extra meenemen.”

Een hartje is klein, maar niet leeg

Wie alleen naar het voorwerp kijkt, kan zich afvragen wat een klein hartje werkelijk verandert. Patricia Haveman begrijpt die vraag. Ze beweert niet dat een hartje honger oplost, een woning bouwt of een oorlog beëindigt. Het hartje krijgt betekenis door de ontmoeting waarin het wordt gegeven. “Het is iets eenvoudigs”, zegt Patricia Haveman. “Maar juist daardoor kan iedereen het begrijpen.” Een dakloze persoon die dagelijks wordt genegeerd, merkt dat iemand stopt. Een kind krijgt een teken dat voor hem of haar werd meegenomen. Een vrijwilliger ontvangt erkenning voor werk dat vaak buiten beeld blijft. Het hartje zegt niet dat praktische hulp overbodig is. Het zegt dat praktische hulp zonder menselijkheid tekortschiet. “Je kunt iemand kleding geven zonder hem echt te zien”, zegt Patricia Haveman. “Maar je kunt ook laten voelen: jij bent belangrijk. Jij hoort erbij.”

Geen medelijden zonder verantwoordelijkheid

Patricia Haveman wil mensen raken, maar ze wil niet dat de reactie bij ontroering stopt. Medelijden zonder actie verandert weinig. Een bericht delen kan helpen, maar alleen wanneer iemand daarna ook nagaat wat binnen de eigen mogelijkheden ligt. “Kijk naar je omgeving”, zegt Patricia Haveman. “Naar de buurman die alleen is. Naar een kind dat iets nodig heeft. Naar iemand die buiten de groep valt. Je hoeft niet te wachten.” Volgens Patricia Haveman maken mensen hulp vaak groter en moeilijker in hun hoofd dan ze hoeft te zijn. Ze denken aan internationale organisaties, ingewikkelde projecten of grote bedragen. Daardoor zien ze de haalbare eerste stap niet. “Mensen zeggen snel: wat kan ik nu doen?”, zegt Patricia Haveman. “Maar iedereen heeft iets. Tijd, aandacht, kennis, een talent, contacten of spullen die werkelijk bruikbaar zijn.”

Kritiek mag geen excuus worden

Patricia Haveman kreeg in de loop der jaren vaak te horen dat haar plannen te groot waren of niet zouden lukken. Mensen zeiden dat ze beter niet kon beginnen. Ze hoorde waarschuwingen, twijfels en soms regelrechte afwijzing. Patricia Haveman erkent dat hulpverlening goed georganiseerd en controleerbaar moet zijn. Ze weet dat goede bedoelingen schade kunnen veroorzaken wanneer privacy, veiligheid of plaatselijke noden worden genegeerd. Toch weigert Patricia Haveman kritiek als reden te gebruiken om niets te doen. “Ik heb heel vaak gehoord: niet doen, niet doen, niet doen”, zegt Patricia Haveman. “Maar ik dacht: iedereen kan iets doen.” Voor Patricia Haveman is dat geen oproep tot ondoordachte acties. Het is een oproep om klein, degelijk en concreet te beginnen. “Je hoeft geen vliegtuig te nemen en met een koffer door 40 landen te reizen”, zegt Patricia Haveman. “Maar je kunt wel vandaag iemand bellen, één pakket maken of je talent aanbieden.”

Ook tegenslag hield de missie niet tegen

De werking van Mundo Younido kende ook praktische problemen. De website werd getroffen door een aanval op de server, waardoor de organisatie moest afwegen of de bestaande website hersteld of helemaal opnieuw opgebouwd zou worden. Voor een initiatief dat afhankelijk is van vrijwilligers en beperkte middelen is zo’n technische tegenslag zwaar. Toch bleef het werk doorgaan via sociale media, persoonlijke contacten en bestaande netwerken. De situatie toont hoe kwetsbaar kleine internationale initiatieven kunnen zijn. Ze beschikken niet altijd over gespecialiseerde technische teams of ruime reserves. Patricia Haveman blijft er nuchter onder. “Het is vervelend, maar na al die jaren stoppen we daar niet door”, zegt Patricia Haveman. De missie bestond al vóór de website en blijft bestaan wanneer een digitaal kanaal tijdelijk wegvalt.

De vraag die Patricia Haveman aan iedereen stelt

Na 62 landen, 40 landen tijdens een internationale rondreis, één miljoen uitgedeelde hartjes en talloze ontmoetingen blijft Patricia Haveman terugkeren naar dezelfde vraag: wat doet een mens met wat hij of zij heeft gezien? Niet iedereen zal een stichting oprichten. Niet iedereen kan geld geven, reizen of grote projecten dragen. Maar bijna iedereen kan één concrete handeling stellen. Wie goed kan schrijven, kan een organisatie helpen met communicatie. Wie kan rijden, kan goederen vervoeren. Wie lesgeeft, kan kinderen bij een actie betrekken. Wie fotografeert, kan met toestemming en waardigheid werk zichtbaar maken. Wie weinig tijd heeft, kan een oudere buur bezoeken of iemand bellen die al weken niets heeft gehoord. Wie spullen wil schenken, kan eerst vragen wat nodig is en alleen bruikbare, verzorgde goederen aanbieden. “Iedereen kan morgenochtend beginnen”, zegt Patricia Haveman. “Daar is geen titel voor nodig.”

Niet delen om ontroerd te zijn, maar om iemand in beweging te krijgen

Het verhaal van Patricia Haveman vraagt niet om bewondering op afstand. Het vraagt om navolging op menselijke schaal. Wie dit leest, hoeft geen miljoen hartjes uit te delen. Eén oprecht gebaar kan het begin zijn. Rishu begon met het idee van één doos en kreeg uiteindelijk zijn familie, school en wijkagent mee. Patricia Haveman begon met eigen geld en een kleine koffer. De fotograaf van tachtig bleef zijn talent inzetten. De vrouw van vijfenzeventig bleef eigen creaties maken. De vrijwilligers van Jalsa Salana kregen een aparte doos omdat ook hun werk gezien mocht worden. Geen van die handelingen beëindigt op zichzelf armoede, oorlog of eenzaamheid. Samen tonen ze wel dat onverschilligheid geen natuurwet is.

Bronnen:
Persoonlijk gesprek met Patricia Haveman tijdens Jalsa Salana UK 2026
Mundo Younido
Global Heart Project
Profit for Humanity Tour

Andy Vermaut +32499357495 (Als je een probleem hebt met de inhoud van een artikel, kan je me altijd mailen op info@indegazette.be – best zo weinig mogelijk mensen in cc zetten, want anders komt dit in de spamfilter terecht. Voor elk artikel geldt een recht op antwoord van betrokkenen tot 3 maanden na publicatie van het artikel. AI wordt gebruikt als redactioneel hulpmiddel. De journalist controleerde de inhoud en feiten.)