Shatha Albenni’s strijdkreet in Brussel: “Onze bergen huilen, maar wij zwijgen niet”

Zondag 27 juli 2025

Tussen de kreten om gerechtigheid op de Brusselse betoging afgelopen woensdag sneed een stem door de stilte. Shatha Albenni, Druze-vrouw uit Syrië, vuurde haar woorden af als salvo’s: “Het regime viseert niet alleen onze vreedzame huizen – het wil onze ziel vernietigen.” Haar getuigenis, een mengeling van gekwetste trots en historisch besef, hing als lood in de lucht.

Een volk dat niemand kent

Al sinds haar aankomst in België confronteert Shatha Albenni dagelijks de onwetendheid over haar geloof. “Druzen? Nooit van gehoord,” kreeg ze ontelbare keren te horen. Toch omarmt Shatha Albenni die onzichtbaarheid niet als zwakte. “Onze twee miljoen zielen zijn een oase in de woestijn. Dat maakt ons kostbaar.” Haar vuisten balden zich bij de herinnering aan Syrië’s sektarische demonen: “Wij aanbidden geen boeken maar bergen. Ons credo? Één God, één mensheid.”

Het bloedbad dat de geschiedenis herhaalt

Toen regeringsgranaten in juni haar geboortestreek As-Suwayda insloegen, herkende Shatha Albenni een duivels patroon. “Precies zoals in 1925,” fluisterde ze, verwijzend naar de Grote Syrische Revolte onder Druzenleider Sultan Pasha al-Atrash. Toen vochten haar voorouders tegen Franse kolonisten; nu tegen eigen soldaten. “Zogenaamde beschermers die huizen in lichterlaaie zetten? Dat is de waanzin van onze tijd.”

Feiten spreken luider dan tranen: 19 doden in haar dorp, onder wie 9 bloedverwanten van Shatha Albenni. ISIS-strijders – gesteund door het regime, zo benadrukt ze – wilden een “islamitisch emiraat” stichten tussen ruïnes. “Onze watervallen spoelen nu as weg. Ons meer is een massagraf.”

Verzet zit in het merg

Terwijl Shatha Albenni sprak, leek de geest van al-Atrash over het plein te zweven. “Wij Druzen buigen niet,” klonk haar stem plots als staal. “In 1925 bevrijdden we Damascus. Vandaag vechten we voor elektriciteit, water, een telefoonsignaal.” Haar ouders overleefden, maar zijn nu “levende doden” tussen kapotgeschoten muren. “Geen stroom. Geen medicijnen. Geen stemrecht – alleen het recht om te sterven.”

De onvertelde waarheid

Haar afsluiting trof als een mokerslag: “Ik sprak vandaag 5 minuten. Maar achter elk woord zitten 100 nachten zonder slaap.” De betogers verstijfden toen Shatha Albenni’s vraag weerklonk: “Waarom vermoordt een leger burgers die hetzelfde uniform droegen in 1925?”

In Brussel klonk een kreet uit As-Suwayda’s verkoolde aarde. Shatha Albenni’s verhaal is geen slachtoffernarratief – het is een oorlogsverklaring aan de vergetelheid. Terwijl het Syrische regime historie uitwist, schrijft zij die met eigen handen opnieuw.

De bergen van As-Suwayda hebben een nieuwe heldin. Haar wapen? De waarheid.

Letterlijke vertaling van Shatha Albenni’s getuigenis:

“Mijn naam is Shatha Albenni, ik ben een Syrische Druze-vrouw die in Brussel woont. Toen ik hier net aankwam, vroegen veel mensen mij over mijn religie, in de veronderstelling dat ik moslim was omdat ik Arabier ben.

Elke keer dat ik het uitlegde, kregen ze dezelfde reactie: ‘Ik ken deze religie niet.’
En ik dacht dan – natuurlijk niet, we zijn slechts ongeveer twee miljoen mensen in de wereld.
Maar vreemd genoeg voelde ik me elke keer dat ik dat antwoord hoorde, heel bijzonder.
Ik heb me in Syrië nooit zo gevoeld, omdat ik daar nooit sektarisme had meegemaakt.

Om eerlijk te zijn, ik ben niet religieus fanatiek – niet voor mijn eigen geloof of enig ander.
Ik geloof simpelweg in het bestaan van God, en daarop is mijn geloof gebaseerd: de eenheid van God.
Ik geloof dat dit belangrijker is dan enig ander idee.

Maar toen de Druzen op die donkere dag werden aangevallen, en ik het nieuws kreeg dat mijn familie hun huis had verlaten en we het contact met hen verloren… Dat was echt de ergste nachtmerrie die ik ooit heb beleefd.
Mijn familie verliezen is waar ik het meest voor vrees in het leven.
En wat het erger maakte, was dat de aanval kwam van het leger van de nieuwe regering – degenen die mensen zouden moeten beschermen.
Tot op heden kunnen mijn verstand, emoties en geest niet verwerken wat er is gebeurd.
Hoe kan iemand een ander aanvallen vanwege een religie die hen door God is gegeven!?

As-Suwayda is een prachtige stad, met een diepe geschiedenis van verzet. Het was het startpunt van de Grote Syrische Revolutie in 1925, geleid door Druzen-rebellen – met aan hun hoofd Sultan Pasha al-Atrash.
Mijn dorp heeft bergen, watervallen en een meer. Mensen kwamen er vroeger voor ontspanning en vreugde. We hoorden dat het leger – of ISIS-strijders – van plan waren mijn dorp in een islamitisch emiraat te veranderen.
Dat is zowel tragisch als absurd… zoals ik al zei: mijn dorp is een plek voor vrede en plezier.
En nu staat het vol met verbrande en verwoeste huizen.

Vandaag heeft Suwayda wanhopig behoefte aan essentiële voorraden om te overleven. Er is geen elektriciteit, geen internet.
Mijn familie is veilig, godzijdank.
Maar we verloren 19 mensen uit ons dorp, waaronder 9 van mijn uitgebreide familie.
Ik kan niet met hen communiceren of goed bij hen checken.
Ze vroegen mij om mijn getuigenis te geven over wat er gebeurt,
maar geloof me: wat ik jullie verteld heb, is niet genoeg.
Ik heb zoveel in mijn hart… maar mijn woorden schieten tekort om het gevoel te beschrijven.
Dank jullie wel voor jullie steun aan de Druzen

Bron: Demonstratie Brussel, 23 juli 2025.
Andy Vermaut +32499357495