Dodelijke vlucht: wanneer waanzin het overneemt (opinie)

30 juni 2025

Onbegrijpelijk kortsluiting

Twee jongens van negentien. Eén dood, één voor altijd getekend. Omdat iemand dacht te moeten vluchten voor een verkeerscontrole. Wat bezielt een mens om bij zo’n routine-ingreep het gaspedaal in te trappen in plaats van de sleutel af te geven? Dit is geen ongeluk. Dit is keiharde waanzin.

Dodelijke illusie

Die motorrijder uit Leuven geloofde blijkbaar in zijn eigen onkwetsbaarheid. Alsof Brussel zijn persoonlijk racecircuit was. Alsof regels voor anderen golden. Maar snelheid is een leugenachtige god: ze belooft vrijheid, maar levert alleen botbreuken en grafstenen. En altijd zijn er onschuldige medemensen – zoals die Brusselse voetganger – die de rekening gepresenteerd krijgen.

Onze collectieve schuld

Laten we niet hypocriet doen. We leven in een maatschappij die roekeloosheid romantiseert. Films verheerlijken achtervolgingen, sociale media belonen gevaarlijke stunts, en politici hakken op handhavers in bij elk ongeval. Maar kijk nu eens goed: politieagenten die volgens onderzoek correct handelden, staan nu wél met lege handen bij twee kapotte levens.

De echte vragen

Waarom vluchten jongens als deze? Angst voor straf? Adrenalineverslaving? Groepsdruk? Dat onderzoek moet komen. Maar óók: waarom accepteren wij dat verkeersovertredingen als “slachtofferloze misdrijven” worden gezien? Elke wegpiraat is een potentiële moordenaar. Dat besef moet tussen de oren.

Geen gemakkelijke lessen

Slachtofferhulp is nobel. Technisch onderzoek is nodig. Maar fluwelen handschoenen helpen niet. Jongeren moeten voelen dat gas geven bij controle geen heldendaad is – maar een laffe daad die gezinnen kapotmaakt. Laat deze dode motorrijder een schreeuw zijn: stop met vluchten voor je verantwoordelijkheid.

Opiniestuk gebaseerd op de informatie uit het persbericht van Parquet du procureur du Roi de Bruxelles (29 juni 2025)
Andy Vermaut +32499357495