Een terroir van durf: Filip Decroix’ hoppewijn schrijft geschiedenis

16 augustus 2025

Niet zo heel ver van de IJzertoren

Aan de houten tafels op het gelegenheidsterras van De Papegaei naar aanleiding van Markt op stelten XL in Diksmuide, waar de verfijnde geur van een ijsje met De Papegaei-smaak en bier er niet alleen in de lucht hangt, leren wij een verhaal kennen dat de wijngrenzen verlegt. Filip Decroix schuift er zijn Steenstraetes Hoppewijn naar voren. Een bijzonder man die Filip. Jawel. Filip Decroix, is inderdaad de man of die man die Vlaanderen op de wijnkaart zette met een idee dat puristen deed huiveren: Vlaamse Chardonnay verrijkt met Vlaamse hoppenbellen. “Dit is geen experiment. Het is een statement.”

Van Californië tot de hopvelden

Op dat zalige gelegenheidsterras van De Papegaei tekent zich het bereik van deze revolutie af. “Vorige maand zat hier een hoppeboer uit Oregon,” vertelt Filip Decroix. “Hij wilde mij ontmoeten, omdat ik mijn levenswerk in een wijnfles stopte.” Filip Decroix knikt: “Ze komen uit Napa Valley, uit Kent, uit Amerika en zelfs uit Japan. Allemaal voor die ene fles.” Toch blijft de oplage bewust beperkt – slechts enkele honderden flessen per jaar, verkocht tegen €16,50. “Totaal geen commerciële stunt,” benadrukt hij. “Wel een boodschap: innovatie hoort in ieders glas.”

De koninklijke bekroning

Tussen de herinneringen aan de Grote Oorlog, op de herdenkingsplechtigheid van De Somme in 2016, gebeurde wat niemand voor mogelijk hield. Koningin (de Queen) Elizabeth II hief een glas met Filip Decroix’ Wine of Flanders Fields, een andere vernieuwing: feitelijk mijn “poppy wine”. “Dat moment veranderde alles,” vertelt hij, wijzend naar een prachtige foto op zijn smartphone. “Plots zagen ze in Londen én Luik dat Belgische (Vlaamse NVDR) wijn méér kon zijn dan een curiosum.” De toast dempte jarenlange scepsis en toonde de start van een nieuwe era voor Vlaamse wijnbouw en dat is vooral de verdienste van Filip Decroix.

Drie werelden in één slok

Filip Decroix’ handen, gerimpeld door jaren werken in de wijngaard van Wijngoed Zilver Cruys in Boezinge, omvatten het glas alsof het een reliek is. “Kijk naar de kleur – goud als West-Vlaamse tarwe.” Bij de eerste slok ontwaart men groene appeltonen, kenmerkend voor zijn Chardonnay. Dan volgt een verrassende wending: een ciderachtige zwier die doet denken aan oude streekambachten. Het slotakkoord? Een zachte hoppebitter die elegant huwt met Vlaanderens biererfgoed. “Puristen noemden het heiligschennis,” lacht hij. “Tot ze het zelf proefden.”

De ziel van een pionier

Nabij de koperen bierkraan van de gelegenheidstap op het gelegenheidsterras van De Papegaei in Diksmuide aan de oevers van de Handzamevaart leerden wij Filip Decroix’ levensfilosofie kennen. Geboren in Dadizele, waar hij ereburger werd dankzij zijn Poppy-wijn (een hommage aan WOI-klaprozen), verruilde hij zijn geboortegrond voor de klei van Boezinge. “Waarom?” Hij wijst naar buiten, richting de IJzervlakte. “Deze streek ademt verhaal. Onze bieren zijn UNESCO-erfgoed. Waarom zouden wij ons op vlak van wijn laten knevelen door Franse regels?”

De Vlaamse identiteit rijpt in vaten

Tijdens de herdenkingsperiode van 100 jaar wereldoorlog I kwamen er bussen met Engelse toeristen naar onze Westhoek en velen van hen wilden zeker wel eens de Poppy-wijn proeven. Na 2018 was er toch een verwachte terugval in bezoekers. “Covid kneep daarna de toeristenstroom helemaal af en met Brexit zijn er alsmaar minder Engelse toeristen die naar onze contreien komen,” stelt Filip Decroix. In zijn kelder rusten nog heel wat experimenten: een vijfjarige rijping met kusthoppe, een tienjarige cuvée waarin zilte zeelucht weerklinkt. “Net zoals mijn hoppewijn drie werelden verbindt,” mijmert hij, “zo wil ik de Vlaamse identiteit vangen in elke druppel.” Bij het afscheid in De Papegaei spreken we af, om zijn wijndomein eens te komen bezoeken.

“Proef onze wijn ook eens bij zonsondergang aan zee of nabij de Ijzer of misschien zelf hier aan de oevers van de Handzamevaart. Dan snap je waarom wijn geen grenzen kent.” Filip Decroix bewijst dat echte innovatie niet in laboratoria ontstaat, maar tussen de wijnranken van Boezinge en de houten tafels van De Papegaei in Diksmuide, waar hij zo (once upon a time) een Papegaei komt drinken en er steeds nieuwe inspiratie opdoet. Zijn hoppewijn? Een “liquid” lofdicht aan Vlaamse eigenzinnigheid die zelfs de Engelse “Queen” overtuigde.